Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dzień po dniu. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dzień po dniu. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 21 lutego 2011

Chorujemy...

Nic z tego nie rozumiem. Nasze psy już dawno sierść zrzucać zaczęły, jestem też już po pierwszej w tym roku akcji usuwania kleszczy żądnych krwi moich trzech pupilek, a tymczasem zima zawitała na nowo i jakby ostrzej. Temperatura spadła poniżej 10 stopni, a okolicę znów pokryła warstwa świeżego białego puchu. Brr! Tu, gdzie mieszkam, zima to nic przyjemnego. Co najwyżej przez szybę.
Jutro, zamiast do szkoły na bal karnawałowy, wybierzemy się z Asią do pediatry. Nie chorowała, jeśli pamięć psikusa mi nie płata, ze 2,5 roku i tak już okrzepłam z myślą, że swoje już odchorowała, że z ogromnym zaskoczeniem odczytywałam wczoraj co kilka godzin wysokość gorączki (39 - 39,5), a usłyszawszy jak się popołudniu rozkaszlała, uszy z przerażenia zatkać musiałam. Ale za to po raz pierwszy od "stu lat" miałam absolutną pewność, że temperatura nie miała związku z pęcherzem, pewność, że to nie ZUM kolejny. Od kilku dni bowiem mocz Asika jest wzorowy po prostu. Nie mam jedynie pewności czy to za przyczyną Urovaxomu (jesteśmy mniej więcej w połowie 3-mies. kuracji), czy też radykalny odwyk od słodyczy przyniósł taką poprawę.
W oczekiwaniu na wizytę u lekarza (na chwilę obecną nawet w prywatnej przychodni czeka się kilka dni), faszeruję Myszkę tabletkami czosnkowymi (Ali Baby), syropem p/kaszlowym, Rutinaceą i herbatką z sokiem malinowym. Ostatni czopek p/gorączkowy był konieczny rano, ból brzuszka, jaki pojawił się ok. południa minął po ok. trzech godzinach, na szczęście, jednak apetytu nadal brak, a i z piciem trochę krucho. Co dalej? Ano zobaczymy. Mam nadzieję, że mimo wszystko obejdzie się bez antybiotyku.
Przykro mi bardzo, że choróbsko dopadło Asiolka akurat teraz. Nie tydzień przed czy choćby dzień po balu. Siedzę sobie teraz i zastanawiam się, tak ogólnie, nie tylko w odniesieniu do straconej zabawy, skąd u takiego małego dziecka tyle pokory wobec życia i skąd tyle zgody na konieczność zmiany planów? Skąd umiejętność rezygnacji, nie bez żalu wprawdzie, ale jednak? Zakupiona wczoraj suknia balowa (piękna, złota, na którą tata nie pożałował stówy, aż w szoku byłam), nieprzymierzona nawet, dziś wróciła do Smyka. "To nic nie szkodzi, Marta. W przyszłym roku kupimy inną. Może się nie rozchoruję." Moja mała, dzielna córeczka...


Pozdrawiam ciepło,
Marta.
22 lutego 2011 r.
Już po wizycie. Asia ma paskudne zapalenie gardła i tchawicy. Pani doktor zaordynowała Zinnat na 7 dni, z nadzieją, że choróbsko nie rozwinie sie w drzewie oskrzelowym. Do niedzieli siedzimy w domu plackiem, a potem zobaczymy. Może nie bedzie konieczności zmiany antybiotyku po trzech dniach kuracji i w poniedziałek Asia bedzie mogła już do szkoły pojechać.

piątek, 28 stycznia 2011

Jednak będą narty


Jutro znikamy na prawie dwa tygodnie. Wyjeżdżamy do Murzasichle. Asikowym "staruszkom" wpadło kilka dni temu do głów, by - skoro nowe ortezy już są i świetnie się sprawują - spróbować wkręcić dziecię na zimowisko szczepowe. Szanse marne wydawały się, bo to i przysłowiowe pięć minut przed dwunastą, i na ani jednej zbiórce Myszka w tym roku nie była (odbywają się one w piątki popołudniu, a lekcje w te dni ma do 17-tej), a jednak udało się. Nawet na zebranie przedwyjazdowe zdążyliśmy się załapać, czym uszanowaliśmy czas komendanta szczepu, który nie musiał nam go poświęcać indywidualnie.
Moje zadowolenie z faktu, że w czasie ferii Asik przejdzie odwyk od telewizora, a i na śmierć mnie nie zagada dopełniły udane zakupy następnego dnia - kombinezon już po zimowej przecenie (jak dobrze, że wcześniej nie był potrzebny) i kozaczki pasujące na nóżki zakute w ortezy. Noooo, tych butów zimowych nabytych w iście ekspresowym tempie nie spodziewałam się nic a nic, raczej problemu wielkiego. A tu...tadam!
Sama Asia do wczoraj była wyjazdem z zuchami i harcerzami jedynie "zainteresowana". Ale gdy zadzwoniłam do pana profesora z pytaniem, czy może już na nartach jeździć (w końcu to już cztery miesiące od operacji upływają) i pozwoleństwo otrzymała końca radości nie widać. Tyle tylko, że buty, w których przejeździła dwa poprzednie sezony za małe już są i musimy dzisiaj jeszcze na zakupy się wybrać. Wydaje się, że te z oferty niedalekiego Decathlonu będą dla naszej początkującej pannicy jak w sam raz, głównie z uwagi na łatwość zakładania (model tylno-wejściowy).
Jak dotąd Mysza jeździła z tatą, bo powykręcane nóżki uniemożliwiały samodzielne choćby próby zjazdu z bardzo łagodnej pochyłości. Teraz nóżki prościutkie są, więc planuję nakłonić Asiolka do nauki jazdy bez taty. Grunt już przygotowuję, a Myszka nie protestuje. Zobaczymy, co nam z tych zamiarów wyjdzie.
A wczoraj Asia była na przymiarce alby komunijnej. Oczyma wyobraźni widziałam Asię w skromnej ale szykownej białej sukience, więc nie podobał mi się upór księdza, że wszystkie dzieci mają w tym wyjątkowym dniu wystąpić w albach. Mimo całkiem zrozumiałego i bezdyskusyjnego argumentu, że to jedyne wyjście, by uniknąć pokazu mody i dyskomfortu dziewczynek, ktorych rodzice muszą dobrze zastanowić się jak wydać każdą złotówkę, by pieniędzy wystarczyło na wszystko lub przynajmniej na najpilniejsze potrzeby. Jednak wczoraj uznałam, że wcale źle się to moje dziecko nie prezentuje, a gdy już alba zostanie wykończona, to będzie naprawdę ślicznie.
Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

poniedziałek, 18 października 2010

Minęły dwa tygodnie od operacji - Asia ma krótkie gipsy


Biegnie nam już trzeci tydzień w gipsach. Od soboty Asia ma oba krótkie, pod kolanka, i większą swobodę, z której jednak nie za bardzo chce korzystać, bo ma obawy przed - co ciekawe jak dla mnie - prostowaniem operowanego kolanka.
Na moje matczyne oko mało możliwe, że odczuwa w nim ból, ale skoro tak twierdzi...Cóż, ból jest bardzo subiektywnym odczuciem, więc biorę pod uwagę taką ewentualność i zlecone przez prof. Jóźwiaka ćwiczenia staram się przeprowadzać powoli i z wyczuciem. Każda sesja jest krótka ( bo może to jednak nie dyskomfort, jaki Asia może odczuwać po uwolnieniu z gipsu unieruchomionego dwa tygodnie kolanka), ale za to jest ich wiele w ciągu dnia.
Nad rozćwiczaniem nóżek i wzmacnianiem mięśni musimy pracować systematycznie, bo za cztery tygodnie znów do Poznania jedziemy. Tym razem na wyciągnięcie drutów i po "wolność" - wg słów profesora Myszka będzie mogła już chodzić, co jakoś specjalnie mnie nie raduje. Teraz jest ciężko, bo Asia, którą muszę dźwigać jest ciężka, ale mam pewne obawy przed obciążaniem nóżek po sześciu tygodniach raptem i przyznam szczerze, że do tej wizji chodzenia jakoś sceptycznie podchodzę. W końcu Asik miała m.in. dwie osteotomie nadkostkowe, a nie zwykłe złamanie.

Po zmianie tradycyjnego gispu na krótki epoksydowy (tzw. marszowy) pojawiły się pewne udogodnienia: Asia może swobodnie przy stole usiąść, łatwiej wdziać jej spodnie i to nawet dżinsy, bo ten nowy jest mniej obszerny, mniej problemów jest z przeprowadzaniem wszelkich zabiegów higienicznych, no a przede wszystkim można wreszcie dziecię siedzące w misce z nogami na zewnątrz wykąpać i bez utrudnień głowę umyć.

Lekcji nie odrabiamy, bo ostatnie wytyczne dostałam niemal dwa tygodnie temu i wszystko mamy zrobione. Dziś popołudniu rozmawiałam z panią i podobno z uwagi na słabą frekwencję nie poszła dalej z programem, ale to w sumie żadna radość dla mnie.
Asia we czwartek wróci do szkoły, a już w piątek czeka ją sprawdzian. Mamy więc tylko dwa dni na powtórzenie przyswojonej wiedzy. Jakiej konkretnie? Tego nie wiem, bo obiecany na dzisiejszy wieczór e-mail z tematami do powtórki do tej pory nie dotarł. Przykre to, bo umowa is umowa, poza tym Myszka potraktowana niesprawiedliwie w moim odczuciu została. Jej klasa nie tylko wie od zeszłego tygodnia jaki zakres wiedzy będzie w piątek sprawdzany, ale też od zeszłgeo tygodnia w szkole go powtarza pod czujnym okiem obu pań. Że nie wspomnę o niepoważnym traktowaniu mnie jako rodzica, na współpracy z którym podobno nauczycielkom zależy.
No nic. Powtórzę z Asią to, co się uda i na finał - szczęśliwy mam nadzieję - poczekam, w ukryciu przed wychowawczynią póki co trzymając panią Dezaprobatę.
Pozdrawiam Was cieplutko,
Marta.

wtorek, 21 września 2010

Rezonans magnetyczny, czyli przygotowania do operacji

Zza uchylonego okna dobiegają mnie odgłosy jesieni. Mimo hałasu dochodzącego z pobliskiej budowy kolejnego na naszym wiejskim krakowskim osiedlu domu słychać wyraźnie jak liście, jeszcze kilka dni temu całkiem zielone, z drzew spadają. A raz po raz moją uwagę przykuwa wiewiórka przybiegająca na nasze orzechy po zapasy na zimę. Czasem, gdy zgłodnieje, funduje sobie posiłek na miejscu i wówczas słychać chrupanie, a między przerzedzonymi liśćmi można zauważyć spadające łupinki. Z twardą skorupką najwyraźniej potrafią sobie radę dać także sójki. Co i rusz buszują między gałęźmi, by po chwili odlecieć z orzechem w dziobie. Ciekawe, czy dzioby mają takie mocne, czy raczej inteligentny sposób na dobranie się do smakołyku mają?
Rozkoszuję się tym widokiem, z przyjemnością obserwuję podchodzące do naszych włości sarny (chyba warto pomyśleć o regularnym dokarmianiu ich zimą), odpoczywam. Regeneruję siły utracone w poprzednim tygodniu.
Profesor w lipcu, gdy ustalaliśmy termin Asikowej operacji zapomniał poinformować nas o konieczności wykonania tomografii komputerowej kręgosłupa w odcinku L/S (lędźwiowo-krzyżowego) i dostarczenia mu opinii neurochirurga wydanej na podstawie tego badania. Dowiedzieliśmy się o tym dopiero jakieś dwa tygodnie temu.
Sprawa, z pozoru prosta, okazała się wyjątkowo skomplikowanym przedsięwzięciem. W każdym razie do przeprowadzenia w tak krótkim czasie.
Neurochirurg (udało nam się do niego dostać pięć dni później psim swędem) bez badań, na które czeka się w kilkutygodniowych kolejkach co najmniej, oczywiście opinii nie wyda. Ale co tam,pomyślałam, przecież możemy termin TK zaklepać na listopad czy grudzień, a następnie podmienić skierowania, bo TK głowy i przysadki na zlecenie endokrynologa, wyznaczone na 16 września, nie jest takie pilne...Nic z tego. To musi być rezonans magnetyczny, bo tylko to badanie jest w stanie pokazać dokładnie strukturę kręgosłupa i stwierdzić ewentualną obecność kotwiczenia rdzenia kręgowego. Najbliższy termin z anestezjologiem, bo dziecko do badania uśpić trzeba, 16 grudnia.
Nie chciałam przesuwać terminu zabiegu. Same gipsiory to min. 16 tygodni unieruchomienia, zakładając, że wszystko gładziutko, bez komplikacji przebiagało będzie. W maju zaś komunia, więc czas na rekonwalescencję i ponowne stawianie Asiolka na nogi musi być. Zaczęła się więc walka z czasem, czyli gorączkowe poszukiwanie pracowni diagnostyki obrazowej, gdzie wykonanoby na nasz koszt ten nieszczęsny rezonans. Dramat. We wrześniu nigdzie i za żadne pieniądze to niemożliwe, bo albo anestezjologów nie mają, albo mają, tylko obłożonych terminami do listopada, albo wręcz MRI u dzieci do lat 10-ciu nie wykonują. W czwartek byłam już tak wyczerpana psychicznie, że powiedziałam sobie trudno, nie ma wyjścia, będziemy ciąć po nowym roku. Jednak dla spokoju sumienia wykonałam jeszcze jeden telefon, z nadzieją, że może poza Krakiem się uda. Bingo! Co prawda w pracowni Macieja Sajewicza w Suchej Beskidzkiej najbliższy termin na badanie płatne był dopiero na październik, ale ludzie tam szalenie życzliwi są i na koniec rozmowy padło upragnione "Przyjeżdżajcie w poniedziałek". Super. Ledwie 50 kilka kilometrów od Krakowa i na dodatek tylko za 400 zeta, zamiast 650 u nas. Jednak było jedno "ale". Warunkiem wykonania badania jest przedstawienie zaświadczenie od neurochirurga o braku przeciwskazań, jakim u Myszki mogła być zastawka komorowo-otrzewnowa, która może zawierać elementy metalowe uniemożliwiające przeprowadzenie MRI. Na jego zdobycie zostały mi dwa dni tylko.
Telefon do szpitala uniwersyteckiego przygasił mój optymizm. Po złożeniu wniosku o wydanie kserokopii jednej tylko strony z dokumentacji medycznej mojego dziecka, tej, na której jest umieszczona informacja o rodzaju zastawki, trzeba czekać dwa tygodnie. Pojechałam, wypełniłam wniosek. Proszę dzwonić jutro, może sie uda. Może? Ja nie mogę czekać w niepewności. Ja muszę mieć ksero protokołu operacji już, dziś! Co tu robić? Co tu robić? Dobra, idę do poradni neurochirurgicznej, bo akurat we czwartki przyjmuje lekarz, który zastawkę Asi wszczepiał. Na korytarzu go zaczepiłam. Niekulturalnie? Całkiem możliwe, ale to o moje dziecko chodziło, więc co tam. Odmówił, bo i bez terminu wizyty się pojawiłam i na dyżurze sam, więc na oddział się spieszy, do zabiegu, i za drzwiami gabinetu zniknął. Poryczałam się na tym korytarzu z bezsilności. I z żalu, że wszystko na dobrą drogę wkroczyło a tu taki psikus. Nie zrezygnowałam jednak i swego dopięłam! Z pomocą jednej z pielęgniarek o ogromnym sercu, która narażając się lekarzowi wyciągnęła z oddziału neurochirurgii historię leczenia szpitalnego Asi, zmusiłam pana doktora w sensie dosłownym do zrobienia tego, co chciałam. Ze słowami "Co za durnie z tych diagnostów, że nie wiedzą, że od 1995 roku nie używa się już zastawek z metalowymi częściami!" wypisał zgodę. Uff! Warto było czekać prawie pięć godzin aż przyjmie ostatniego tego dnia pacjenta.

Jesteśmy już po rezonansie. Korzyść z tej nerwówki, poza wspomnianą finansową, jest taka, że Asia nie musiała wjeżdżać do zamkniętej tuby, bo ta otwarta jest i koniec końców obeszło się bez usypiania (i dobrze, bo w przyszłym tygodniu czeka ją narkoza, wcale nieobojętna dla organizmu). Dzięki otwartej tubie dziecię nie odczuwało strachu, zwłaszcza, że obok tatuś był i trzymając za łapkę bajki opowiadał, i bardzo dzielne było i nawet nie drgnęło. Teraz tylko trzeba będzie wynik/opis odebrać, w przyszłą środę po opinię do neurochirurga z tym się udać, a już następnego dnia w drogę do Poznania, na skróty przez...Lubieszów. Oczywiście o ile wyniki badań krwi będą w porządku i Myszka jakiejś infekcji nie złapie, a i ZUM nie wróci.

Trzymajcie kciuki, plisss.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

środa, 8 września 2010

Bez tematu, bo inwencji Matce brak

W sumie to dobrze, że mało kto zagląda na bloga Asi, bo tak po prostu jest z nami i sekunduje nam w naszej codzienności. W każdym razie po komentarzach tego nie widać i dzięki temu nie mam wyrzutów sumienia, że oto znów zawiodłam, bo gdzieś tam jest ktoś kto niecierpliwie czeka na wieści, a ja...milczę.
A milczę, bo chyba już mi się nie chce pisać, bo w ciągu dnia zwykle nie mam czasu, by zasiąść nad klawiaturą, a wieczorami jestem już tak wyczerpana, że nawet zalogować mi się nie chce. Ba, nie chce mi się nawet zajrzeć z czystej ciekawości, czy pojawił się jakiś nowy komentarz. Z drugiej zaś strony wiem doskonale, że warto pisać, bo do dnia dzisiejszego zdarza mi się wracać do starych notek, głównie na pierwszym blogu, na którym pisałam w zasadzie systematycznie i zawarłam sporo informacji o leczeniu, rehabilitacji, operacjach. Wiem, ale nawet samej sobie nie mogę obiecać, że zmobilizuję się i regularnie będę dostarczać wieści.

Ale skoro dziś jednak już tu zawędrowałam, wykorzystując chwile oczekiwania na powrót Asi ze szkoły, spróbuję w telegraficznym skrócie zamieścić kilka informacji.
Szkoła
Pierwszy raz Myszka nie cieszyła się z nowego roku szkolnego. Mimo wizji spotkania z Julką, za którą bardzo tęskniła całe wakacje. Gdyby mogła, zostałaby w domu zamiast pojawić się na rozpoczęciu roku. Ale oto...Ufff! Nie ma pani Agnieszki! Hurra!!! Wszystko w porządku. Asia odetchnęła z ulgą, ja także. Obie cieszymy się, że na zastępstwo została do klasy przydzielona pani Beatka, osoba spokojna i wyważona, zwracająca się do dzieci bez zbędnej gestukulacji i pokrzykiwań. "Wiesz, Marta, ja bardzo bardzo polubiłam panią Beatkę", słyszę od Asi co wieczór, gdy uskuteczniamy sobie przed snem babskie pogaduszki. Zatem "Chwilo, trwaj!" i niechaj Mycholkowi zapału do pracy nie braknie.
Zdrowie
Cóż, nie najciekawiej jest. Zmagamy się z paskudą, która Escherichia Coli się zwie i niekulturalnie w pęcherzu dziecka się rozgościła powodując ZUM. Około 10 dni temu zakończyłyśmy tłuczenie tej bakterii antybiotykiem doustnym, jednym z trzech na jakie wg antybiogramu wrażliwa być miała. Całe 12 dni okazało się nie być skuteczną terapią. Możliwe do zaobserwowania właściwości moczu skłoniły mnie do wykonania powtórnych badań. Przedwczoraj zadzwoniła do mnie lekarka i przekazała wiadomość, że co prawda posiew jest ujemny (czyli bez bakterii niby), ale za to w ogólnym mamy w duckę leukocytów, co samo w sobie z dużym prawdopodobieństwem świadczy o infekcji układu moczowego (ew. o istnieniu owsików). Badania do powtórzenia. Jasne, bo to co cewnikuję jak nic świadczy o kolejnym ZUM-ie.
Do diabła z tym wszystkim. Teraz pewnie czeka Asię leczenie antybiotykiem z tzw. górnej półki, czyli w przypadku tego właśnie zakażenia możliwym do podawania jedynie w warunkach szpitalnych, bo dożylnie lub domięśniowo, przy czym tego rodzaju zastrzyków nikt w przychodni nie chce robić z uwagi na mogący wystąpić wstrząs. Chyba już wolałabym te wstrętne owsiki. ;)
Pewnie nie martwiłabym się tym aż tak bardzo, gdyby nie czekająca Asika 1 października operacja ortopedyczna. Do niej musi być zdrowiutka jak przysłowiowa rybka. Czy zdążymy? A czy czasem na oddziale nie podłapie innego paskudztwa? Np. jakiegoś szpitalnego zakażenia?
Poza tym wrzesień upływa nam wyjątkowo pracowicie na licznych wizytach u specjalistów i w pracowniach wykonujących różne badania na ich zlecenie, a także tych niezbędnych w ramach przygotowań do operacji. Śmiało mogę stwierdzić, że - sumarycznie rzecz biorąc - przez osiem lat swojego życia Asia nie była tak dokładnie przebadana, jak na koniec tego miesiąca będzie.,

Pozdrawiam serdecznie, Marta.

sobota, 7 sierpnia 2010

Dzwonię do taty

14 lipca 2010:
- Asiu, ubierz szybciutko t-shirta i pójdziemy na plażę.
- Nie, bo nie umiem.
- Ależ umiesz, umiesz. Wiem doskonale, że świetnie poradzisz sobie z tym zadaniem. - próbuję wzmocnić w dziecięciu wiarę we własne możliwości, błyskawicznie orientując się w sytuacji.
- Nie umiem! - uparciuch w ryk.
- Daj spokój. Obie doskonale wiemy, że bez problemu radzisz sobie z ubieraniem góry - nie daję za wygraną. - A im szybciej się ubierzesz, tym szybciej na plażę pójdziemy.
- Nie umiem!!!
- W takim razie nie pójdziemy na plażę i zostaniemy w pokoju. - postanowiłam być nieugięta i nie pozwolić sobą dyrygować, nawet za cenę histerii.
- No to dzwonię do taty! - zagroziło mi dziecko, pewne, że tata z plaży przygna i nie tylko grzbiet odzieje dla świętego spokoju, ale matce opieprzkę zafunduje za znęcanie się psychiczne nad dzieckiem.
Epilog:
Dziecko pecha miało, bo tata zostawił telefon w pokoju. Poryczało i ostatecznie ubrało się. Kosztowało mnie to wypalenie trzech, jeden po drugim, papierosów na balkonie, ale dziecko odebrało lekcję pokory.
PS. Reprymendę, oczywiście, dostałam. Przyjęłam ją ze spokojem. Może dlatego, że po raz pierwszy nie przysłuchiwała się jej Asia, a może dlatego, że jestem głęboko przekonana o słuszności swojego postępowania względem niej. Bo - jak powiedział Arystoteles - wychowanie to rzecz poważna. Musi się w nim mieszać przykrość z przyjemnością.

Dzisiaj:
- Tato. Podnieś mi to.
- Nie, Asiu. Możesz sama to zrobić.
Asia głośniej:
- Tato! Podnieś!
Tato, też głośniej:
- Nie! Sama sobie podnieś!
Asia w szale:
- No, podnieś mi to!!!
Tato, też w szale, złapał dziecię pod pachę i wyniósł do salonu, by się uspokoiło i przemyślało sprawę, komentując zdarzenie nad wyraz głośno: A trzeba Ci dupę bić, to będziesz grzeczniejsza!!!

To incydentalna reakcja. Jak dotąd Asia zwykle wymuszała na ojcu wszystko, co chciała. Łącznie z wieczornym myciem zębów (przy którym czasami mój mąż mnie zastępuje), bo ona "jest już zbyt zmęczona na to". Czyżby J. w końcu zrozumiał, że tak dłużej być nie może? Jeśli tak, to dobrze, ale martwi mnie sposób w jaki usiłuje to zmienić...Nie tędy droga...IMHO Asia ma prawo wściekać się i histeryzować na znak protestu, ale nie może się bać...
I co z tym fantem zrobić...?

Marta

czwartek, 4 marca 2010

Marazm już za nami?

Po kilkunastu wiosennie rozleniwiających dniach znowu mamy mrozik, który na szczęście nie przeszkadza ptasiemu bractwu w zakłócaniu ciszy radosnym świergoleniem. Dziś nawet niewidziany od jesieni dzięcioł głośnym waleniem w pień pobliskiego drzewa oznajmił, że oto już jest i wara konkurentom od tego miejsca. Tak, tak. Wraz z nastaniem marcowego ocieplenia ptaki zaczynają się szykować do budowy gniazd, a dzięcioły właśnie swoim rytmicznym stukaniem dają do zrozumienia innym, że teren, na którym „bębnią” jest już przez nich zajęty.
Wiosna tuż tuż? Mam nadzieję, bo męczy już okrutnie konieczność wciskania się w mało wygodne ciuchy zimowe, a zima choć piękna, to jednak jakaś taka dołująca jest. I być może nie tylko dla mnie.
Pewnie wspominałam już o spadku formy u Asi, o jej niechęci do wysiłku związanego z nauką. Wszystko zaczęło się około listopada. Im bardziej dnia ubywało, tym bardziej problem narastał - Myszka okazywała tumiwisizm (na czele z kategorycznym "Nie zrobię tego!), a mnie dręczyła bezsilność. I zmęczenie psychiczne, gdy okazywało się, że kolejny pomysł na zmotywowanie dziecka do pracy nie przyniósł oczekiwanego rezultatu, a w dzienniczku znajdowałam kolejną uwagę n/t rzekomego lenistwa mojego dziecka.
Długo myślałam nad przyczyną takiego stanu rzeczy, bo w mojej ocenie nie tkwiła ona jedynie w postawie mojego męża, który - jako zwolennik cackania się z ostatnią sztuką wspólnego potomstwa - był nie-uprzejmy głośno wyrażać swoje niezadowolenie z jego "psychicznego dręczenia" przez Matkę, która była (i nadal jest) wstrętna, bo wymaga i traktuje dziecko adekwatnie do liczby lat nie czyniąc z niego dzidziusia. W tym miejscu przynać jednak muszę, że po sławetnej intrydze uknutej z wychowaczynią Myszki widzę postępy w rodzicielskim rozwoju mojego męża. ;)
Zatem myślałam, myślałam, a że starsze panie miewają już problemy z jasnością i lotnością umysłu to "chwilę" to trwało. Ale oto eureka! Moje pochwały i różnorodne formy pobudzania do aktywności nie mogły być efektywne z bardzo prostej przyczyny. Na tym etapie rozwojowym, na jakim aktualnie jest Asia, rodzic traci dość znacznie na autorytecie na rzecz pani w klasie. Jak zatem miało być dobrze, skoro w dzienniczku brak było pochwał, a w zeszytach i ćwiczeniach dobrych ocen, a wręcz nawet parafki choćby, poświadczającej, że pani sprawdziła, jak i czy w ogóle Asia ze swojego obowiązku się wywiązała. Mało kogo motywuje krytyka, a już z całą pewnością nie dziecko wrażliwe, mające mimo wszelkich matczynych i ojcowskich starań trudniejszy (z powodu niepełnosprawność) i start.
Jestem już po kilku rozmowach na ten nurtujący mnie temat. Sprawa nieumiejętnego zaangażowania nauczyciela wspomagajacego została przez wychowawcę klasy zgłoszona do dyrekcji i szkolnego pedagoga. Od jakichś dwóch tygodni każdego dnia Asiolek wraca ze szkoły z pochwałami i piątkami, uważam, że należnymi, bo to mądra i ambitna w gruncie rzeczy dziewczynka (wczoraj dostała czwórkę, a "To przecież gorsza od piątki ocena, mamusiu"), a odrabianie zadań z nią to teraz czysta przyjemność.
Dało się? Dało. I oby trwało, bo pomna zeszłego roku, podczas którego poza narzekaniem właściwie nic dobrego o Asi od pani wspomagającej nie usłyszałam, nie wyobrażam sobie, by pełniła tę rolę w tej klasie aż do końca podstawówki.
Pozdrawiam serdecznie i do następnej notki,
Marta.

wtorek, 9 lutego 2010

Buty...

Cześć, moi mili stali odwiedzacze. Oczom własnym nie wierzę, że nie zaglądałam na bloga ponad miesiąc, ale przepraszać za brak wieści nie będę, bo poza jedną osobą nikt nie zainteresował się czemu tu taka cisza. Za to obwieszczam, że wracamy na blogasa łamy. Bo i ferie już za nami, i choróbska też (mam nadzieję doleczając zapalenie płuc).

O feriach napiszę w następnej notce. Dziś trochę żółci wyleję.
Nie bacząc na tysiąc zeta, który co miesiąc jest przez wydział oświaty wypłacany dodatkowo na rzecz Asi z uwagi na jej niepełnosprawność i z założenia ma zagwarantować nauczyciela wspomagającego ją w razie potrzeby, zastanawiam się nad ludzką bezmyślnością.
Potrzeby w szkole Myszka ma niewielkie. Wszystkie wyjścia klasowe obstawiam ja, na wycewnikowanie jej liczyć nie mogę, pampka tylko czasem ma zmienionego i jeśli córka nie zadzwoni do mnie, to ze szkoły wraca z odparzona pupą. Zatem jeśli nie liczyć drobnej pomocy w wykonywaniu nauczycielskich poleceń polegającej w zasadzie na zachęcaniu do wysiłku, pozostaje jedynie pomoc w zmianie butów, bo z tym moje dziecię jeszcze sobie nie radzi.
Tymczasem sytuacja przedstawia się tak, że nic, tylko usiąść i płakać, bo zadecydować, co lepsze trudno niezwykle, a tak prawdę mówiąc rzecz to zwyczajnie niemożliwa. A chodzi o buty. Albo Asia kilka godzin chodzi po szkole w butach zimowych, albo mimo siarczystego mrozu wraca do domu w adidaskach, które ma na zmianę. Dziś na dodatek w dzienniczku znalazłam informację, że jutro na lekcji wf-u dzieci idą lepić bałwana, więc koniecznie mam ubrać Asię ODPOWIEDNIO. Tylko jakim cudem, skoro buty zimowe zostały w szkole?
Diabli mnie biorą, że dorośli zawodowo odpowiedzialni za dzieci bywają tak niefrasobliwi. Dziwi, że sami najczęściej będąc rodzicami nie potrafią uruchomić wyobraźni i pomyśleć, że na miejscu Asika jest ich własna pociecha.
Może przesadzam, ale osobiście każde obce dziecko zawsze traktuję co najmniej z taką samą uwagą i troską, jak swoje i nic nie poradzę na to, że przez pryzmat własnego podejścia patrzę na innych.
Najwyraźniej muszę uskutecznić kolejną pogadankę i ponownie wytłumaczyć paniom, że na przepoconych nóżkach Asi zakutych w ortezy z tworzywa sztucznego w każdej chwili mogą pojawić się rany. Rany u dzieci z rozszczepem kręgosłupa goją się bardzo trudno i długo. Najgorsze są te na stopach, bo oznaczają zero chodzenia (bez ortez się nie da) przez kilka długich tygodni. Dla Asi to czas spędzony z konieczności w domu. Już to przerabialiśmy, ale za czasów przedszkolnych, więc pół biedy. Teraz jest szkoła, a to już problem, ot, choćby z nawarstwiającymi się zaległościami.

Bardziej niż kiedykolwiek czekam na wiosnę. Dlaczego? Bo zima, to jedyna pora, gdy Asiolek zmienia buciki w szkole. Amen.

Pozdrawiam cieplutko i do następnej notki,
Marta.

środa, 30 grudnia 2009

Przedsylwestrowo

W zasadzie można powiedzieć, że dobrnęliśmy do końca roku. Sylwester co prawda jutro dopiero, ale nastrój czekającej nas szampańskiej zabawy już od wczoraj wisi w powietrzu. Luzik, który wrzuciłam na okoliczność świąt ustąpił małemu szaleństwu w kuchni. Impreza zaplanowana na trzy pary wczoraj rozrosła się do par pięciu, więc pomimo wspólnego szykowania menu na tę noc przygotowań jednak więcej jest. Zwłaszcza, że jedną z par aż do niedzieli gościć będziemy, bo aż znad morza przyjeżdżają, by jutro o północy wraz z nami wraz z nami szampana wypić. Takie szaleństwo i fantazja, to coś, co sama uwielbiam, a u innych cenię sobie niezwykle. Image Hosted by ImageShack.us

Nie jestem zatem królową wolnego czasu, bo i za porządki wziąć się musiałam, co by w nowym roku bałagan szerokim łukiem mnie omijał. darmowy hosting obrazkówNo i jeszcze uzupełnianie zaległości w ćwiczeniach i zeszytach Zbuntowanego Aniołka na głowie mam, bo za punkt honoru postawiłam sobie, że nowym rok rozpocznie z czystą kartą. Oczywiście to Asik ciężko haruje, by skutki lenistwa ostatnich tygodni w niebyt przenieść, nie ja. darmowy hosting obrazków
Jednak malutkiej przyjemności odmówić sobie nie potrafię i w nielicznych chwilach odpoczynku do dziupli się gramolę i kolejną partię zdjęć do wywołania szykuję.



Pozdrawiam Was serdecznie, odlotowych imprez sylwestrowych i szczęśliwego nowego roku życząc,
Marta.

poniedziałek, 28 grudnia 2009

Poświątecznie

Morfeusz nie lubi mnie dzisiaj. Pewnie nie ma ochoty na bliskie kontakty ze zdenerwowaną babą i tyle. Tylko co mogę poradzić, skoro odkryłam durny przepis, zgodnie z którym pomoc finansowa na usamodzielnienie będzie przysługiwała naszej Ani dopiero po ukończeniu nauki? Teraz tylko rzeczowa i to w ograniczonym zakresie, a jej mieszkanie wymaga dosłownie wszystkiego do normalnego funkcjonowania... Rozmyślam też nad tym, czy jednak mogę podjąć się roli opiekuna usamodzielniania. Ciężka sprawa. Z jednej strony nikt obcy, czyli nie związany emocjonalnie z młodą nie zadba o jej sprawy/interesy dostatecznie dobrze , a drugiej nie jestem pewna, czy mogę wziąć odpowiedzialność za podjęte zobowiązania wobec Ani sięgające daleko w przyszłość, w zasadzie do chwili podjęcia przez nią pracy zawodowej. Czyli, zakładając, że dostanie się na studia i je ukończy, na niemal 7 kolejnych lat. Ech...Jutro, ach nie, to już dzisiaj mamy spotkanie w MOPS-ie celem napisania planu usamodzielniania, a ja naprawdę mam ogromny dylemat...
Tak właśnie skończył się dla mnie trzeci dzień świąt, jak tę niedzielę nazwał Jurek. Do bani. Pocieszeniem dla wizji wymiętej po bezsennej nocy Marty jest ta notka, której prawdopodobnie jeszcze długo nie napisałabym.

Święta minęły bardzo sympatycznie. Matka wrzuciła na luz i pierwszy raz od 25 lat nie szalała w kuchni, szczególnie, że na Wigilię odnoga klanu z domku z zielonym dachem do domu brata pana domu została zaproszona. Przygotowanie na tę rodzinną wieczerzę dwóch potraw raptem (i to nie uszek!), to był doprawdy drobiazg. Co prawda Matka zdecydowanie woli ten uroczysty wieczór przeżyć we własnym domu, przy własnym stole, jednak wymierna korzyść w postaci nieśpiesznego przygotowania się do wyjścia przyprawiła ją o szampański humor.

Po kolacji śpiewaliśmy kolędy i z przyjemnością przyjmowaliśmy podarki wyciągane spod choinki przez Pomocnika Świętego Mikołaja w osobie Asika, czyli zgodnie z rodzinną tradycją najmłodszego, w końcu umiejącego czytać, członka rodziny. Do historii zaś przejdzie, no nie, w zasadzie już przeszła, taka oto anegdotka:
Asia z przejęciem wyjmowała kolejne paczuszki spod choinki, dumnie informując dla kogo każda z nich jest i dziarsko do tej osoby maszerowała z prezentem pod pachą. W pewnym momencie usłyszeliśmy, jak wyjątkowo głośno oznajmia "To dla Asi!!!" i trzeba było wyznaczyć Zastępcę Pomocnika. Oj, będzie co wspominać.Image Hosted by ImageShack.us


A teraz fotki. Tylko dwie (myślę, że jeszcze jakieś wrzucę w późniejszym terminie) - jedna dla tych, co sądzą, że matka Asiolka chodzi tylko w bojówkach i koszulkach polo, druga dla fanów jej córki.darmowy hosting obrazków





Jeśli komuś podoba się gotowiec z Asiolkiem, to chętnie podzielę się nim (mój e-mail to Martek40@interia.pl).

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę udanego tygodnia,
Marta.

piątek, 18 grudnia 2009

Wigilia szczepu Preria

Już od tygodnia Asia oczekiwała dzisiejszego popołudnia. Pełna zaciekawienia, po powrocie ze szkoły, z godziny na godzinę coraz bardziej podekscytowana, nie mogąc się już doczekać dopytywała, "Czy już wychodzimy?". Mam wrażenie, że mniej emocji towarzyszyło oczekiwaniu na podarek od świętego Mikołaja.
Wreszcie nadszedł czas i wraz z kolegą "po fachu", znaczy się także harcerzem (kierowca), przyjechała po nas Ania Irzyk, laureatka kokursu "Ośmiu wspaniałych" (edycja 2008), pełniąca rolę opiekuna drużyny zuchowej, do której Asik należy. Tata Asi od kilku dni nosi rękę na temblaku, więc tym razem nie mógł nas zawieźć, zaś minus 15 stopni skutecznie odstraszyło mnie od wyprawy z Myszką na wózku.
Jak dobrze, że istnieją ludzie z wrodzoną chęcią i potrzebą pomagania innym. Jak cudownie spotykać na swojej drodze ludzi, którym nawet nie trzeba nic mówić, by doznać od nich szczerego zainteresowania i ogromu życzliwości. Aniu, dziękujemy z całego serca.
I pojechaliśmy, nawet tatę Asi zabraliśmy ze sobą. A dokąd? Na szczepową wigilię. Ta uroczystość to zupełne novum nie tylko dla córki, która dopiero stawia pierwsze kroki jako zuch, nie tylko dla jej taty, który z tym ruchem nigdy nie miał nic wspólnego, ale i dla matki, która działała w harcerstwie w czasach, gdy o takim spotkaniu z chrześcijańską tradycją w roli głównej można było tylko pomarzyć.

Wigilia rozpoczęła się od powitania wszystkich przybyłych i od przekazania Ważnym Gościom Betlejemskiego Światełka Pokoju, symbolu ciepła, miłości, pokoju i nadziei, które rokrocznie przejmują harcerze "Prerii" od słowackich skautów. Pierwszym miastem, do którego ono trafia jest nasz ukochany Kraków.



Oczywiście wszyscy podzieliliśmy się opłatkiem i złożyliśmy sobie życzenia.



Asia przyjmuje życzenia od Ani



Chyba troszkę zawstydziła się przyjmując życzenia od komendanta szczepu


Pamiątkowe zdjęcie grupowe (szkoda, że mój panas wymiękł)

W trakcie spotkania obejrzeliśmy także prezentację wydarzeń mijającego roku - migawki z zimowiska, obozów, zlotów i innych wypraw, m.in. do Grecji, na Monte Cassino i Stanów Zjednoczonych oraz z różnych spotkań z ważnymi osobistościami, m.in. z księdzem kardynałem Stanisławem Dziwiszem. Było także wspólne śpiewanie nie tylko kolęd, ale i piosenek harcerskich.
Asia wróciła do domu szczęśliwa i zapalona w końcu (bo nie bardzo wcześniej miała chęć) do wyjazdu na zimowisko.

wtorek, 15 grudnia 2009

Pomikołajowo

Z lekkim opóźnieniem, jak to ostatnio miewam, notke piszę i melduję, że święty dotarł na czas i choć zamówienia nie zmienił, to jednak szeroki, taki od ucha do ucha, uśmiech na buzi Myszki wywołał.
Asia była tak podekscytowana oczekiwaniem, że matce, która zasiedziała się w sieci stanowczo za długo, w ostatniej chwili udało się podarek podrzucić. Dziecię obudziło się bowiem o barbarzyńskiej godzinie, gdy koguty (o tej porze roku rzecz jasna) ani myślą ludzi pogrążonych w śnie sprawiedliwych na równe nogi zrywać. A to wszystko być może dlatego, że poprzedniego wieczora znalazła szykowną torbę z wizerunkiem świętego i bilecikiem, z którego wyczytała, że to dla Marty jest. No, wyraźnie była zawiedziona, że matka już prezent dostała, a ona sama musi czekać jeszcze, jednak nie przeszkodziło jej to wyznać szczerze, jak bardzo cieszy się moją radością. Takie to pełne empatii jest to moje dziecko.





Pozdrówka cieplutkie,
Marta.

sobota, 5 grudnia 2009

Kiedy w końcu ten Mikołaj przyjdzie?


W domu niecierpliwe oczekiwanie. Na tego pana, oczywiście, który nam tu bezpardonowo na bloga zagląda. darmowy hosting obrazków I nadzieja, że w ostatniej chwili zamówienie uda się zmienić. Bo Asi pomysł na podarek się zmienił...Image Hosted by ImageShack.us
Ale w sumie dobre i to, bo Starszyzna Dzieciowa z kolei na domyślność świętego liczy. A co będzie, jak sie przeliczy? Image Hosted by ImageShack.us

Myszka skrobie od rana drugi list. Do Aniołka tym razem, bo matka jej tak poradziła chcąc rozczarowanie jutrzejszego poranka zminimalizować. A może jednak to jutrzejsze odkrycie miłe będzie? Zdecydowanie bardziej wolałabym taki właśnie scenariusz, bo to ma być radosny poranek przecież.
A ja sobie siedzę i grzebię w PSP, by kolejne co najmniej 200 fot do laba przygotować (przy takiej ilości płacę 27 groszy za sztukę). Do stareńkich fotek sięgam i zaległości nadrabiam, a przeniesione do katalogu "Fotolab" bezdusznie z twardziela usuwam. Bo niestety coraz ciaśniej moim plikom jest i czasem niemożliwe jest wściubienie nowych. Z kolei na rozbudowanie kompa nie mam co liczyć, bo święty jakoś dziwnie roztargniony jest - liściki gubi, a pamięci do takich rzeczy jakoś nigdy nie ma. Image Hosted by ImageShack.us

Jedną z fotek prezentuję, a jeśli spodoba się, to zapraszam do zassania gotowca, pod który wystarczy własne fotki podłożyć (1807x2017 px - wychodzi bardzo ładna odbitka 3:2). Co prawda tematycznie na czasie nie jest, ale na wiosnę będzie jak znalazł, albo i teraz, dla tych, co to podobnie do mnie hurtem foty wywołują. Image Hosted by ImageShack.us






Pozdrawiam Was ciepło życząc udanego weekendu i miłych niespodzianek pod poduchami,
Marta.

niedziela, 29 listopada 2009

Fotki z miasteczka świętego Mikołaja

Byliśmy. Wrociliśmy. Polecamy serdecznie, a za reklamę niechaj służy Asiolkowe podsumowanie "Było bombastycznie".

Na stronce wyczytałam, że w parku zainstalowano 3 miliony światełek. W korytarzu prowadzącym na jego teren świeci chyba połowa.





W karocy Kopciuszka





Tańczące i śpiewające małpy.



Parada z udziałem świętego Mikołaja, jego świty, a także postaci z bajek.



Niepełnosprawność czasem popłaca. ;) Asia jako jedyne dziecko została zaproszona na przejażdżkę w towarzystwie Kopciuszka i księcia.



"Mogłabym powozić prawdziwym zaprzęgiem". ;)



Tego gościa stojącego obok Asi przedstawiać chyba nie trzeba?



Jadalnia świętego Mikołaja...



...z aneksem kuchennym. ;)



U Śpiącej Królewny



I raz jeszcze zaprzęg świętego.



Byliśmy także w kinie, na seansie 5D. Super sprawa, wrażenie uczestnictwa w kolejnych scenach o wiele większe niż 3D. Prosto z kina wpadliśmy do domku świętego i Asia dostała od niego prezent. Za dyskretnym okazaniem przez matkę biletu za 3 dychy (można kupić także za sześć). Foty niestety brak, bo nie wyszła. Zemsta losu chyba, bo tam zdjęć robić nie można. A renifery (jak najbardziej prawdziwe) okazały się niefotogeniczne, he he.

Na koniec jeszcze migawka z galerii aniołów...



i jeszcze druga, ale konia z rzędem temu, kto powie mi, z jakiej to bajki. ;)



Filmiki ciemne wyszły, więc wklejam fotkę dla ułatwienia.



I to by było na tyle. Mam nadzieję, że nie tylko z przyjemnością obejrzeliście fotorelację z wycieczki, ale i chętki na wypad do parku świętego Mikołaja nabraliście.

Pozdrawiam ciepło i życzę serdecznie udanego tygodnia,
Marta.

Park świętego Mikołaja

Aż trudno uwierzyć, że za niespełna miesiąc choinkę będziemy ubierać, szykować potrawy wigilijne i wypatrywać pierwszej gwiazdki. Pogodę mamy iście wiosenną - na przydomowym trawniku zauwazyłam biedronki, od much prawie opędzić się nie można, choć owady te powinny przecież już w zimowy sen zapaść. Nawet ptaki wyspiewują radośnie w przygrzewających promieniach słońca. Decyzja więc szybka była - jemy obiad i jedziemy na wycieczkę. Kierunek Zator, miasteczko świętego Mikołaja.



Wieczorem postaram się wrzucić jakieś zdjęcia z wyprawy, a tymczasem zapraszam na oficjalna stronę parku (klik w obrazek).

Pozdrawiam Was ciepło i życzę udanego niedzielnego popołudnia,
Marta.

czwartek, 26 listopada 2009

Nie ma ludzi niezastąpionych...

Siedzę sobie w mojej dziupli i poraz kolejny zastanawiam się nad prawdziwością tych słów. I muszę ponarzekać, jak typowy ponoć Polak, bo to ostatnia z trzech prawd (tych z dowcipu).
Wystarczy, że z jakiejś konieczności jestem w domu w porze popołudniowo-wieczornej nieobecna (dla własnego widzimisię i zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby jakoś nie mam odwagi wyjść), a ważne sprawy związane z Asią leżą. Lekcje na dzień następny nie odrobione, wieczorny przydział leków nie podany, umyte co najwyżej zęby, a zamiast bajki o 20-tej przeczytanej lub opowiedzianej z finałem w postaci buziaka i życzenia kolorowych snów Disney Channel do ostatniego filmu, chyba, że dziecię odpłynie wcześniej...I wcale nie pociesza mnie fakt, że ćwiczenia, te z tatusiem, są prawie zawsze odbębnione i ostatnie cewnikowanie wykonane na czas.
Nie chodzi także o chęć dyskredytacji małżowina, tylko o to, że nie potrafię skłonić go do większej odpowiedzialności i rady już nie daję...Bo ja wcale nie chcę być niezastąpiona, a muszę i w pewnym sensie ubezwłasnowolniona się czuję.
Teoretycznie mogłabym odpuścić sobie. Od brudu podobno się nie umiera (tylko z zimna, jak cała armia napoleońska), zęby można trzecie obstalować, a ZUM-a, co bez osłony w postaci furaginy pojawić się może ostatecznie wyleczyć... Ale trudno pogodzić się z uwagą w dzienniczku, że Asia znów nie odrobiła zadania, na którą jej tata się burzy, zapomniawszy już, że to on sam miał dzień wcześniej dyżur przy dziecku. I ciężki jest dla mnie poranek po takim dyżurze...
Jutro znów nie będę mogła Myszki dobudzić i mój stoicki spokój nic nie da. Asia wyczuwa doskonale tłumione przez matkę napięcie, więc będzie marudzić i śniadania nie będzie chciała jeść, tabletek też nie będzie się dało połknąć, włosy podczas czesania boleć będą, kurtka okaże się złośliwa i nie będzie dała się założyć i w ogóle do bani. Nic przyjemnego dla żadnej z nas, ale niestety tylko my dwie o tym wiemy...
Rzeczowe rozmowy n/t nie skutkują, tłumaczenie, dlaczego pewne niefajne zwyczaje trzeba absolutnie zmienić (nie dla mnie przecież, a dla córki!) nie dociera...Myślałam, że jak córa podrośnie to przestanę być w domu uwiązana, a tu nic z tego. Wychodzi na to, że sama muszę wszystkiego dopilnować, żeby Asik poranki miała radosne, a mój mąż...bez problemu wieczorami telewizję mógł oglądać...
A może w końcu znajdę jakiś sposób, by przemówić gościowi do rozsądku, tak jak udało się w końcu z wózkiem aktywnym? Bardzo bym sobie tego życzyła...

A Asia? Nieustająco chętnie do szkoły chodzi, pracuje zwykle chętnie i starannie choć wolniej niż rówieśnicy i stąd jej zadania domowe są obszerniejsze niż tych, którzy w szkole zdążą ćwiczenia wykonać. Coraz lepiej czyta i radzi sobie nawet z dość wymyślnymi czcionkami. Z pisaniem bywa różnie - zapowiada się, że będzie miała ładny charakter pisma, ale gdy spieszy się to szkoda gadać, dlatego ciągle jeszcze nie zamieniła ołówka na pióro, które trudniej wymazać. Fajnie radzi sobie z matmą, ale na angielskim zwykle nie robi nic i muszę z nią w domu uzupełniać.
Dzięki szkolnej pani psycholog, z którą ma zajęcia raz w tygodniu, gdy klasa na basen idzie, zaczyna powolutku radzić sobie z negatywnymi emocjami. Nadal jeszcze miewa niekontrolowane wybuchy złości i gniewu, ale widzę pewną poprawę. Na chwilę obecną zdarza się jej już wyrażać uczucia bez okazywania agresji. Myślę, że także nasze pogaduchy przed snem o wydarzeniach mijającego dnia, skłaniają moją coraz mądrzejszą dziewczynkę do przemyśleń i wyciągania pierwszych poważnych wniosków. Jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, że dużo pracy jeszcze przed nami. Pracy, do której mój mąż powinien się włączyć. Tak, tego jestem pewna po przeanalizowaniu przyczyn Asikowych problemów, ale o tym może w którejś z kolejnych notek. A tymczasem muszę poważnie zastanowić się nad jakimiś warsztatami dla rodziców, bo od dawna mam wątpliwości co do tego, czy w pełni swoje dziecko rozumiem, a i fachowe podpowiedzi, jak skutecznie rozwiązywać sytuacje, gdy Asia pada ofiarą buntu i złości też by mi się przydały.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.
Suplement
To napewno nie czary, ale zabawny zbieg okoliczności - przed chwilą odebrałam e-maila nastepującej treści:

Zostały jeszcze tylko trzy wolne miejsca na warsztatach,
które mogą pokazać Ci, jak radzić sobie ze złością dzieci.
Wystarczy zadzwonić: 504 094 711
lub odpisać na ten e-mail.
Warsztaty o tym, jak radzić sobie ze złością,
pt. "Kiedy Mały i Duży czuje złość"
Jutro: 28.11.2009 - sobota, 10.00 - 14.00.


Oczywiście ani chwili nie zastanawiałam się i jutro będę się edukowała.

Marta, 27 listopada 2009, godz. 13:04


niedziela, 15 listopada 2009

Piątek, 13-tego

Tytuł mojej dzisiejszej notki to także tytuł horroru, jaki niegdyś oglądałam. Jednak dzień ten nic wspólnego nie miał nawet z pechem. Wręcz przeciwnie.
Po pierwsze Asik ma za sobą premierę, czyli pierwszą jazdę wózkiem aktywnym. Początkowo zniechęcona ("Już nigdy nie wsiądę na ten wózek") rozkręciła się nieco, gdy minęłyśmy nasze okoliczne "góry i doliny" i wjechałyśmy na teren płaski. Pełną satysfakcję zaś osiągnęła podczas zakupów w hipermarkecie, pierwszych od wielu tygodni bezproblemowych. Bo dotąd albo zakupy w wózku deptała ku mojemu niezadowoleniu, albo nadążyć za mną nie mogła, a i z zostawieniem spacerówki pod czujnym okiem personelu w biurze obsługi klienta dajmy na to był wielki problem. A tym razem obie sobie swoimi wózkami jeździłyśmy i zakupy poszły sprawnie, szczególnie że Asia miała możliwość wydatnie pomagać mi w zapełnianiu wózka artkułami niekoniecznie niezbędnymi. Image Hosted by ImageShack.us




Szczerze żałuję, że dużo wcześniej nie udało się doprowadzić do zakupu wózka dla Asiolka. Pomijając już oczywiste korzyści dla dziecięcia w postaci pewnej niezależności od "starych", jaką mogło uzyskać będąc w wieku wczesnoprzedszkolnym i lepszych jednocześnie kontaktów społecznych (tu przypomnę, że dziecię chodzi w zasadzie dopiero od lipca 2007 roku), to ulga, z jaką prowadzi się ten wózek jest wprost nieoceniona. Teraz to mogę wybrać się z Myszką na koniec świata. darmowy hosting obrazków

Na koniec muszę jeszcze napisać o pewnym miłym zdarzeniu.
Nigdy dotąd nie spotkała mnie żadna przykrość z rodzaju tych, o jakich częstokroć słyszałam od rodziców dzieci z niepełnosprawnością. Nigdy też nikt całkiem obcy nie okazał mi jakiejś szczególnej życzliwości. Raczej z obojętnością się spotykałam, ewentualnie z niezdrowo zaciekawionymi ludzkimi spojrzeniami. A tu w tamten piątkowy wieczór zaskoczenie totalne ze strony pewnego nieznajomego, który podszedł do nas, gdy już wychodziłyśmy z marketu i zapytał, czy może umilić nam przedświąteczny czas pomocą finansową. Do domu wróciłam w radosnym nastroju, ale wcale nie z powodu zaoferowanej pomocy. To rozmowa z tym człowiekiem o dobrotliwym spojrzeniu, ciepłym uśmiechu, emanującym pozytywną energią i z łatwością znajdującym dobre słowo sprawiła takie czary.
Wiem, że gdyby otaczali nas tylko tacy ludzie, jak ów mężczyzna, nudno by było, ale za to jak cudownie. Image Hosted by ImageShack.us

Panie Robercie - dziękuję serdecznie.

Pozdrawiam wszystkich cieplutko i życzę udanego tygodnia,
Marta.

poniedziałek, 2 listopada 2009

Zaduszki

Mój chrześnik i chrzestna mojej Asi i Agnieszki...
Na zawsze w moim sercu...






Marta

czwartek, 29 października 2009

Asia właścicielką nowej bryki ;)

Górale chyba na nowo muszą uczyć się przewidywania pogody, bo piękną polską jesień jeszcze nam obiecywali na koniec października, a tymczasem za oknami zwykła jesienna słota, odstraszająca od wyściubiania nosa z domu.
Zresztą my od dzisiaj i tak być może przez czas jakiś siedzieć w domu będziemy, bo Asia obudziła się dziś z mocno podwyższoną temperaturą. Jutro przed południem tylko wybieramy się do przychodni, którą zresztą darowałabym sobie, gdyby nie wizja rozpoczynającego się weekendu. Łatwiej z receptą do apteki się udać, niż szukać w te wolne dni pediatry.
Muszę dodać, że to jutrzejsze wyjście będzie wyjątkowe i Myszka, mimo że osłabiona, doczekać się go nie może. Bo jutro Asik zaliczy pierwszą jazdę nową bryką. Po domku radzi sobie całkiem nieźle, ciekawe, jak jej pójdzie w terenie. Dziecię cieszy się, podkreślając od wczoraj "nareszcie nie jestem dzidziusiem". Szkoda, że nie widzieliście tego błysku w oczach, gdy przedstawiciel Medortu z wózkiem do domu wkroczył. Tak, tego właśnie mojemu dziecku trzeba było.

Pozdrawiam,
Marta.

poniedziałek, 26 października 2009

My także korzystamy z funduszy unijnych

Niektórzy z Was wiedzą, że od niemal pięciu lat jesteśmy rodziną zastępczą. Nasza rola powoli dobiega końca. Nasza Ania w lutym skończy 18 lat i w dniu jej urodzin automatycznie wygaśnie postanowienie sądu. Tymczasem od września jesteśmy systematycznie szkoleni przez MOPS w ramach projektu finansowanego z funduszy unijnych. Znajomi śmieją się, że pewnie szykuje nam się siurpryza w postaci wmanewrowania nas w kolejną rodzinę zastępczą, ale tym razem specjalistyczną.
W planach mamy pisanie programu usamodzielniania Ani pod okiem pracownika MOPS-u z działu rodzin zastępczych i to niebawem, bo już w listopadzie. O innych nie wiem nic. I nie jestem pewna, czy chciałabym się dowiedzieć.
Czuję się już zmęczona tą niesamowitą odpowiedzialnością za przyjęte do rodziny dziecko i problemami (wcale nie wychowawczymi), jakie w minionych latach z tego powodu na nas spadły. Ot, choćby sprawa wypowiedzenia Ani umowy najmu na mieszkanie pozostałe jej po śmierci mamy. Finał co prawda korzystny był, ale ile nerwów, nieprzespanych nocy i pieniędzy nas to kosztowało to tylko my wiemy. Męczą też krzywdzące opinie, że zdecydowaliśmy się na ten krok, bo niezłą pensję za to dostaję, gdy tymczasem niespokrewniona rodzina zastępcza (a taka właśnie jesteśmy) nie pełni swej funkcji zawodowo, więc nie pobiera z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Jest ustanawiana przez sąd rodzinny i przed nim składa sprawozdania z opieki nad dzieckiem.
A z drugiej strony, gdy patrzę na Asika wychowywanego między dorosłymi w sumie tylko, to myśl o przyjęciu do rodziny dzieciątka w podobnym wieku jest dość kusząca.
Szkolenia rozpoczęły się wyjazdem integracyjnym kilkunastu wytypowanych rodzin zastępczych na weekend do Bochni. Poza wykładami zwiedzaliśmy zamek w Nowym Wiśniczu, kopalnię soli, a podczas gdy ja spędzałam niedzielne przedpołudnie z Asią w Centrum Aktywnego Wypoczynku "Borek" Jurek skorzystał ze...SPA.
Oto kilka fotek z tego wyjazdu. Ani na nich nie znajdziecie, bowiem w tym czasie cały tydzień spędzała na wyspie Wolin na warsztatach filmowych.

Zamek w Nowym Wiśniczu



W zamkowym muzeum



Obiad w hotelowej restauracji



Przez cały pobyt Asia była otoczona wianuszkiem starszych dziewczynek, które non stop spierały się o pierwszeństwo pchania jej wózka i pomagania jej w razie potrzeby



W parku zabaw



Ja, Asia i jej starsza siostra, Agnieszka



Pełna radocha



To by było tyle na dziś.


Pozdrawiam serdecznie,
Marta.