Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sukcesy Asi. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Sukcesy Asi. Pokaż wszystkie posty
sobota, 9 czerwca 2012
środa, 27 października 2010
Miś Paddington
Jakieś dwa-trzy tygodnie temu wychowawczynie Asikowej klasy wpadły na genialny pomysł. Przytargały do szkoły Misia Paddingtona i oznajmiły, że dziecko, które będzie bardzo się starało, czyli będzie pięknie pracowało podczas lekcji wykonując wszelkie polecenia, będzie mogło zabrać misia do domu. Następnego dnia miś wraca i wędruje do innego dziecka.
Przedwczoraj Asia wróciła ze szkoły z zagadkową minką i szerokim uśmiechem na buziaku. Posadzona na fotelu poprosiła bym podała jej plecak, po czym z wielkim namaszczeniem odsunęła zamek i wyjęła ze środka...Misia Paddingtona.
Przedwczoraj Asia wróciła ze szkoły z zagadkową minką i szerokim uśmiechem na buziaku. Posadzona na fotelu poprosiła bym podała jej plecak, po czym z wielkim namaszczeniem odsunęła zamek i wyjęła ze środka...Misia Paddingtona.
Dzisiaj wróciła z jeszcze bardziej tajemniczą miną. Plecak znów powędrował na taborecik ustawiony obok fotela, na który przesadzam Myszkę z wózka, a ja musiałam zamknąć oczy. Gdy Asia pozwoliła mi już je otworzyć o mało nie padłam z wrażenia. 
niedziela, 20 czerwca 2010
Sprawdzian
Zanim na nowo rozkręcę się z pisaniem notek (co może trwać "wieki", bo za pasem wakacje i wyjazd nad morze), pochwalę się jak Asia radzi sobie w szkole.
Oto sprawdzian, napisany - o ile dobrze pamiętam - w lutym, będący jako jedyny w naszym posiadaniu. Martwiłam się, bo Myszka leworęczna jest, na szczęście jednak czas pokazał, że niepotrzebnie. Moje dziecię pismo ma staranne, kształtne, aż miło popatrzeć, ale uczciwie sprawę stawiając przyznać muszę, że bazgrać jak kura pazurem też potrafi.
Oto sprawdzian, napisany - o ile dobrze pamiętam - w lutym, będący jako jedyny w naszym posiadaniu. Martwiłam się, bo Myszka leworęczna jest, na szczęście jednak czas pokazał, że niepotrzebnie. Moje dziecię pismo ma staranne, kształtne, aż miło popatrzeć, ale uczciwie sprawę stawiając przyznać muszę, że bazgrać jak kura pazurem też potrafi.
Znacznie dłużej niż reszta dzieciaków pisała ołówkiem, ale na złe jej to nie wyszło. Już od kilku tygodni z powodzeniem posługuje się piórem. Jednak czasami myślę sobie, że lepiej byłoby, gdyby przy ołówku jeszcze została, bo łatwiej błędy skorygować i na dodatek bez śladu zupełnie. Niestety moja mała perfekcjonistka w szał wpada, gdy poprawia je korektorem i nie daj Bóg znów się pomyli. Pół biedy, gdy w domu kłopocik się pojawi. Matka odpowiedni kawałeczek karteczki przyklei, dziecię napisze poprawnie i z głowy. Ale w szkole? W szkole zazwyczaj oznacza to po prostu koniec pracy i już. Mam nadzieję, że podczas wakacji Mysza emocjonalnie trochę dojrzeje i Matka siwieć z rozpaczy przestanie. 
Pozdrawiam serdecznie życząc udanej niedzieli,
Marta.
Marta.
poniedziałek, 3 sierpnia 2009
Zjazd po schodach
Uwielbiam nieoczekiwane Asiolkowe pomysły. Nie wszystkie, ale te z tych, które w realizacji przyprawiają mnie o gęsią skórkę, a ostatecznie o dumę z kolejnego wyczynu jak najbardziej. Bo radość z kolejnej przełamanej bariery przynoszą, i optymizmem, którego nigdy za wiele, napawają.
Nad morzem moja córka chyba zapomniała o wiosennej poważnej wywrotce na rowerze, gdy troche za szybko z górki zjeżdżając zbyt ostry zakręt wzięła, i tylko dzięki kaskowi nie skończyło się to pobytem na oddziale urazowym. No, musiała zapomnieć jak nic, bo podczas jednego ze spacerów postanowiła przekonać się, czy da radę zjechać po schodach. Co prawda marzył się jej ten manewr od dawna, z wypiekami na buzi, wzdychając niemiłosiernie obserwowała młodzieńców przemieszczających się w dół w taki sposób, ale nie sądziłam, że w takim krótkim czasie po feralnej przygodzie odważy się ryzykować.
Nad morzem moja córka chyba zapomniała o wiosennej poważnej wywrotce na rowerze, gdy troche za szybko z górki zjeżdżając zbyt ostry zakręt wzięła, i tylko dzięki kaskowi nie skończyło się to pobytem na oddziale urazowym. No, musiała zapomnieć jak nic, bo podczas jednego ze spacerów postanowiła przekonać się, czy da radę zjechać po schodach. Co prawda marzył się jej ten manewr od dawna, z wypiekami na buzi, wzdychając niemiłosiernie obserwowała młodzieńców przemieszczających się w dół w taki sposób, ale nie sądziłam, że w takim krótkim czasie po feralnej przygodzie odważy się ryzykować.
Mogę tylko żałować, że tak późno siegnęłam po aparat, bowiem pierwsza część schodów bardziej stroma była, a więc i zjazd szybszy, ale Myszka świetnie dała sobie radę. Jak bum cyk cyk.
środa, 8 kwietnia 2009
Kontrolna urodynamika u dr Leśniak w Łodzi
Wczorajszy dzień był pełen wrażeń i adrenaliny, której poziom podnosił mi się z każdym przejechanym do Łodzi kilometrem. Strachulca po prostu miałam przed badaniem urodynamicznym i konfrontacją z dr Leśniak. Nie dość, że całe pół roku później mieliśmy się pojawić, to na dodatek trzeba było w końcu przyznać się, że na własną rękę, intuicją się kierując, zmniejszyłam zaleconą dawkę driptanu i częstotliwość cewnikowania. Obawy miałam wzmożone, ponieważ na wykonanym kilka dni wcześniej USG wyszło, że Myszka ma poszerzone kielichy nerkowe i nie było pewności, czy to tylko efekt mocnego wypełnienia pęcherza, co konieczne było do badania, czy może początek problemów z nerkami. A pewności było brak, ponieważ kielichy powracają do stanu pierwotnego bardzo powoli, o czym zresztą do tamtego dnia nie wiedziałam. Za to teraz wiem także i to, że kolejne USG musimy zrobić w porze cewnikowania, a nie przetrzymywać dziecko aż trzy godziny.
Na początek wizyty pani doktor zebrała wywiad n/t ( m.in. wyników posiewów z moczu, bo ważna to informacja, czy głównie jałowe były), w którym przyznałam się do samowolki i choć nie zbeształa mnie ani jednym słowem wcale z ulgą nie odetchnęłam. Rozgrzeszona poczułam się dopiero po badaniu urodynamicznym. Wszystko jest w jak najlepszym porządku, więc opuściliśmy Centrum Zdrowia Matki Polki szczęśliwi, jedynie z zaleceniem, by zwiększyć do 1/2 tabletki dobową dawkę driptanu, jeśli taka potrzeba wyniknie z obserwacji Asiolkowej fizjologii.
Drugim punktem "zaczepnym" w Łodzi był SOL CTO, ale o tym napiszę w następnej notce. Teraz tylko pochwalę się jeszcze, że Asia od kilkunastu dni coraz częściej domaga się posadzenia na tronie, co bardzo mnie cieszy. Wprawdzie zazwyczaj bywa to tak, że woła siku a kupsztal leci albo odwrotnie, ale i tak napawa to optymizmem. Najważniejsze, że odczuwa potrzebę wypróżnienia się, bo to całkiem przyzwoicie rokuje na przyszłość.

Pozdrówka serdeczne i do kolejnej notki,
Na początek wizyty pani doktor zebrała wywiad n/t ( m.in. wyników posiewów z moczu, bo ważna to informacja, czy głównie jałowe były), w którym przyznałam się do samowolki i choć nie zbeształa mnie ani jednym słowem wcale z ulgą nie odetchnęłam. Rozgrzeszona poczułam się dopiero po badaniu urodynamicznym. Wszystko jest w jak najlepszym porządku, więc opuściliśmy Centrum Zdrowia Matki Polki szczęśliwi, jedynie z zaleceniem, by zwiększyć do 1/2 tabletki dobową dawkę driptanu, jeśli taka potrzeba wyniknie z obserwacji Asiolkowej fizjologii.
Drugim punktem "zaczepnym" w Łodzi był SOL CTO, ale o tym napiszę w następnej notce. Teraz tylko pochwalę się jeszcze, że Asia od kilkunastu dni coraz częściej domaga się posadzenia na tronie, co bardzo mnie cieszy. Wprawdzie zazwyczaj bywa to tak, że woła siku a kupsztal leci albo odwrotnie, ale i tak napawa to optymizmem. Najważniejsze, że odczuwa potrzebę wypróżnienia się, bo to całkiem przyzwoicie rokuje na przyszłość.
Pozdrówka serdeczne i do kolejnej notki,
poniedziałek, 2 lutego 2009
Za oknem zima, a w sercu żar
Witam Was poniedziałkowo jeszcze. I jeszcze chora. Na szczęście nie bardziej, czego obawiałam się po wczorajszym spacerze do pobliskiego lasu i na górkę. A powlokłam się z rodzinką, bo już mi bokiem to siedzenie w domu wychodzi. Podobnie, jak pewne, nierozważnie zawarte znajomości, z powodu których niełatwo będzie teraz zdobyć moje zaufanie. No, ale nie o tym chciałam.
Jak niektórzy z Was pamiętają w piątek Asia wystąpiła w konkursie kolęd. Wg córkowej relacji było całkiem nieźle, a rezonu nie straciła pewnie dlatego, że jakimś zbiegiem okoliczności śpiewała z klasową koleżanką. Szkoda, że nie miałam jeszcze tamtego dnia na tyle sił, by doczołgać się jakoś do szkoły na ten występ.
W sobotę za to zaczęły wracać mi siły witalne, wobec czego nie musiałam szukać zastępstwa na basen. Osobiście pojechałam z Asiolkiem i jej tatą, i również osobiście widziałam, że Myszka naprawdę nieźle sobie w wodzie radzi. Jeśli nie straci zapału i w takim szalonym tempie będzie rozwijała swoje możliwości, to do wakacji faktycznie nauczy sie nieźle pływać.
I tu muszę zaznaczyć, że Asiolek wszystko robi w iście zawrotnym tempie. Poza nauką, oczywiście, bo w tej dziedzinie to z panem leniem zwykle musi ostrą batalię stoczyć. Ale wracając do tego tempa, to absolutnie muszę się pochwalić: Asia potrafi już przejść całą długość naszej kuchni...bez trzymanki.Jakieś 3 metry. Chwiejąc się na boki co prawda i machając przy tym łapkami dla utrzymania równowagi, ale idzie!!! A po długiej przerwie w treningach kilka dni temu zaledwie rozpoczęła je na nowo. I dlatego właśnie mówię, że Asik idzie jak burza, jak to się mówi. Aż serce pęka z radości, że ciężka, systematyczna praca przynosi takie wspaniałe plony.
Oj, wszystko wskazuje na to, że nasz pan Janek miał rację mówiąc sześć lat temu, że moje dziecię będzie w przyszłości chodziło bez podpieraczy. I choć to IMHO wcale nie najważniejsze w życiu człowieka, bo hołdujemy w domku innym treściom, to jednocześnie uważam, że ważne. Mieć obie ręce wolne...jakież to ułatwienie w życiu codziennym.
Córeńko, jestem z Ciebie tak bardzo, bardzo dumna!
A oto fotki z niedzielnego spaceru.
Pozdrawiam Was cieplutko i życzę miłego juterka.
Jak niektórzy z Was pamiętają w piątek Asia wystąpiła w konkursie kolęd. Wg córkowej relacji było całkiem nieźle, a rezonu nie straciła pewnie dlatego, że jakimś zbiegiem okoliczności śpiewała z klasową koleżanką. Szkoda, że nie miałam jeszcze tamtego dnia na tyle sił, by doczołgać się jakoś do szkoły na ten występ.
W sobotę za to zaczęły wracać mi siły witalne, wobec czego nie musiałam szukać zastępstwa na basen. Osobiście pojechałam z Asiolkiem i jej tatą, i również osobiście widziałam, że Myszka naprawdę nieźle sobie w wodzie radzi. Jeśli nie straci zapału i w takim szalonym tempie będzie rozwijała swoje możliwości, to do wakacji faktycznie nauczy sie nieźle pływać.
I tu muszę zaznaczyć, że Asiolek wszystko robi w iście zawrotnym tempie. Poza nauką, oczywiście, bo w tej dziedzinie to z panem leniem zwykle musi ostrą batalię stoczyć. Ale wracając do tego tempa, to absolutnie muszę się pochwalić: Asia potrafi już przejść całą długość naszej kuchni...bez trzymanki.Jakieś 3 metry. Chwiejąc się na boki co prawda i machając przy tym łapkami dla utrzymania równowagi, ale idzie!!! A po długiej przerwie w treningach kilka dni temu zaledwie rozpoczęła je na nowo. I dlatego właśnie mówię, że Asik idzie jak burza, jak to się mówi. Aż serce pęka z radości, że ciężka, systematyczna praca przynosi takie wspaniałe plony.
Oj, wszystko wskazuje na to, że nasz pan Janek miał rację mówiąc sześć lat temu, że moje dziecię będzie w przyszłości chodziło bez podpieraczy. I choć to IMHO wcale nie najważniejsze w życiu człowieka, bo hołdujemy w domku innym treściom, to jednocześnie uważam, że ważne. Mieć obie ręce wolne...jakież to ułatwienie w życiu codziennym.
Córeńko, jestem z Ciebie tak bardzo, bardzo dumna!
A oto fotki z niedzielnego spaceru.
Pozdrawiam Was cieplutko i życzę miłego juterka.
niedziela, 5 października 2008
Pierwszy sukces Asiolka w szkole
W czwartek znalazłam w dzienniczku lakoniczną informację o mającej odbyć się w sobotę imprezie w jednym z domów kultury, podczas której bądą wręczane dyplomy. Następnego dnia pani poprosiła, aby w poniedziałek dzieci przyniosły dyplomy do szkoły to pokseruje je i powiesi na tablicy wiszącej na szkolnym korytarzu. "Niech nasza klasa wreszcie zaistnieje. Niech wszyscy wiedzą, że w 01 także coś się dzieje" - powiedziała pani. I choć z powodu choroby nie bardzo miałam ochotę gdziekolwiek się wybierać z Myszką, to jednak machnęłam ręką na deszczycho i pojechaliśmy. Jak się później okazało, była to słuszna decyzja, bo Asia wzięła udział w "Kartoflince", czyli konkursie plastycznym na ziemniaczana postać oraz biżuterię z ziemniaka i...
Byłam bardzo zdziwiona, gdy zorientowałam się, że na imprezę przybyło tylko troje dzieci z Asiolkowej klasy. W jeszcze większe osłupienie wpadłam, gdy pośród prezentowanych na wystawie nagrodzonych prac jako jedną z pierwszych dostrzegłam pracę...własnego dziecka. Nie pomyślałam, że nagradzanie wszystkich dzieci jak leci to przedszkolny zwyczaj, a szkoła to nowy zupełnie inny etap życia, także dlatego, że zaczyna się typowe współzawodnictwo.
Asieńko, gratuluję Ci serdecznie pękając z dumy.


Byłam bardzo zdziwiona, gdy zorientowałam się, że na imprezę przybyło tylko troje dzieci z Asiolkowej klasy. W jeszcze większe osłupienie wpadłam, gdy pośród prezentowanych na wystawie nagrodzonych prac jako jedną z pierwszych dostrzegłam pracę...własnego dziecka. Nie pomyślałam, że nagradzanie wszystkich dzieci jak leci to przedszkolny zwyczaj, a szkoła to nowy zupełnie inny etap życia, także dlatego, że zaczyna się typowe współzawodnictwo.
Asieńko, gratuluję Ci serdecznie pękając z dumy.
Asia odbiera nagrodę w kategorii bizuteria z ziemniaka:
Nagrodzony naszyjnik:
A tak Asia tańczyła w rytm hymnu na cześć ziemniaka:
Etykiety:
Dzień po dniu,
Filmiki,
Prace Asiolka,
Sukcesy Asi,
Zatrzymane w kadrze
sobota, 20 września 2008
O szkole, fizjologii i nóżce ;)
Dzisiaj witam Was foteczką Ulci, która obiecała wrócić do Polski...na miotle. A ja mówię niech wraca na czym tylko chce, byle to szybko nastąpiło, bo tej pustki nie wypełni za nic w świecie Ula na ekranie monitora. O, nie! Choć Myszka wniebowzięta była podczas ostatniej rozmowy z siostrą przez skypa, pokrzykując co chwilę "ale to jest cudowne". Hihi.
Była także żywo zainteresowana, czy takie cudowności może mieć też na swoim kompiku, więc dziś lub jutro muszę znaleźć troszkę czasu, by jej tego skypa zainstalować. No i słuchawki z mikrofonem będę musiała dziecięciu odstąpić.
W szkole jak na razie wszystko właściwie w porządku. Asia ma wolniejsze niż inne dzieci tempo pracy, ale pocieszam się, że nie jest jedyna. Nie zawsze także ma chęć pracować, czyli zupełnie jak w domu. I nadal bywa, że woli bawić się sama, na uboczu, ale nie ma - jak sądzę - człowieka, który zawsze ma ochotę na towarzystwo. Najważniejsze, że bardzo chętnie wychodzi rano z domu i z radosnym uśmiechem wybiega mi na powitanie, gdy po nią przychodzę. Przedszkole w łatwością odpuszczała, gdy matce nie chciało się iść, a o wolnym od szkoły nawet słyszeć nie chce. To świadczy o bardzo przyjaznej dzieciom atmosferze w klasie i dobrze rokuje dla zdobywania przez Asię kolejnych nowych umiejętności.
Panie wychowawczynie są - ujmując krótko i węzłowato, jak mawiał mój śp. tato - właściwymi osobami na właściwym miejscu, ale tak sobie myślę, że może i sukcesy pampkowe mają dobroczynny wpływ na nastawienie Asiolka do szkoły. Dwie wpadki na trzy tygodnie to niezaprzeczalnie nie lada osiągnięcie (w przedszkolu niemal każdego dnia musiała z panią iśc do łazienki, w której panował ruch jak na jarmarku)i nie tylko nie zniechęca, ale i motywować może do dalszych starań o zapanowanie nad zwieraczami.
Ciekawa jestem tylko na ile pomogła w tym rehabilitacja metodą Vojty, którą wprowadziłam w lipcu, a ile w tym potężnego wysiłku samej Mysi. Trochę szkoda, że nigdy się tego nie dowiem, ale cieszę się bardzo tym, co jest i nie tracę ufności w coraz lepszą przyszłość. Taką, w której nabierzemy pewności, że możemy pampkom powiedzieć "nie".
Na koniec powiem jeszcze, ale tak bardzo nieśmiało, że chyba dobrze zrobiłam zarzucając całkowicie myśl o operacji Asiolkowej nózi. Mój małżowin podchodzi do tematu dość sceptycznie. Jednak to ja spędzam z naszą córcią więcej czasu i odnoszę wrażenie, że ta kłopotliwa nózia jakby mniej rotowała do wewnątrz, a i chód Asi stał się bardziej staranny, paluszkami na wprost. Chód spacerowy w każdym razie, bo z bieganiem nadal jest do bani.
Czy to także zasługa Vojty, którą odkąd zaczął się rok szkolny z przyczyn oczywistych ćwiczymy raptem dwa razy dziennie, a zdarza się czasem, że tylko raz damy radę? Nie wiem. Niemniej jednak i w tej kwestii nadzieja mnie nie opuszcza i dlatego nie zamierzam zaprzątać sobie już głowy przerażającą wizją samej operacji, jak i jej nieprzewidzianych, a całkiem realnych, zgubnych skutków. Asia coraz dłużej utrzymuje równowagę stojąc bez trzymanki i chętnie podejmuje próby stawiania samodzielnych kroków. Czy mam świadomie narazić ją na bezpowrotną utratę tego wszystkiego, bo tym może zakończyć się próba naprostowania jej stópki? Absolutnie nie. Nie mogę ryzykować. Za dużo ciężkiej pracy włożyliśmy w to, by Mysia osiągnęła tę aktualną sprawność...
Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie i życzę udanego, słonecznego łykendu.
poniedziałek, 8 września 2008
Deszczem i słońcem dziś piszę
No i jak by nie patrzeć rozpoczął się nowy tydzień. Kolejne dni gonienia w piętkę, żeby ze wszystkim zdążyć na czas i nie wykończyć się przy okazji, bo zmęczenie nieźle daje mi w kość. A raczej w kości.
Starzy ludzie nie powinni mieć dzieci w ogóle, a niepełnosprawnych w szczególe. Dwa dni weekendu to stanowczo za mało na chwilę obecną, abym mogła zniwelować w zadowalającym stopniu ból kręgosłupa, stóp i dłoni narastający dzień po dniu od pchania wózka to pod górę, to w dół. A jeszcze przed wakacjami dawałam radę... Nie sądziłam, że w tak krótkim czasie może człowiekowi ubyć tyle sił... Już nie mogę doczekać się wydania decyzji o dowozie Asiolka do szkoły i przyjmę ją chyba jak błogosławieństwo boże...
W dniu rozpoczęcia roku szkolnego złożyłam w przedszkolu podanie. Poprosiłam o wypisanie Asi i - tak jak zamierzałam - o zwrot wpisowego, bo w końcu żadna to strata dla finansów przedszkola, skoro już - tego jestem pewna - na miejce mojego dziecka zostało przyjęte kolejne, którego rodzic też musiał wnieść opłatę wpisową i to nawet 50 zeta wyższą... No tak, dla przedszkola nie, ale dla dyrekcji widać jak najbardziej, co wnioskuję po braku odzewu z jej strony. Ja nie zbiednieję, zresztą ta forsa i tak została odżałowana. Tylko czy ktokolwiek kiedykolwiek wzbogacił się w podobnych okolicznościach...?
Na dokładkę dorzucę sprawę umowy z przedszkolem, z której ja wywiązałam się (wniosłam wszystkie opłaty i każdą w terminie), ono zaś nie. Do tej pory milczałam, ale czemu niby mam tego nie powiedzieć głośno i wyraźnie? W końcu dokument, który podpisałam w czerwcu 2007 nazywa się "Umowa o przeprowadzenie nauczania [tu dane stron] w zakresie przedszkola, w ramach obowiązującego programu zgodnie z przepisami prawa i wymaganiami Ministerstwa właściwego do spraw oświaty i wychowania".
W ostatnim dniu dostałam teczkę z pracami Asi i jej podręczniki-ćwiczenia, po przejrzeniu których doznałam szoku (nie tylko zresztą ja, bo paru osobom książki pokazałam). Faktem jest, że Myszka w pierwszym semestrze sporo opuściła z powodu chorób, ale jednocześnie faktem jest, że jej ćwiczenia są właściwie puste. Zatem nie tylko braki nie były uzupełniane pod czujnym okiem pani, choć byłam wielokrotnie zapewniana, że są, ale najwyraźniej najczęściej nie było też Asinej pracy na bieżąco! To co, ja się pytam, robiły dwie nauczycielki? I ciekawe, czy pani dyrektor o tym wie (cokolwiek to znaczy)?
Moją złość spotęgowało podszyte ironią pytanie zadane mi w szkole, czy jestem zadowolona z TEGO przedszkola. I rozmowy odbyte zupełnie przez przypadek n/t drugiej placówki pod wezwaniem tej samej dyrektorki.
Z całym szacuneczkiem, droga pani, ale chyba czas na jakąś kontrolę, co?
Dobrze, że mam sporo powodów do radości dla równowagi.
Po pierwsze cieszy łatwość z jaką Asieńka weszła w nowe środowisko dzięki pobytowi w przedszkolu (to w zasadzie jedyna korzyść z tych czterech prawie stówek miesięcznie).
W szkole jest tak, że Asia już nie mogła doczekać się poniedziałku i dopytywała, czy weekend jest konieczny. Zaś sprawa, która najbardziej chyba spędzała mi sen z oczu okazała się nie warta zamartwiania - panie miały w ubiegłym roku w swojej grupie dziewczynkę z rozszczepem kręgosłupa, więc są już obznajomione dobrze z tematem dysfunkcji zwieraczy, więc nie ma żadnego problemu w związku z koniecznością zmiany pampka. Manewr czyniony dyskretnie, po wyprowadzeniu Mysi do gabinetu, nie wpędza jej w poczucie zawstydzenia i kompleksów zarazem. I to jest super.
Pani dyrektor nie zmieniła się nic a nic od czasów, gdy do tej szkoły chodziły moje starsze córy - ciagle i wciąż to dziecko i jego rodzic stoją na pierwszym miejscu. Dopiero tu czuję, że wszelkie przejawy życzliwości nie są okraszone fałszywym uśmiechem.
A na koniec pochwalę się w końcu czymś, co napawa mnie i dumą, i wiarą, i przeogromną radością...choć kłopotów z Robalcem też ostatnio jest małe conieco.
Otóż Asia od jakiegoś czasu dość wytrwale podejmuje próby chodzenia bez kuli! To są dwa do czterech kroczków, ale nie powiem tym razem, że to tylko tyle, ale że aż tyle! I - oczywiście - poczytuję to sobie za sukces mojej córeńki, która miała być wg lekarzy roślinką...
Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie i życzę udanego tygodnia.
Starzy ludzie nie powinni mieć dzieci w ogóle, a niepełnosprawnych w szczególe. Dwa dni weekendu to stanowczo za mało na chwilę obecną, abym mogła zniwelować w zadowalającym stopniu ból kręgosłupa, stóp i dłoni narastający dzień po dniu od pchania wózka to pod górę, to w dół. A jeszcze przed wakacjami dawałam radę... Nie sądziłam, że w tak krótkim czasie może człowiekowi ubyć tyle sił... Już nie mogę doczekać się wydania decyzji o dowozie Asiolka do szkoły i przyjmę ją chyba jak błogosławieństwo boże...
W dniu rozpoczęcia roku szkolnego złożyłam w przedszkolu podanie. Poprosiłam o wypisanie Asi i - tak jak zamierzałam - o zwrot wpisowego, bo w końcu żadna to strata dla finansów przedszkola, skoro już - tego jestem pewna - na miejce mojego dziecka zostało przyjęte kolejne, którego rodzic też musiał wnieść opłatę wpisową i to nawet 50 zeta wyższą... No tak, dla przedszkola nie, ale dla dyrekcji widać jak najbardziej, co wnioskuję po braku odzewu z jej strony. Ja nie zbiednieję, zresztą ta forsa i tak została odżałowana. Tylko czy ktokolwiek kiedykolwiek wzbogacił się w podobnych okolicznościach...?
Na dokładkę dorzucę sprawę umowy z przedszkolem, z której ja wywiązałam się (wniosłam wszystkie opłaty i każdą w terminie), ono zaś nie. Do tej pory milczałam, ale czemu niby mam tego nie powiedzieć głośno i wyraźnie? W końcu dokument, który podpisałam w czerwcu 2007 nazywa się "Umowa o przeprowadzenie nauczania [tu dane stron] w zakresie przedszkola, w ramach obowiązującego programu zgodnie z przepisami prawa i wymaganiami Ministerstwa właściwego do spraw oświaty i wychowania".
W ostatnim dniu dostałam teczkę z pracami Asi i jej podręczniki-ćwiczenia, po przejrzeniu których doznałam szoku (nie tylko zresztą ja, bo paru osobom książki pokazałam). Faktem jest, że Myszka w pierwszym semestrze sporo opuściła z powodu chorób, ale jednocześnie faktem jest, że jej ćwiczenia są właściwie puste. Zatem nie tylko braki nie były uzupełniane pod czujnym okiem pani, choć byłam wielokrotnie zapewniana, że są, ale najwyraźniej najczęściej nie było też Asinej pracy na bieżąco! To co, ja się pytam, robiły dwie nauczycielki? I ciekawe, czy pani dyrektor o tym wie (cokolwiek to znaczy)?
Moją złość spotęgowało podszyte ironią pytanie zadane mi w szkole, czy jestem zadowolona z TEGO przedszkola. I rozmowy odbyte zupełnie przez przypadek n/t drugiej placówki pod wezwaniem tej samej dyrektorki.
Z całym szacuneczkiem, droga pani, ale chyba czas na jakąś kontrolę, co?
Dobrze, że mam sporo powodów do radości dla równowagi.
Po pierwsze cieszy łatwość z jaką Asieńka weszła w nowe środowisko dzięki pobytowi w przedszkolu (to w zasadzie jedyna korzyść z tych czterech prawie stówek miesięcznie).
W szkole jest tak, że Asia już nie mogła doczekać się poniedziałku i dopytywała, czy weekend jest konieczny. Zaś sprawa, która najbardziej chyba spędzała mi sen z oczu okazała się nie warta zamartwiania - panie miały w ubiegłym roku w swojej grupie dziewczynkę z rozszczepem kręgosłupa, więc są już obznajomione dobrze z tematem dysfunkcji zwieraczy, więc nie ma żadnego problemu w związku z koniecznością zmiany pampka. Manewr czyniony dyskretnie, po wyprowadzeniu Mysi do gabinetu, nie wpędza jej w poczucie zawstydzenia i kompleksów zarazem. I to jest super.
Pani dyrektor nie zmieniła się nic a nic od czasów, gdy do tej szkoły chodziły moje starsze córy - ciagle i wciąż to dziecko i jego rodzic stoją na pierwszym miejscu. Dopiero tu czuję, że wszelkie przejawy życzliwości nie są okraszone fałszywym uśmiechem.
A na koniec pochwalę się w końcu czymś, co napawa mnie i dumą, i wiarą, i przeogromną radością...choć kłopotów z Robalcem też ostatnio jest małe conieco.
Otóż Asia od jakiegoś czasu dość wytrwale podejmuje próby chodzenia bez kuli! To są dwa do czterech kroczków, ale nie powiem tym razem, że to tylko tyle, ale że aż tyle! I - oczywiście - poczytuję to sobie za sukces mojej córeńki, która miała być wg lekarzy roślinką...
Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie i życzę udanego tygodnia.
niedziela, 15 czerwca 2008
Koniec szkoły. Hurra!
Nie mam pewności, czy wiecie, że Asia uczy się języka angielskiego.
W minony czwartek było zakończenie roku szkolnego w szkole języków Word. Nareszcie. Bo choć Asia bardzo chętnie uczestniczy w zajęciach i z przyjemnością przyswaja sobie obcy język, to ja cieszę się jak dziecko z nowej zabawki. Po prostu mam już serdecznie dosyć tych zwariowanych popołudni, w które między powrotem z przedszkola a wyjściem do szkoły trzeba jeszcze zdążyć z rehabilitacją. Jakie to szczęście, że ktoś wymyślił wakacje.

Jestem z Ciebie bardzo dumna, Córeńko!
W minony czwartek było zakończenie roku szkolnego w szkole języków Word. Nareszcie. Bo choć Asia bardzo chętnie uczestniczy w zajęciach i z przyjemnością przyswaja sobie obcy język, to ja cieszę się jak dziecko z nowej zabawki. Po prostu mam już serdecznie dosyć tych zwariowanych popołudni, w które między powrotem z przedszkola a wyjściem do szkoły trzeba jeszcze zdążyć z rehabilitacją. Jakie to szczęście, że ktoś wymyślił wakacje.
Jestem z Ciebie bardzo dumna, Córeńko!
środa, 4 czerwca 2008
Dziś w przedszkolu było święto, łączące w jedno Dzień Dziecka, Dzień Matki i Dzień Ojca. Dzień Rodziny to był po prostu.
Z tej okazji odbyła się akademia. Występ dzieciaków, które zaprezentowały m.in. piosenki w jęz. angielskim i francuskim, wzruszył pewnie niejednego rodzica. No, mnie łezki popłynęły po policzkach.
Przed imprezą Asią zdążyła wojnę uskutecznić o sukienkę w kwiatki, której nie chciała za skarby świata, a gdy przebierałam ją w strój galowy zakomunikowała, że zdanie zmieniła. Choć trudno było jej pogodzić się, że już za późno, bo nie zdążę po kieckę do domu, na szczęście dość szybko wyciszyła się i obyło się bez problemu.
Bardzo ładnie i głośno śpiewała, odważnie wyszła na środek, ale swoją kwestię wyrecytowała tak, że chyba tylko rodzice w pierwszym rzędzie usłyszeli. Niemniej jednak jestem z Myszki bardzo dumna, a jej występ poczytuję za sukces.
Jako ciekawostkę dodam, że najgłośniej dzieci śpiewały piosenkę dla tatusiów, aż zastanowiło mnie to. Niestety tatuś Asi nie słyszał i nie widział, jak jego córka stara się z całych sił, bo mimo zapewnień, że wyjdzie z pracy wcześniej, by dotrzeć na czas nie dotarł. "Zapomniałem", wyznał z porażającą szczerością.
Asiolek na razie milczy na temat. Ale znam swoje dziecko i doskonale wiem, że to bomba z opóźnionym zapłonem...

PS. Filmik wrzucę jak tylko uda mi się go wrzucić na serwer.
Z tej okazji odbyła się akademia. Występ dzieciaków, które zaprezentowały m.in. piosenki w jęz. angielskim i francuskim, wzruszył pewnie niejednego rodzica. No, mnie łezki popłynęły po policzkach.
Przed imprezą Asią zdążyła wojnę uskutecznić o sukienkę w kwiatki, której nie chciała za skarby świata, a gdy przebierałam ją w strój galowy zakomunikowała, że zdanie zmieniła. Choć trudno było jej pogodzić się, że już za późno, bo nie zdążę po kieckę do domu, na szczęście dość szybko wyciszyła się i obyło się bez problemu.
Bardzo ładnie i głośno śpiewała, odważnie wyszła na środek, ale swoją kwestię wyrecytowała tak, że chyba tylko rodzice w pierwszym rzędzie usłyszeli. Niemniej jednak jestem z Myszki bardzo dumna, a jej występ poczytuję za sukces.
Jako ciekawostkę dodam, że najgłośniej dzieci śpiewały piosenkę dla tatusiów, aż zastanowiło mnie to. Niestety tatuś Asi nie słyszał i nie widział, jak jego córka stara się z całych sił, bo mimo zapewnień, że wyjdzie z pracy wcześniej, by dotrzeć na czas nie dotarł. "Zapomniałem", wyznał z porażającą szczerością.
Asiolek na razie milczy na temat. Ale znam swoje dziecko i doskonale wiem, że to bomba z opóźnionym zapłonem...
PS. Filmik wrzucę jak tylko uda mi się go wrzucić na serwer.
sobota, 26 kwietnia 2008
"Wyścigowanie" ;)
22 kwietnia - moja mała "Wyścigówa" twardo trenuje jazdę
24 kwietnia - Asia dosiadła swojego "rumaka" poraz piąty
Szkoda tylko, że filmiki strasznie tracą na jakości podczas konwersji.
24 kwietnia - Asia dosiadła swojego "rumaka" poraz piąty
Szkoda tylko, że filmiki strasznie tracą na jakości podczas konwersji.
piątek, 21 marca 2008
Zima pierwszego dnia wiosny
Witam Was serdecznie w nowym dniu.
Zauważyłam, że zaczynam wracać do starych zwyczajów i zamiast śnić kolorowo siedzę w tej swojej dziupli i kombinuję.
Ranek na przekór dacie przywitał nas całkiem zimową aurą - zimno, wietrznie i biało wokół, z minuty na minutę coraz bielej. Brrr. Nawet Asia spojrzawszy przez okno odmówiła kategorycznie pójścia do przedszkola. Została zatem w domu, podobnie jak jej starsze siostry, które rozpoczęły ferie świąteczne, co zresztą było całkiem po myśli mojego prywatnego Lenia. Hi hi. Pogoda do bani, ale wystarczył kolejny sukcesik kibelkowy Asi, by humor wrócił na swoje miejsce. Jejqu, jak cieszę się, że Myszka coraz częściej prosi o tronik. Chyba na odrębnej stronce zacznę jej medale za te wyczyny przyznawać.
Przygotowania do świąt trwają, ale bez szaleństw, szczególnie w kwestii porządków. Nie daję się zwariować, bo lśniący czystością dom miło mieć, ale atmosfera wzajemnej życzliwości i ciepła rodzinnego liczy się dla mnie zdecydowanie bardziej.
Jutro, a właściwie już dzisiaj przecież, gotowanie i pieczenie. Asię zaś "zagonię" do malowania pisanek.
A co tam słychać w szerokim świecie, moi kochani? Czy wszystko macie już przygotowane na zicher?
Zauważyłam, że zaczynam wracać do starych zwyczajów i zamiast śnić kolorowo siedzę w tej swojej dziupli i kombinuję.
Ranek na przekór dacie przywitał nas całkiem zimową aurą - zimno, wietrznie i biało wokół, z minuty na minutę coraz bielej. Brrr. Nawet Asia spojrzawszy przez okno odmówiła kategorycznie pójścia do przedszkola. Została zatem w domu, podobnie jak jej starsze siostry, które rozpoczęły ferie świąteczne, co zresztą było całkiem po myśli mojego prywatnego Lenia. Hi hi. Pogoda do bani, ale wystarczył kolejny sukcesik kibelkowy Asi, by humor wrócił na swoje miejsce. Jejqu, jak cieszę się, że Myszka coraz częściej prosi o tronik. Chyba na odrębnej stronce zacznę jej medale za te wyczyny przyznawać.
Przygotowania do świąt trwają, ale bez szaleństw, szczególnie w kwestii porządków. Nie daję się zwariować, bo lśniący czystością dom miło mieć, ale atmosfera wzajemnej życzliwości i ciepła rodzinnego liczy się dla mnie zdecydowanie bardziej.
Jutro, a właściwie już dzisiaj przecież, gotowanie i pieczenie. Asię zaś "zagonię" do malowania pisanek.
A co tam słychać w szerokim świecie, moi kochani? Czy wszystko macie już przygotowane na zicher?
poniedziałek, 3 marca 2008
niedziela, 2 marca 2008
Pomału do przodu w sprawach nocnikowych
No to zapisuję kolejny wyczyn kibelkowy. Tym razem wołanie było wprawdzie już "w trakcie", ale kto by się tym przejmował, skoro jeszcze do niedawna moje dziecię nie zauważało nawet, że ma pełnego pampka.
piątek, 22 lutego 2008
Małe-wielkie radości
W telegraficznym skrócie, bo też wiele do zanotowania nie ma, ale za to jakie ważne i radosne:
1. Dziś w przedszkolu Asia udowodniła poraz kolejny, że wie do czego służy kibelek i jak się chce, to można zgłosić potrzebę skorzystania z niego.
2. Jak w sam raz w Sylwestra przyjęła ostatnią tabletkę z 3-miesięcznej kuracji szczepionką Urovaxom, mającą chronić jej pęcherz przed zakażeniami bakteryjnymi, głównie e-coli. Dziś odebrałam wynik badania moczu - mimo czasem niezadowalającego wyglądu jest OK.
*****************************************
Sobotni dodatek nadzwyczajny, kibelkowy znaczy się: oby tak dalej!!!
1. Dziś w przedszkolu Asia udowodniła poraz kolejny, że wie do czego służy kibelek i jak się chce, to można zgłosić potrzebę skorzystania z niego.
2. Jak w sam raz w Sylwestra przyjęła ostatnią tabletkę z 3-miesięcznej kuracji szczepionką Urovaxom, mającą chronić jej pęcherz przed zakażeniami bakteryjnymi, głównie e-coli. Dziś odebrałam wynik badania moczu - mimo czasem niezadowalającego wyglądu jest OK.
*****************************************
Sobotni dodatek nadzwyczajny, kibelkowy znaczy się: oby tak dalej!!!
poniedziałek, 18 lutego 2008
Monotematycznie ;)
Param param! I znów poranny sukcesik kibelkowy na koncie Asiolka. Jeszcze jakby była uprzejma w przedszkolu wołać to byłaby pewnie pełnia szczęścia. Na razie jest jak jest, czyli muszę raz na kilka dni pamiętać o świeżej dostawie pampków na półeczkę w szatni, ale nie tracę wiary, że z czasem okaże się to zbędne. Może jestem niepoprawną optymistką, ale tak już mam.
W związku z tym pomyślałam sobie, że powinnam poważnie pomyśleć o zakupie elektrostymulatora, by wspomóc Asiolkowy pęcherz w walce ze skutkami pierwotnego schorzenia. To ustrojstwo przyda się także do stymulacji mięśni nóżek i mam nadzieję na oczekiwane efekty. Cudów nie spodziewam się i ucieszy mnie bardzo choć niewielka poprawa. I zagrzeje do dalszej walki.
Acha, zapomniałabym napisać, że na dzieńdoberek (o 6-tej!) Asia wyrecytowała mi dwuwiersz "Śniegu przestań padać już, bo nie chcemy śnieżnych burz". Rzeczywiście za oknem szalał wiatr a z nieba sypało coś, co przypominało śnieg. Pakudna taka pogoda i jak na razie końca jej nie widać. A ja chcę już wiosny!!!
W związku z tym pomyślałam sobie, że powinnam poważnie pomyśleć o zakupie elektrostymulatora, by wspomóc Asiolkowy pęcherz w walce ze skutkami pierwotnego schorzenia. To ustrojstwo przyda się także do stymulacji mięśni nóżek i mam nadzieję na oczekiwane efekty. Cudów nie spodziewam się i ucieszy mnie bardzo choć niewielka poprawa. I zagrzeje do dalszej walki.
Acha, zapomniałabym napisać, że na dzieńdoberek (o 6-tej!) Asia wyrecytowała mi dwuwiersz "Śniegu przestań padać już, bo nie chcemy śnieżnych burz". Rzeczywiście za oknem szalał wiatr a z nieba sypało coś, co przypominało śnieg. Pakudna taka pogoda i jak na razie końca jej nie widać. A ja chcę już wiosny!!!
niedziela, 17 lutego 2008
Nieoczekiwana wizyta wujka Marka
Niedziela zaczęła się milutko. Od pełnego kibelka, na którym Asia zasiadła z namaszczeniem na własne życzenie. Potem było leniwe śniadanko, które trwało i trwało. A zaraz po nim odebraliśmy telefon od Jurkowego kuzyna, że jak w sam raz są rodzinnie przejazdem w naszym mieście, bo właśnie wracają z ferii na Słowacji. Na pytanie, czy mogą wprosić się na kawę mój małżowin krzyknął w słuchawkę "Jasne! Przecież od samego rana na Was czekamy!". I tak oto nieoczekiwana wizyta pokrzyżowała nam plany co do "Zaczarowanej", ale bardzo bardzo z tego się cieszę. Do kina wybierzemy się z Asią innym razem, zaś z Markiem i Krysią widujemy się rzadko (ach, te odległości liczone w setkach kilometrów), a wyjątkowo ich lubię. Powiem Wam, że po pierwszych niedokładnych jeszcze doniesieniach o katastrofie wojskowego samolotu CASA serce skoczyło mi do gardła, jak zresztą zawsze w podobnych sytuacjach, gdyż Marek jest lotnikiem WP.
niedziela, 10 lutego 2008
sobota, 9 lutego 2008
Ach! Ale przynudzam.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
