Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Spotkania z Niezwykłymi. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Spotkania z Niezwykłymi. Pokaż wszystkie posty

piątek, 8 października 2010

Minął tydzień od operacji

Asia czuje się już całkiem nieźle. Od trzech dni dom znów rozbrzmiewa jej radosnym śmiechem, szczególnie wtedy, gdy Nesi palma odbije i goni po oparciach foteli albo na firankach się wiesza. Apetyt powoli powraca, co objawia się układaniem konkretnego wydumanego menu, głównie obiadowego. Matka nieznosząca gotować, ale dziecię kochająca nad życie jak chyba nigdy dotąd wykazuje się najwyższym stopniem zrozumienia i przechodzi niezłą szkołę cierpliwości kiwając się nad garami. "Jestem taka szczęśliwa, że zjadłam taki pyszny obiadek" - takie słowa są jednak warte największych poświęceń, prawda?
Od powrotu do domu Asia okupuje salon. Materac rzucony na podłogę ułatwia Matce wszelkie zabiegi i manewry, dziecku zaś zapewnia pełne bezpieczeństwo. Bo dziecko kręci się w nocy i z łózka spaść by mogło, a tak to daleko nie zaleci jakby co. No i telewizor jest dostępny i Myszka pomiędzy zabawą i nauką bez utrudnień może oglądać programy na swoich ulubionych kanałach (Animal Planet, Discovery, National Geographic itp.) Poza tym przez tarasowe oknodrzwi może obserwować, co dzieje się na zewnątrz, bo przez okno w swoim pokoiku to tylko na niebo mogłaby spoglądać.
Generalnie jest już dość aktywna, niemniej jednak zmęczenie daje o sobie znać częściej niż zwykle. Przed zabiegiem mowy nie było o tym, by wciągu dnia poleżała sobie, a teraz chętnie to czyni. Zresztą jak długo można wysiedzieć jednym cięgiem?
Odrabianie lekcji jest na porządku dziennym, ale idzie chwilami ciut ciężko, bo Asiolek i męczy się szybciej i tempo pracy nadal ma niezbyt szybkie. Mam niejasne przeczucie, że do szkoły wróci z pewnymi brakami w zeszytach ćwiczeń, ale w zeszłym roku dałyśmy radę (z nadmiarem tego, co w domu musiałam z Asią robić), to i teraz sobie poradzimy.

Z gipsami moje dziecko już się zaprzyjaźniło. Na czas określony oczywiście i już snuje plany, co też robić będzie, gdy się ich już na amen pozbędzie. Przede wszystkim zamierzała pobawić się w piaskownicy, słabo, jak to dziecko, orientując się w upływie czasu i wynikających z tego zmianach w aurze. Matka brutalnie sprowadziła dziecię na ziemię, bo jak dobrze pójdzie to nóżki odgipsowane mieć będzie dopiero w okolicach Bożego Narodzenia, ale dziecię zgodne bardzo jest i zamiast babek z piasku bałwana lepić będzie.
Tak więc z gipsami pełna komitywa, Matka zaś miała już okazję docenić fakt, że nie są pełne. Otóż we czwartek spuchły Myszce paluszki lewej stópki. Wyglądały naprawdę niepokojąco. Na szczęście nie trzeba było "na sygnale" do Poznania jechać, bo Matka odbandażowała gipsową rynienkę (niewidoczna dotąd stópka była od góry taka...taka "pomięta"), przybandażowała ją luźniej, i rano było już wszystko w porządku. Teraz jeszcze tylko trzeba uporać się z odleżynką, jaka mimo dbałości należytej pojawiła się w miejscu, gdzie plecy kończą swą szlachetną nazwę. Mam nadzieję, że i tym razem sprawdzi się Iruxol Mono.
To by było na tyle w mało telegraficznym skrócie. Ha ha ha. Zapraszam jeszcze do obejrzenia fotek. Co prawda poprosiła o nie Dorotka, ale Wam też pozwalam.

Z towarzyszem niedoli w oczekiwaniu na operację





Bajki, pogaduszki telefoniczne to coś co skraca czas oczekiwania



Tuż przed odniesieniem na blok operacyjny Mysia całkiem przytomnie główkuje, jakby tu ograć tatusia



Poranek, 9 godzin po operacji



Niedziela, druga doba po zabiegu



Dziś byłyśmy na pierwszym spacerze. Co prawda nie udało się dostosować do aktualnych Asikowych potrzeb wózka aktywnego, ale za to Maclaren, którego przezornie nie sprzedawałam, "poddał" się "czarom" mojego małżowina.



A takie piękne maliny rosną w naszym ogrodzie. Tzn. rosły, bo zniknęły w Asiolkowym brzuszku.



Pozdrawiam Was cieplutko i życzę miłego weekendu,
Marta.

piątek, 20 sierpnia 2010

Fotoreportaż z wakacji

Jejku, jak ten czas umyka. Za dwa tygodnie już koniec wakacji, a ja milcząca w tym temacie, jakbyśmy całe lato w mieście spędzali. A tymczasem...
Już na początku lipca wyjechaliśmy nad morze, tradycyjnie na turnus rehabilitacyjnym zwany. Pogoda dopisała, że hej, towarzystwo również. Było jak zwykle super i już nie jestem pewna, czy w przyszłym roku zrezygnuję z tych wywczasów na rzecz Asinego obozu harcerskiego, który jak na złość zawsze w tym samym co turnus czasie się odbywa.


Asia z Kingusią, córeczką Agnieszki










Przed próbą chodzenia w kombinezonie Thera Togs




Asia z siostrą Agnieszką


Odwiedziliśmy Asikowe zuszki na obozie w Mżerzynie






Obowiązkowe lodziachy, przysmak taty i córki




Nie ma to jak zabawa z tatusiem


Asia z Gracjanem, zeszłoroczną wakacyjną miłością ;)




Z ciociami-rehabilitantkami


Nasza liczna, ale nie cała, ekipa rodziców i dzieci z rozszczepem kręgosłupa i/lub wodogłowiem


Hit tegorocznego lata chyba we wszystkich miejscowościach wypoczynkowych


Asia z Maksem, synem Dominiki (założycielki Fundacji na rzecz dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową i innymi wadami wrodzonymi)

Jeszcze kilka zdjęć mojej córci można obejrzeć na moim fotoblogu.
I to by było na tyle znad morza, z którego wracaliśmy do domu kilka dni. Ale o tym na razie sza. W przeciwnym razie nie będę miała o czym pisać.


Pozdrawiam,
Marta.

sobota, 8 maja 2010

Jubileuszowy zlot Niezwykłej Krainy

W niedzielę, 2 maja, minęło 5 lat od chwili, gdy my, rodzice dzieci z rozszczepem kręgosłupa i/lub wodogłowiem zaistnieliśmy w sieci na niezależnym forum. Wcześniej urzędowaliśmy na innym, skupiającym rodziców dzieci z różnorodną niepełnosprawnością, jednak nie czuliśmy się tam dobrze, a przede wszystkim swobodnie. Stąd pomysł stworzenia miejsca o odmiennej atmosferze i dedykowanego konkretnemu schorzeniu. W kilkoro rodziców, z Krzysiowym wujkiem na czele skrzyknęliśmy się i po kilku wieczorach i nocach pracowicie spędzonych na wirtualnych konferencjach stworzyliśmy Niezwykłą Krainę. Przedsięwzięcie okazało się przysłowiowym strzałem w dziesiątkę. Forum ma się świetnie, a atmosfera przyciąga na tyle, że wśród aktywnych userów mamy również rodziców dzieci z innymi schorzeniami.

Ten jubileuszowy zlot nie był pierwszym naszym spotkaniem.

Po raz pierwszy zlecieliśmy się 28 sierpnia 2005 r.



Drugie spotkanie naszej krainowej społeczności odbyło się z okazji...





No i teraz, w piatą rocznicę. Niestety, grupowego zdjęcia nie będzie. Pogoda nie dopisała nam, było robione wewnątrz, a lampa błyskowa zawiodła.
Ale będzie szefostwo forum




I wzruszająca mnie scenka z dnia następnego, bowiem niektórzy zlotowicze ku naszej radości zostali u nas na noc.
Na poniższej fotce Asik zdobywa sprawność opiekuńczej "starszej" siostry, a Hubiś grzecznego "młodszego" brata. Śmieję się, bo to Hubercik w rzeczywistości starszy jest.




To by było na tyle. W każdym razie jeśli chodzi o oficjalne spotkania, bo umawiamy się także całkiem prywatnie i bardzo cenimy sobie taki wspólnie spędzany czas.

Pozdrawiam serdecznie życząc udanej niedzieli,
Marta.

niedziela, 25 stycznia 2009

18 stycznia - "niezwykłe" spotkanie ;)

No to jak już nadrabiam zaległości, to nie mogę nie wspomnieć o niedawnej wizycie niezwykłego Krzysia, który przyjechał do nas ze swoją siostrzyczką, Olą (pseudo Fasola) i rodzicami rzecz jasna.
Spotkanie niewyczekane, tylko umówione na gorąco, jak zazwyczaj takie nieplanowane od wielu dni czy wręcz tygodni było bardzo udane. Nic dziwnego, zresztą skoro wszyscy lubimy ze sobą czas spędzać, a i stęsknić się za sobą zdążyliśmy.darmowy hosting obrazków Dzieciaki jak zawsze bawiły się zgodnie. A co robili starzy? O tym możecie poczytać sobie tutaj.Image Hosted by ImageShack.us





wtorek, 2 września 2008

Wizyta Niezwykłego Kubusia

W miniony weekend gościliśmy Niezwykłego Kubusia, który przybył do nas wraz ze swoją mamusią i siostrzyczką, Kasią.
Radość Asi ze spotkania z kolegą znanym dotąd tylko wirtualnie w dniu jego przyjazdu ustąpiła niewytłumaczalnemu niezadowoleniu. Złościła się, powtarzając aż do znudzenia, że nie chce, by Kuba do nas przyjeżdżał. Wyobraźcie sobie zatem moje zakłopotanie tą sytuacją i uzasadnione obawy przed naszym pierwszym w życiu spotkaniem...
Jednak Myszka stanęła na wysokości zadania i przyzwoicie, choć z niejakim zawstydzeniem powitała naszych gości. A przed Kubą to nawet zaprezentowała taniec radości. Ku ogólnemu zaskoczeniu oczywiście. Aż szkoda, że nie miałam pod ręką aparatu fotograficznego i nie mogłam nakręcić filmiku.
Dzieciaki nawiązały ze sobą fajny kontakt, mimo że mojemu dziecięciu zdarzyło się zapomnieć o kulturze osobistej, czemu dała wyraz oświadczając głośno, że jej zdaniem wizytę czas zakończyć. Odrobinę usprawiedliwiła Asiolka późna bardzo, jak na nią, godzina i całodzienne zmęczenie.
Wyprawa następnego dnia (Wawel, smocza jama, Rynek Główny, na którym w niedzielę bito rekord Guinnessa) udała się znakomicie. Tak więc spotkanie ostatecznie uważam za bardzo udane. Asia najwyraźniej także, bo po pożegananiu na dworcu całą drogę do domu wyła z żalu niemiłosiernie.
Ewuniu, dziękujemy i polecamy się na przyszłość.


darmowy hosting obrazków