Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wspomnienia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wspomnienia. Pokaż wszystkie posty

środa, 23 marca 2011

Przedkomunijnie już...

Kilka dni temu wzięliśmy udział w uroczystej mszy świętej. Z uwagi na jej charakter sięgnęłam pamięcią do dnia chrztu świętego Joasi i nie mogłam powstrzymać łez...Tamten dzień był pełen bólu i niewyobrażalnego niepokoju. Ja w jednym szpitalu, obolała po cesarce, z telefonem komórkowym w garści, Asieńka w drugim, oczekująca na pierwszą w życiu operację...Miała zaledwie 7 godzin, gdy szpitalny kapelan udzielił jej sakramentu chrztu...a ja wyłam z żalu z dala od niej...Ale w czwartek byłam przy Myszce i w duchu znów dziękowałam Bogu za to że ją mam, i że moich błagań o mądrą główkę wysłuchał, a i na prośby o jej jak największą sprawność i samodzielność nie pozostał głuchy...Wzruszyłam się nieziemsko patrząc, jak Asia podąża ze swoją świecą w kierunku paschału...ech...

Przygotowania do komunii świętej zaczynają nabierać tempa. Może nie w każdej rodzinie, ale u nas owszem. Za niecałe trzy tygodnie Asia ma być operowana, więc do tego czasu właściwie wszystko powinnam mieć już dopięte choć na przedostatni guzik.
Tak więc catering (obiad) już zaklepany, lista niezbędnych zakupów zrobiona, alba do odebrania jutro, a Myszka jest już na końcówce zaliczeń u katechety.
Jeszcze tylko elegancka sukienka na zmianę i buty, z którymi - jak zwykle, a nawet bardziej - jest problem. Może Aurelka zechce wykonać z białej skórki wybrany przeze mnie wczoraj model? Dowiemy się jutro. Jeśli nie, to trudno. Zwariować się nie dam i nie zapłacę 700 czy 900 złotych za buty na jedną okazję. Tym bardziej, że po pierwsze moje dziecię doskonale rozumie sytuację, a że my nie robimy z tego wielkiego "halo", że muszą być śliczne typowo dziewczęce, nie biadoli na ewentualną konieczność założenia białych adidasków, a po drugie jesteśmy z jej tatą mistrzami nastroju, więc z całą pewnością i tak będzie czuła się wyjątkowo w tym wyjątkowym dla niej dniu.
Teraz czekam na odbiór zaproszeń i martwię się, bo trochę zagapiłam się, więc istnieje ryzyko, że przed operacją nie zdążymy wręczyć ich gościom, a zanim Asik dojdzie do siebie po zabiegu, to za późno już będzie. Pewnie skończy się tym, że któreś z nas, ja albo Jurek, wręczy je w jej imieniu.

"Awers" zaproszenia wg projektu drukarni



"Rewers" wg projektu Asikowej "mami"

piątek, 20 sierpnia 2010

Fotoreportaż z wakacji

Jejku, jak ten czas umyka. Za dwa tygodnie już koniec wakacji, a ja milcząca w tym temacie, jakbyśmy całe lato w mieście spędzali. A tymczasem...
Już na początku lipca wyjechaliśmy nad morze, tradycyjnie na turnus rehabilitacyjnym zwany. Pogoda dopisała, że hej, towarzystwo również. Było jak zwykle super i już nie jestem pewna, czy w przyszłym roku zrezygnuję z tych wywczasów na rzecz Asinego obozu harcerskiego, który jak na złość zawsze w tym samym co turnus czasie się odbywa.


Asia z Kingusią, córeczką Agnieszki










Przed próbą chodzenia w kombinezonie Thera Togs




Asia z siostrą Agnieszką


Odwiedziliśmy Asikowe zuszki na obozie w Mżerzynie






Obowiązkowe lodziachy, przysmak taty i córki




Nie ma to jak zabawa z tatusiem


Asia z Gracjanem, zeszłoroczną wakacyjną miłością ;)




Z ciociami-rehabilitantkami


Nasza liczna, ale nie cała, ekipa rodziców i dzieci z rozszczepem kręgosłupa i/lub wodogłowiem


Hit tegorocznego lata chyba we wszystkich miejscowościach wypoczynkowych


Asia z Maksem, synem Dominiki (założycielki Fundacji na rzecz dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową i innymi wadami wrodzonymi)

Jeszcze kilka zdjęć mojej córci można obejrzeć na moim fotoblogu.
I to by było na tyle znad morza, z którego wracaliśmy do domu kilka dni. Ale o tym na razie sza. W przeciwnym razie nie będę miała o czym pisać.


Pozdrawiam,
Marta.

niedziela, 14 lutego 2010

Obietnica zuchowa

Pewnego razu, ok. północy, kadra uskuteczniła zuchom nocny alarm, który jedno oznacza z całą pewnością: należy w ciągu kilku minut wstać, umundurować się i stawić się na zbiórce. Dopiero potem jest wyjawiany cel alarmu. Tym razem zuszki musiały zerwać się, żeby łatwo nie było, he he he, by złożyć obietnicę zuchową.
Ale i tak źle nie miały, bo musiały jedynie do sali kominkowej zejść. Ja obietnicę zuchową składałam jako sześciolatka na obozie nad morzem. Nie tylko zostałam wówczas czymś paskudnym wysmarowana i łyżkę czegoś równie, albo jeszcze bardziej paskudnego zjeść musiałam, to jeszcze przez dogasające ognisko musiałam przeskoczyć zanim zdobyłam Znaczek Zucha, czyli Słoneczko i zostałam pełnoprawnym, znaczy sie prawdziwym zuchem.









Obietnica zuchowa brzmi:
Obiecuję być dobrym zuchem, zawsze przestrzegać prawa zucha.

Prawo zucha - to system zasad obowiązujących zucha, stanowiący podstawę wychowania najmłodszych uczestników harcerstwa.

  1. Zuch kocha Boga i Polskę.
  2. Zuch jest dzielny.
  3. Zuch mówi prawdę.
  4. Zuch pamięta o swoich obowiązkach.
  5. Wszystkim jest z zuchem dobrze.
  6. Zuch stara się być coraz lepszy.
I niech mi ktoś powie, że harcerstwo to głupi wymysł i szkoda na nie czasu.

Pozdrawiam serdecznie i do kolejnej notki,
Marta.

poniedziałek, 26 października 2009

My także korzystamy z funduszy unijnych

Niektórzy z Was wiedzą, że od niemal pięciu lat jesteśmy rodziną zastępczą. Nasza rola powoli dobiega końca. Nasza Ania w lutym skończy 18 lat i w dniu jej urodzin automatycznie wygaśnie postanowienie sądu. Tymczasem od września jesteśmy systematycznie szkoleni przez MOPS w ramach projektu finansowanego z funduszy unijnych. Znajomi śmieją się, że pewnie szykuje nam się siurpryza w postaci wmanewrowania nas w kolejną rodzinę zastępczą, ale tym razem specjalistyczną.
W planach mamy pisanie programu usamodzielniania Ani pod okiem pracownika MOPS-u z działu rodzin zastępczych i to niebawem, bo już w listopadzie. O innych nie wiem nic. I nie jestem pewna, czy chciałabym się dowiedzieć.
Czuję się już zmęczona tą niesamowitą odpowiedzialnością za przyjęte do rodziny dziecko i problemami (wcale nie wychowawczymi), jakie w minionych latach z tego powodu na nas spadły. Ot, choćby sprawa wypowiedzenia Ani umowy najmu na mieszkanie pozostałe jej po śmierci mamy. Finał co prawda korzystny był, ale ile nerwów, nieprzespanych nocy i pieniędzy nas to kosztowało to tylko my wiemy. Męczą też krzywdzące opinie, że zdecydowaliśmy się na ten krok, bo niezłą pensję za to dostaję, gdy tymczasem niespokrewniona rodzina zastępcza (a taka właśnie jesteśmy) nie pełni swej funkcji zawodowo, więc nie pobiera z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Jest ustanawiana przez sąd rodzinny i przed nim składa sprawozdania z opieki nad dzieckiem.
A z drugiej strony, gdy patrzę na Asika wychowywanego między dorosłymi w sumie tylko, to myśl o przyjęciu do rodziny dzieciątka w podobnym wieku jest dość kusząca.
Szkolenia rozpoczęły się wyjazdem integracyjnym kilkunastu wytypowanych rodzin zastępczych na weekend do Bochni. Poza wykładami zwiedzaliśmy zamek w Nowym Wiśniczu, kopalnię soli, a podczas gdy ja spędzałam niedzielne przedpołudnie z Asią w Centrum Aktywnego Wypoczynku "Borek" Jurek skorzystał ze...SPA.
Oto kilka fotek z tego wyjazdu. Ani na nich nie znajdziecie, bowiem w tym czasie cały tydzień spędzała na wyspie Wolin na warsztatach filmowych.

Zamek w Nowym Wiśniczu



W zamkowym muzeum



Obiad w hotelowej restauracji



Przez cały pobyt Asia była otoczona wianuszkiem starszych dziewczynek, które non stop spierały się o pierwszeństwo pchania jej wózka i pomagania jej w razie potrzeby



W parku zabaw



Ja, Asia i jej starsza siostra, Agnieszka



Pełna radocha



To by było tyle na dziś.


Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

piątek, 24 lipca 2009

Rowerek na wakacjach fajną sprawą jest

Pierwszą część wakacji spędziliśmy we troje nad morzem, na turnusie rehabilitacyjnym. Poza plażowaniem, na które mimo mało optymistycznych prognoz synoptyków mieliśmy wiele okazji, Asia z upodobaniem spędzała czas jeżdżąc na rowerze. Tu, gdzie mieszkamy nie ma za wiele okazji, by pojeździć na nim tak w pełni, więc zabranie go ze sobą na turnus było naprawdę dobrym pomysłem. Nawet mój małżowin, patrząc któregoś dnia, jak Asia rozważnie prowadzi rower omijając zgrabnie przechadzających się uliczkami Międzywodzia turystów i inne pojazdy wszelkiej maści, przyznał mi w końcu rację. Ot, choćby dlatego także, że koła większe od kół spacerówki umożliwiały swobodny spacer brzegiem morza, gdy pluskaniu w wodzie wyjątkowo wietrzna aura akurat nie sprzyjała.



niedziela, 18 maja 2008

Chciałoby się rzec: ależ to dziecko jest u...dliwe ;)

Jak fajnie, że jeszcze w niedzielę zdążyłam Was powitać. ;)
Weekend, wbrew zapowiedziom synoptyków, wcale nie był tragiczny. Wręcz przeciwnie, dzięki czemu Asia czas spędziła głównie na jeździe na ukochanym rowerku.
Jednak nie było to jedyne jej zajęcie. Z ogromnym bowiem upodobaniem pod byle pretekstem przychodziła do domu, swoje nadejście oznajmiając uporczywym dzwonieniem do drzwi. Uciechę miała niesamowitą, więc choć w pewnym momencie miałam już serdecznie dosyć od besztania powstrzymałam się. No, bo jak tu grozić palcem dziecku, które miało być wg lekarzy roślinką, a które dziś bez niczyjej pomocy, dumne jak paw, potrafi wyjść z domu i do niego wrócić, pokonując kilka schodów raz w dół, raz w górę?
Doskonale pamiętam, jak na samym początku naszego wspólnego oswajania się z niepełnosprawnością Mysi często po moich policzkach toczyły się łzy... Pojawiały się zawsze na myśl, że moja córeczka będzie ode mnie zależna, czy to będąc niemowlęciem czy też mając ileś tam lat więcej.
Nie umiem dziś powiedzieć nad czyim losem użalałam się bardziej - nad Asiolkowym, bo wiecznie żyć nie będę, a i sił w końcu zabraknie, czy też nad swoim, że te siły zaczną mnie opuszczać i coraz trudniej będzie mi dać sobie radę...
Tymczasem Asia jest coraz bardziej samodzielna, a ja ze zdziwieniem odkrywam od czasu do czasu, że oto znów w czymś tam jestem zbędna. To wspaniałe uczucie, jakiego nigdy nie doświadczałam przy starszych dzieciach. Bo przecież wiadomo było, że każdą czynność wcześniej czy później opanują. W przypadku Myszki już nic nie było takie oczywiste, dlatego te odkrycia są o wiele wiele bardziej radosne.
O strachu czającym się w mojej duszy nie będę dziś pisała. Dziś chcę się wyłącznie cieszyć.


darmowy hosting obrazków

środa, 19 marca 2008

Pierwsze trzy lata życia Asieńki - migawki

Pokaz stworzyłam głównie ze skanów ponad dwa lata temu, lecz dopiero teraz mam możliwość zaprezentowania go. Większość fotek jest marnej jakości - skanerem do dnia dzisiejszego nie umiem posługiwać się jak trzeba. Widzicie do czego prowadzi posiadanie aparatu cyfrowego?Image Hosted by ImageShack.us





Życzę Wam, kochani, miłego popołudnia i...biegnę po Myszkę do przedszkola.