Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zatrzymane w kadrze. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zatrzymane w kadrze. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 16 maja 2011

Foto-relacja z I Komunii Świętej

Ceremonia I Komunii Świętej przeszła do historii.
"Zośka" tradycyjnie była zimna, a i deszczu nie poskąpiła. Choć trochę szczęścia jako pierwsza tura mieliśmy, bo rozlało się dopiero gdy wychodziliśmy już z kościoła.
Wbrew obawom podczas mszy Asia nie obgryzała paznokci ani w nosie nie dłubała, jak to się jej zdarzyło podczas prób. Za to zgodnie z nimi nie podeszła do klęcznika. Podczas prób nie było problemu, a wczoraj klopsik-mopsik, jak mówi Asik. Być może to stres, bo i tłum ludzi i kamerzyści, i fotograf, a może dziewuszka siedząca obok ciągle napominająca Asiolka, aby uklękła jak inni. W każdym razie to nasze dziecię nawet popłakało się i już wiedziałam, że będzie problem. Dobrze, że oboje z Jurkiem mieliśmy zarezerwowaną "miejscówkę" w pobliżu pierwszej ławki, w której nasze dziecię siedziało i można było małą buntowniczkę (?) siłą doprowadzić do celu.



Na próbie generalnej



Jeden z dwóch tortów wyczarowanych przez Matkę (ten, który wjechał na stół, drugi - ten "na wynos", był nieco skromniejszy)



Jeszcze rzut okiem na salon, w którym wydaliśmy przyjęcie komunijne



Dzieci powoli ustawiają się przed kościołem



W oczekiwaniu na "przemarsz"



Po lewej proboszcz, po prawej ukochany przez dzieci ksiądz katecheta, pieszczotliwie nazywany przez wszystkich (dorosłych także) Dziubkiem



Asia podążała do ławki na czele kolumny (tatuś tylko wprowadził ją do kościoła)



Słowa pieśni gdzieś z główki umknęły, na szczęście były wyświetlane



Katecheta podszedł z pełnym zrozumieniem Myszkowych problemów i umówił się z nią, że gdy wszyscy klękają ona siedzi, gdy stoją staje także, lech gdy zabolą ją nóżki to może usiąść



A tu już w domku - Asia czyta treść zaproszenia, najgłówniejszego prezentu z okazji komunii, na który zrzucili się goście. Jeszcze nie zdążyła doczytać o co kaman. A po prawej mój brat, Bartek.



Trzeba marzyć, bo marzenia są siłą napędową człowieka. Zwłaszcza wtedy, kiedy się spełniają. Asikowi spełniły się 2 w 1 - lot samolotem i wycieczka do Disneylandu - dzięki Ulci (mojej najstarszej córce, a chrzestnej swojej najmłodszej siostrzyczki), która wpadła na ten pomysł.



Z popołudniowej mszy świętej Myszka wróciła z obrazkiem



A to już pierwszy dzień białego tygodnia. Słoneczny, więc można było focić na zewnątrz.



Dzisiaj Myszka pięknie sama podeszła do klęcznika.


Chciałoby się powiedzieć "Uff! Jeszcze tylko wesela", ale nie powiem. Po komunii Agnieszki tak rzekłam, a trzy lata później na świat przyszła Asia. Lepiej nie wywoływać wilka z lasu.
Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

środa, 9 lutego 2011

Zimowisko przeszło do historii

Wróciliśmy. Asia z całą pewnością zadowolona bardzo, bo jęczała, że tak krótko trwało. Ja mniej nieco, bo pan Czepiaczek zaznaczył wyraźnie swoją obecność. Nic dziwnego jednak skoro w ośrodku, w którym byliśmy zakwaterowani o ciszę nocną trudno było nawet o 3-ciej nad ranem (ale o tym pewnie inną notkę skrobnę, bo w szoku jestem). Najważniejsze, że Asiolek już myśli o kolejnym wyjeździe z harcerzami.
Zimowa aura dopisała, można rzec. Choć ostatnie trzy dni już raczej typowo wiosenne były, to jednak warunki na stoku sprzyjały i narciarzom, i snowboardzistom, i amatorom poczciwych sanek, że o cudnie przygrzewającym słońcu dla żądnych pięknej opalenizny nie wspomnę. Asia na narty dała się wyciągnąć tylko raz, niestety, za to po raz pierwszy w życiu bez obaw na sankach zjeżdżała (i to nie z byle jakiej góreczki, tylko ze stoku, z samej góry na samiutki dół na dodatek). Zaliczyła także snowtubing, czyli zjazd na oponie krętym torem. My z Jurkiem zaś tylko w jeden dzień nie byliśmy na nartach.



Pierwszy na zimowisku apel poranny











Wycieczka do Zakopanego - Asia kupuje korale





Pierwsza gra terenowa - jednym z zadań było przejście po ławeczce, co udało się Asi bezbłędnie

Cdn. Póki co pozdrawiam serdecznie,
Marta.

piątek, 28 stycznia 2011

Jednak będą narty


Jutro znikamy na prawie dwa tygodnie. Wyjeżdżamy do Murzasichle. Asikowym "staruszkom" wpadło kilka dni temu do głów, by - skoro nowe ortezy już są i świetnie się sprawują - spróbować wkręcić dziecię na zimowisko szczepowe. Szanse marne wydawały się, bo to i przysłowiowe pięć minut przed dwunastą, i na ani jednej zbiórce Myszka w tym roku nie była (odbywają się one w piątki popołudniu, a lekcje w te dni ma do 17-tej), a jednak udało się. Nawet na zebranie przedwyjazdowe zdążyliśmy się załapać, czym uszanowaliśmy czas komendanta szczepu, który nie musiał nam go poświęcać indywidualnie.
Moje zadowolenie z faktu, że w czasie ferii Asik przejdzie odwyk od telewizora, a i na śmierć mnie nie zagada dopełniły udane zakupy następnego dnia - kombinezon już po zimowej przecenie (jak dobrze, że wcześniej nie był potrzebny) i kozaczki pasujące na nóżki zakute w ortezy. Noooo, tych butów zimowych nabytych w iście ekspresowym tempie nie spodziewałam się nic a nic, raczej problemu wielkiego. A tu...tadam!
Sama Asia do wczoraj była wyjazdem z zuchami i harcerzami jedynie "zainteresowana". Ale gdy zadzwoniłam do pana profesora z pytaniem, czy może już na nartach jeździć (w końcu to już cztery miesiące od operacji upływają) i pozwoleństwo otrzymała końca radości nie widać. Tyle tylko, że buty, w których przejeździła dwa poprzednie sezony za małe już są i musimy dzisiaj jeszcze na zakupy się wybrać. Wydaje się, że te z oferty niedalekiego Decathlonu będą dla naszej początkującej pannicy jak w sam raz, głównie z uwagi na łatwość zakładania (model tylno-wejściowy).
Jak dotąd Mysza jeździła z tatą, bo powykręcane nóżki uniemożliwiały samodzielne choćby próby zjazdu z bardzo łagodnej pochyłości. Teraz nóżki prościutkie są, więc planuję nakłonić Asiolka do nauki jazdy bez taty. Grunt już przygotowuję, a Myszka nie protestuje. Zobaczymy, co nam z tych zamiarów wyjdzie.
A wczoraj Asia była na przymiarce alby komunijnej. Oczyma wyobraźni widziałam Asię w skromnej ale szykownej białej sukience, więc nie podobał mi się upór księdza, że wszystkie dzieci mają w tym wyjątkowym dniu wystąpić w albach. Mimo całkiem zrozumiałego i bezdyskusyjnego argumentu, że to jedyne wyjście, by uniknąć pokazu mody i dyskomfortu dziewczynek, ktorych rodzice muszą dobrze zastanowić się jak wydać każdą złotówkę, by pieniędzy wystarczyło na wszystko lub przynajmniej na najpilniejsze potrzeby. Jednak wczoraj uznałam, że wcale źle się to moje dziecko nie prezentuje, a gdy już alba zostanie wykończona, to będzie naprawdę ślicznie.
Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

niedziela, 16 stycznia 2011

Bliżej nieba...

...czyli wyprawa na Kasprowy Wierch.











Buziaki,
Marta.

Przymiarka ortez

W przeddzień Sylwestra wybraliśmy się na przymusową wycieczkę do Görlitz. Na przymiarkę nowych łusek.







Łuski dotarły do nas w piątek i powiem, że jestem średnio zadowolona. Powiem więcej: jestem rozczarowana, bo nie są lepsze niż te, które za połowę niższą cenę zrobiłby SOL. Spodziewałam się, że Niemcy większą wagę przywiązują do estetyki wykonania, a i dopasowanie ortez do nóżek i butów do ortez będzie zadowalające i Myszka będzie wreszcie wyglądała przyzwoicie. Niestety, z estetyką są na bakier, a same łuski zamiast (jak uzgadnialiśmy) 1-1,5 cm dłuższe od stóp są dłuższe mniej więcej 3,5-4 cm, zaś buty (podobno ich cenę w wys. ponad 800,- zł uzasadnia dopasowanie do ortez) większe o kolejne ok. 3 cm. W efekcie za ciężkie pieniądze otrzymaliśmy produkt znów o wiele za duży, jak kiedyś w SOL-u, i Asia znów wygląda jak kot w butach. Masakra. Jedyne pocieszenie, że nie pojawiaja sie nóżkach niepokojące odciski ani zaczerwienienia, niemniej jednak widzę, że chodzenie w zbyt dużym "oprzyrządowaniu" wymaga od Asi więcej wysiłku niżby musiało, gdyby na długość było dobrze dopasowane. Tyle, że Myszka nie będzie się skarżyć, bo taka jest, że raczej się nie żali, poza tym fakt, że wreszcie chodzić może przesłania nieco wielce prawdopodobny dyskomfort.
Pozdrawiam ciepło,
Marta.

Krótkie wspomnienie Bożego Narodzenia

Długo nie pisałam, ale dopiero dziś skonstatowałam, że to już prawie miesiąc bez notki na blogu. Dla złaknionych wieści postaram się choć w skrócie nadrobić zaległości.

Po pierwsze Boże Narodzenie.
W tym roku było wyjątkowe. Z trzech powodów. Dzięki temu, że brat mojego męża przebywa na placówce w Brukseli udało nam się "przechwycić" ich rodziców i dzięki temu pierwszy raz od paru lat trzy pokolenia klanu zasiadły do wigilijnego stołu w domku z zielonym dachem. W pierwszy dzień do świątecznego obiadu zasiedli wraz z nami faceci życia naszych trzech córek - Uli, Agnieszki i Ani. Ku ogromnej uciesze Asika, bo za każdym z panów wprost przepada. Fajni zięciowie mi się szykują, hi hi, a cała sytuacja niespotykana dotąd, ale i całkiem niespodziewana. Przecież to takie dzieciaki jeszcze, a ja taka młodziutka i zupełnie niegotowa na pełnienie roli teściowej i babci. Ha ha ha. Zaś w drugi dzień gościliśmy na obiedzie moich młodszych braci, czyli moją "nową" rodzinę, o której istnieniu dowiedziałam się...w czerwcu. Też ku wielkiej radości Asi, bo wujkowie rozpieszczają ją do granic możliwości. Zresztą obaj są tacy zwyczajnie do lubienia od pierwszego wejrzenia, ponadto potrafią nawiązać świetny kontakt z dzieckiem, więc nie dziwię się, że Asia ich uwielbia.

Wigilijna Joasia



Joasia ze swoją najstarszą siostrą, Ulą



Asiolek-świrolek z Mateuszem, facetem Agnieszki



Cdn. ;)
Pozdrawiam serdecznie,
Marta

środa, 10 listopada 2010

Asia w okularkach - odsłona pierwsza



Neska doigrała się

W przeddzień naszego wyjazdu do Poznania Nesce wyjątkowo się nudziło. Nie wiedziała, co ze sobą zrobić i świrowała równo. Goniła po domu jak pershing to wskakując na meble, to wspinając się na firanki czy wpadając na oślep pod nogi. Prawie w szał już wpadłam, więc z ulgą zauważyłam w pewnym momencie, że oto w domu cisza i spokój nastały. Pomyślałam, że Neśka w końcu padła z wyczerpania i gdzieś śpi.
Niestety, przed północą małżowin wyekspediował mnie przed dom celem sprawdzenia przyczyny ujadania naszych "cipsów", które zwykle na jeże tak reagują. Zamknięta w kuchni, rozgadana z Dorotką wcale nie słyszałam hałasu przeszkadzającego mu spać.
Z pewną niechęcią ubrałam buty, narzuciłam kurtkę i otworzyłam drzwi wejściowe. A tam? Tam, w kącie ganku zobaczyłam Neskę osaczoną przez nasze trzy rudzielce. Trzęsła się niemiłosiernie ze strachu i z tego strachu...śmierdziała. A fu!
No to skoro zachciało się jej przygód i mimo moich przestróg, he he he, wymknęła się przez uchylone drzwi na taras, to miała za swoje. Błoto też trzeba było z niej zmyć, więc zaliczyła pierwszą kąpiel, w Asikowym szamponie zresztą, bo psi diabeł ogonem nakrył.





Mam nadzieję, że teraz będę mogła okna otwierać bez obaw.

Miłego dnia,
Marta.

środa, 27 października 2010

Miś Paddington

Jakieś dwa-trzy tygodnie temu wychowawczynie Asikowej klasy wpadły na genialny pomysł. Przytargały do szkoły Misia Paddingtona i oznajmiły, że dziecko, które będzie bardzo się starało, czyli będzie pięknie pracowało podczas lekcji wykonując wszelkie polecenia, będzie mogło zabrać misia do domu. Następnego dnia miś wraca i wędruje do innego dziecka.
Przedwczoraj Asia wróciła ze szkoły z zagadkową minką i szerokim uśmiechem na buziaku. Posadzona na fotelu poprosiła bym podała jej plecak, po czym z wielkim namaszczeniem odsunęła zamek i wyjęła ze środka...Misia Paddingtona.





Dzisiaj wróciła z jeszcze bardziej tajemniczą miną. Plecak znów powędrował na taborecik ustawiony obok fotela, na który przesadzam Myszkę z wózka, a ja musiałam zamknąć oczy. Gdy Asia pozwoliła mi już je otworzyć o mało nie padłam z wrażenia. Image Hosted by ImageShack.us




Nie ma to jak dobra motywacja. Image Hosted by ImageShack.us

Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.

wtorek, 19 października 2010

Weekend na...zachodzie. Ha ha ha


Każdy nasz wyjazd do Poznania wiąże się z pewną wyjątkowo miłą tradycją. Otóż wyjeżdżamy zawsze dzień wcześniej i odwiedzamy oddalony od Poznania o jakieś 140-150 km niezwykle gościnny dom Kasi i Grzesia, rodziców Witka i niezwykłego Igorka.
Cała nasza trójka bardzo lubi spędzać czas w towarzystwie tej niezwykłej rodzinki, więc chętnie - choć nie bez skrupułów - przyjmujemy zaproszenia. Kasia i Grześ nie tylko od zawsze goszczą nas serdecznie, ale i od jakiegoś czasu towarzyszą nam w wyjazdach do profesora Jóźwiaka. Bo jak mówi stare porzekadło w kupie raźniej.

A oto migawki z ostatniego łykendu:

16.X - Witek i Asia w oczekiwaniu na wizytę pooperacyjną



17.X - Igorek i Asia podczas śniadania. Poducha - linia demarkacyjna. ;)



17.X - Witek jest uczniem szkoły muzycznej. Asia z zainteresowaniem i podziwem przyglądała się jego grze.



17.X - Niedzielny obiad z psikusami, czyli potajemnym przyprawianiem dań, niekoniecznie umiarkowanie, i oczekiwaniem na reakcję delikwenta.



17.X - Podczas poobiedniej sjesty



I to by było na tyle.
Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.