Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydarzenia szkolne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydarzenia szkolne. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 28 czerwca 2010

Pierwsza klasa za nami

Nareszcie nadeszły wytęsknione, jak nigdy dotąd w mojej matczynej karierze, wakacje. Nawet gdy dziś dorosły już brat Asi, obdarowany przez los zespołem ADHD, do szkoły chodził nie wypatrywałam końca roku szkolnego z taką niecierpliwością jak tym razem. W tamtych czasach nie mówiło się o ADHD. Co najwyżej o "robakach w de" u dzieci, czasem o niedoinwestowaniu umysłowym, a najczęściej, że dziecko zwyczajnie niewychowane jest. Trudno było nieprzygotowanych do pracy z nadpobudliwymi dziećmi belfrów przekonać, że są w błędzie. Jednak mimo że Witek nieźle czasem dawał popalić, to jakoś znacznie łatwiej było mi dogadać się z jego nauczycielami i na twardą konsekwencję w realizacji wspólnych ustaleń w dziedzinie postępowania z "panem niepokornym" zawsze liczyć mogłam. Każda lekcja była prowadzona przez jednego belfra, a nigdy nie usłyszałam od żadnego, że czegoś nie może dopilnować czy wyegzekwować, bo mój syn nie jest jedyny, że oprócz niego mają jeszcze ponad 30-tu inych uczniów. Tak więc całkiem odmiennie niż w klasie Asi.
Dwie panie na 17-kę dzieciaków widniejących w dzienniku, fizycznie obecnych w szkole przeciętnie w liczbie 12- 14-tu sztuk, słabo sobie radziły w podobnych sytuacjach. Często zastanawiałam się nad przyczyną takiego stanu rzeczy i mam pewne konkretne przemyślenia, ale rozwodzić się na ten temat nie będę. Było, minęło, przed nami nowa szansa, bo jedna z pań idzie na roczny urlop. Może już do nas nie wróci? W każdym razie wieększość rodziców z wielką chęcią podpisze podanie o zmianę nauczyciela wspierającego jeśli zajdzie taka potrzeba. A zajdzie, kiedy znowu ja i paru innych rodziców będziemy musieli odwalać w domu robotę ze szkoły. Tak...okazało się, niestety, że nie tylko Asia wiele godzin spędziła w szkole bezproduktywnie.

Okazało się także, że z wakacji cieszę się tylko ja. Asia nic a nic, bo za Julką, swoją przyjaciółką najlepszą, tęksni. I nie tak zwykle jak w łykendy, tylko mocno, bo ze świadomością długiego rozstania. Bardzo brakuje jej też pozostałych koleżanek z klasy, co wcale mnie nie dziwi, bo to naprawdę zgrany team, dzięki któremu dziecię o wiele chętniej do szkoły chodzi, a Matka nawet nie myśli o zmianie na inną, mimo że parę rzeczy jej się całkiem nie podoba. Bo to przecież takie ważne nie tylko w szkole mieć za towazrzystwo takie osoby, które uskrzydlają i ułatwiają znoszenie trudów wszelakich.



Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

sobota, 10 października 2009

Spotkanie integracyjne

W przeddzień ślubowania, popołudniu, spotkaliśmy się w szkole - cała pierwsza "a", jej wychowawczynie i my, rodzice. To była pierwsza okazja, by wszyscy poznali się i to podczas przedniej zabawy pod hasłem "kraina bajek".
Część wrześniowych wieczorów upłynęło nam na czytaniu przed snem (poraz kolejny już zresztą) najpopularniejszych bajek pochodzących z tomu "Klasyka dziecięca", na których wychowało się już tak wiele pokoleń. Z ich treścią bowiem miały być powiązane zabawy i quiz.
To nasze spotkanie miało rzeczywiście integracyjny charakter. Panie tak je zorganizowały, by rodzice zamiast siedzieć przy stolikach i szeptać przy kawie aktywnie uczestniczyli w zabawach z dziećmi. Wspólnie odwiedziliśmy kilka bajek, wykonując różne zadania. M.in. przemieniliśmy się w Kopciuszków i by móc na bal pojechać musieliśmy oddzielić do osobnych pojemników: dzieci kasztany, żołędzie i orzechy laskowe, a rodzice groch, drobniutką fasolkę i soczewicę. Ile radości było, gdy dzieciaki grubo przed nami uwinęły się z robotą, to ho ho. A ile śmiechu było podczas zabawy, która polegała na tym, że ustawiliśmy się w regularnej kolumnie, jako określone postacie (ich nazwy były umieszczone na wylosowanych wcześniej karteczkach)podróżujące do zamku karetą zaprzęgniętą w 17 koników (dzieci). Pani Marta czytała bajkę i za każdym razem, gdy padła nazwa postaci, rodzic w nią wcielony musiał obiegnąć całą kolumnę, karetę znaczy się, dookoła, gdy mowa zaś o konikach była musiały one głośno ihahać. Istotnie bardzo śmiesznie wyglądali "starzy" biegający truchcikiem jeden za drugim.
Na koniec był poczęstunek. Nie tylko cukierasy, czekoladki i ciasta upieczone przez mamy, ale także kanapki wyczarowywane na bieżąco przez dzieci z różnych pysznych, przygotowanych wcześniej, składników .
Nie napisałam, oczywiście, o wszystkim, co działo się tamtego popołudnia. W każdym razie było ono bombastycznie, jak orzekła Asia. Nam, tzn. mnie i Jurasowi, także się podobało, a cała nasza trójka zgodnie orzekła, że nie mamy nic przeciwko kolejnym takim spotkaniom integracyjnym.

A oto jedna z zabaw - ubieranie Czerwonego Kapturka. To nic, że ta bajkowa dziewczynka zyskała dość modernistyczny image ( w każdej z czterech grup zresztą). Ważne, że wszyscy świetnie się przy tym bawili.
















Pani Marto, pani Agnieszko!
Dziękujemy ślicznie i prosimy o jeszcze. Image Hosted by ImageShack.us


Pozdrawiam serdecznie i do następnej notki,
Marta.

Ślubowanie

Ten uroczysty dzień był wczoraj i rozpoczął się zwariowanie.
Po pierwsze matce zachciało się zmian na blogu i noc zarwała solidnie szukając dwóch błędów w html, żeby wszystko poprawnie się wyświetlało. No i w efekcie nie obudziła się na tyle wcześnie, by spokojnie wraz z córką do wyjścia się wyszykować.
Córka, na szczęście, została wystawiona za bramę na czas i jak tylko kierowca ją zgarnął do auta, matka mogła wreszcie sobą się zająć, ale już tyle szczęścia nie miała. Zostało jej tylko pół godziny na ubranie się itd i dojście do szkoły, a tu jeszcze - jak na złość - telefon żądał odebrania rozmowy. Dobrze, że złorzecząc co prawda na nieznanego, któremu zachciało się wydzwaniać o tak wczesnej porze odebrałam jednak. Okazało się, że moje eleganckie dziecko tuż przed wejściem do szkoły bruku sięgnęło i bielutkie rajtki przestały takimi być, bo w nocy lało jak z cebra. No i wyszło na to, że dobrze się stało, że w domu jeszcze byłam.
Gdy dotarłam do szkoły z czystymi rajtkami w torebce dzieciaki były już na sali gimnastycznej. Tylko, do diaska! gdzie ona jest? Szkoła jest taka ogromna, że bez dokładnej znajomości jej topografii zgubić się można, a ja na tej sali byłam jeden raz tylko i to w dodatku rok temu. Na szczęście napatoczyła się jedna z czterech pań dyrektorek, która wybierała się tamże, więc z radością przyłączyłam się do niej. Radość szybko ustąpiła zniecierpliwieniu, bowiem pani dyrektor szła w tempie sugerującym rozpoczęcie uroczystości nie o 8:30, a co najmniej pół godziny później. Wreszcie uff! jesteśmy u celu. Wyłuskałam Asię z tłumu dzieciaków stojących już na środku i jakoś, w miarę dyskretnie, udało mi się ją przebrać. Wprawdzie nie udało mi się przeprowadzić akcji bez komplikacji, ponieważ w tym rozgardiaszu, potrącana przez przeciskających się na sam przód rodziców, "przykleiłam" do własnych rajstop rzepa od Asiolkowego butka, ale co tam. Najważniejsze, że elegancja córki została uratowana.

Zwarzony upadkiem humor także.



Przedstawiciele klas pierwszych ślubują w imieniu wszystkich pierwszaków.



I czemu ten parkiet jest taki śliski?



Pełnoprawna pierwszoklasistka.



Na spotkaniu w klasie pani Marta rozdała dzieciakom legitymacje szkolne i dyplomiki pamiątkowe. Zapowiedziała także, że już w poniedziałek przekonają się, co to znaczy być pełnoprawnym szkolniakiem i jaka z niej jest jędza. Ha ha ha, myślałby kto.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.

czwartek, 3 września 2009

Mamy w domu pierwszoklasistkę

No to początek roku szkolnego mamy za sobą. Pierwsze lekcje i zadania domowe także, choć nie jestem pewna, czy to ostatnie do istotnie typowe zadanie domowe, czy też konieczność dokończenia tego, z czym podczas zajęć się nie zdążyło. W każdym razie miało na jutro być zrobione i ku mojemu zaskoczeniu Myszka nie wymigiwała się szukając byle pretekstu, by tylko do biurka nie zasiąść. Chwilo, trwaj!
Osobowy skład nauczycielski zmienił się nieco - nauczyciel wspomagający to w dalszym ciągu pani Agnieszka, natomiast wychowawczynią jest moja licealna koleżanka, w której pokładam wielkie nadzieje. Żadnego pobłażania znaczy się, tylko przysłowiowa śrubka dokręcona. I Asi, i pani Agnieszce, którym nie zawsze się chce prosto mówiąc.
Podział godzin fatalny - trzy razy w tygodniu na 11:20, dwa razy na 7:45, co automatycznie zaskutkowało problemem w dowożeniu dziecięcia do szkoły - Myszka będzie spóźniała się do szkoły w czwartki i piątki (i jak tu nauczyć dziecko punktualności?) Moim zdaniem klasy integracyjne, w których uczą się dzieci z przyznanym dowozem, powinny rozpoczynać lekcje o stałych porach każdego dnia, może wówczas nie byłoby kłopotu z dojazdem na czas? Z drugiej strony trudno mi pojąć czemu przetarg wygrywa korporacja, która ma na tyle mało kierowców, że nie jest w stanie sprostać zleceniom.



Uroczyste rozpoczęcie roku szkolnego. Po przemówieniu pani dyrektor i prezentacji grona nauczucielskiego, uczniowie z samorządu szkolnego wręczyli pierwszakom po lizaku.




Sala lekcyjna Asiolkowej klasy. Na dzień dobry była zrzutka na...dywan, konieczny do realizacji nowej podstawy programowej, zgodnie z którą dzieci maja dużo czasu spędzać nie w ławkach, tylko na podłodze i w formie relaksacyjnej wiedzę przyswajać.

Asia została przyjęta do gromady zuchowej "Dzieci Prerii" 12 szczepu ZHP "Preria". Czy mój zuch będzie dzielny i pójdzie w moje ślady...?

Pozdrawiam serdecznie,

sobota, 20 czerwca 2009

Niech żyją wakacje

Za dwa tygodnie o tej porze będziemy już nad Bałtykiem, ale poza tatą Asi chyba nikt się tym razem z tej perspektywy nie cieszy. Lato, a przynajmniej lipiec, zapowiada się marnie pod względem pogody, co to zatem może być za radość... I jakoś nie widać tego wyjątkowego błysku, jaki jeszcze w ubiegłym roku pojawiał się w oczkach Asiolka na pytanie, czy cieszy się z wyjazdu nad morze. Może moja mała meteopatka na bezustanny prawie deszcz tak reaguje...? Nie mam pojęcia.

Asia wczoraj miała wyjątkowo kiepski nastrój.Żałuje bardzo, że skończył się już rok szkolny. Wie, że oznacza to koniec zawartej przyjaźni - z jej oddziału w klasie pierwszej spotka się raptem sześcioro dzieci i nie będzie wśród nich ukochanej Małgosi...być może dlatego właśnie nie potrafi się cieszyć z wyjazdu...A może czasu nie miała, by pomyśleć nad czekającymi ją spotkaniami ze starymi znajomymi, bo sporo ostatnio u nas się działo i nadal dzieje?
Ostatnie 2 tygodnie upłynęly nam na wyjazdach i wyjściach, od paru dni gościmy szkockie koleżanki Ulci, a dziś mam w domu istny babiniec, bo na dole trwa impreza osiemnastkowa mojego kochanego Agulca. 14 bab w sumie i jeden rodzynek - mój małżowin. Ha ha ha!
A tak było na zakończeniu roku szkolnego:






środa, 18 lutego 2009

Migawka z balu

Witam Was serdecznie i zapraszam do zerknięcia, jak moje dziecię bawiło się na balu karnawałowym w szkole.
Strój Różowej Damy Dworu, który matce niekoniecznie do gustu przypadł, Asia wyszperała sobie samodzielnie w internecie. Tzn. ja otworzyłam jej stronkę hurtowni, pokazałam jak przegląda się strony, a resztą zajęła się już Myszka.
Myślałam, że będzie miała problem z wyborem, ale okazało się, że jak nigdy niemal podjęła tzw. męską decyzję. Szybko i bez wahania. Tylko czemu musiałam jechać na drugi koniec miasta?;)






Pozdrówka serdeczne,

czwartek, 6 listopada 2008

Ślubowanie

Wczoraj była w szkole uroczystość ślubowania, do której dzieci przygotowywały się z zapałem od wielu dni.
Asia nic nie straciła z nabytej jeszcze w przedszkolu odwagi do publicznych wystąpień - z chęcią nauczyła się czterowierszyka i - uważam - bardzo ładnie zadeklamowała go podczas części artystycznej poprzedzającej pasowanie na uczniaka. Zresztą wszystkie dzieci pięknie się zaprezentowały, a z klasy 03, to powinni uczynić chór szkolny. Entuzjazm z jakim te dzieciaki śpiewały możecie sobie tylko wyobrazić. No, po prostu cudnie.
Po występach nadszedł czas na złożenie przyrzeczenia, nie tylko przez dzieci, ale i przez rodziców, a przed przyrzeczeniem dzieciaki zostały poddane testowi, który miał sprawdzić, czy zasłużyły na pasowanie na uczniów (jak tylko uda mi się przesłać filmiki na serwer, to uzupełnię tę notkę).
Po zakończeniu oficjalnej części uroczystości dzieci rozeszły się do swoich klas, gdzie od pań wychowawczyń otrzymały w prezencie drobiażdżki i mogły się ze soba pobawić, podczas gdy dorośli gawędzili przy słodkościach i kawie/herbacie.
Póki co zapraszam do obejrzenia kliku fotek. Słabo się udały z uwagi na kiepskie oświetlenie i odległość (ojć, muszę zmienić aparat ;)), ale ważne, że w ogóle są, prawda?

Pasowanie przez p. dyrektor
Asia ogląda paszport żaka-przedszkolaka
Asia z r rodzicami
Występ zerówkowiczów
Panie wychowawczynie wręczają prezent z okazji święta dzieci


A oto i obiecane filmiki.

Asia recytuje wierszyk.



Przyrzeczenie dzieci.



Rodzice także ślubowali...dzieciom.