Joanna

To już 9 lat...

2011-08-28T13:37:00.008+02:00

Niech wszyscy widzą Twój uśmiech
promienny jak słońce poranka,
w oczach łagodność i spokój
kojący jak kołysanka.

Z głosu Twego niech płynie:
radość, ciepło, nadzieja;
nawet wtedy gdy wokół:
słota, zimno, zawieja.

Serce Twoje niech bije:
mocno, przyjaźnie, życzliwie:
by rozum oprócz rozsądku
odróżniał co sprawiedliwie.

Jeśli coś robisz dla siebie,
patrz, czy to innym nie szkodzi,
czyn Twój niech będzie chwalebny,
murów podziału nie grodzi.

Uczyń coś czasem dla innych,
nie licząc, czy się opłaci,
bo trud Twój innym oddany,
o dobro Ciebie wzbogaci.

Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, Joasiu.

Wydarzenia czerwcowo-lipcowe

2011-07-28T22:48:00.008+02:00

Od dawna żyję szybko, ale od operacji Asi pod koniec maja chyba zdecydowanie za szybko. W natłoku spraw do pozałatwiania, osobiście w ciągu dnia lub za pośrednictwem internetu wieczorami i nocami, trudno mi było znaleźć choć odrobinę czasu na napisanie na blogu choć kilku słów. Do tego jeszcze dwutygodniowa nieobecność w domu międzyczasie...na szczęście miła, bo wypoczynkowa.
Dziś przypada nasza, tj. Asikowych rodziców, rocznica ślubu. Odświętny charakter dnia podkreśliły życzenia...od teściowej, ktora nie mogła mnie w domu zastać, więc przekazane mi podczas obiadu przez tego, co 27 lat temu mi ślubował. Nie przeszkadza mi to jednak w spędzeniu wieczoru nieco inaczej niż przez ostatnie tygodnie (co najwyżej do myślenia daje). Znowu przed kompem. ale po prostu miło, robiąc to, co lubię. Na bok tzw. ważne sprawy. Dziś mam je gdzieś. Notkę piszę.Wreszcie.
Asia radzi sobie z chodzeniem coraz lepiej, tylko pokonywanie schodów idzie jej jakoś nieporadnie jeszcze. Pewnie jeszcze wiele tygodni, albo nawet miesięcy upłynie zanim powróci do formy sprzed zabiegu odkotwiczania rdzenia kręgowego.
W ramach tego powrotu, dzięki doc. Kaweckiemu, jeżdżę z Joasią 3 razy w tygodniu na rehabilitację do Prokocimia. Na razie Myszka dostała basen (fatalnie dla nas, że w szatni brak intymności) i masaż nóg, w zawrotnej ilości 10 zabiegów, ale jutro mamy wizytę u lekarki rehabilitacji i zdaje się dojdzie nam jeszcze zapowiadana na poprzedniej wizycie nauka chodu na profesjonalnym sprzęcie. A od najbliższego poniedziałku zaczynamy, także 3 razy w tygodniu, hipoterapię. Ku wielkiej radości mojego dziecka. Nie wiem zupełnie jak dam radę pogodzić tę wędrówkę z jednego końca miasta na drugi z trwającymi pełną w sumie parą przygotowaniami do przeprowadzki. I jeszcze z porannym odstawianiem Asi do IKARA, na zajęcia prowadzone przez jej wychowawczynię oraz p. Beatkę, z którą od września w szkole już się spotykać niestety nie będziemy...
Po powrocie z Międzywodzia, gdzie spędziliśmy na turnusie pierwszą połowę lipca, rozpoczął się też czas profilaktycznych badań Asi i jej Matki. Matce zdrowie nie szwankuje, a co do Asi, to pierwsza info spłynie 17 sierpnia, gdy neurochirurg oceni tomografię komputerową głowy. Wreszcie dowiem się, czy w istocie moje dziecko przestało być zastawkozależne, a przy okazji czy do tego Disneylandu, na który czeka niecierpliwie, lecieć może.
Co jeszcze dobrego? Lewe kolano oczywiście. Jak w sam raz dzisiaj przyjrzałam się dokładnie Asi w siadzie płaskim i stwierdziłam, że blaszki działają jak oczekiwaliśmy. Przed ich wszczepieniem w kolanie był tak mocny przykurcz, że Joasia nie była w stanie usiąść w taki sposób, bo momentalnie przewracała się, kolano bardzo wystawało ponad prawe i była spora różnica (ok. 4-5 cm) w funkcjonalnej długości nóg. Teraz Młoda siedzi wyprostowana, a kolano z przykurczem powoli zaczyna licować z tym zdrowym, co bardzo bardzo mnie cieszy. No i już prawie wyrównała się długość kończyn.
Martwią mnie natomiast sprawy urologiczne Asi. Póki co nie zanosi się na to, by stan sprzed zabiegu chciał w najbliższym czasie powrócić, zaś badania dopiero jesienią. Najwyraźniej potrzebne mi są nowe pokłady cierpliwości, bo bez niej wiara w poprawę stanu rzeczy zaczyna się ulatniać...

Pozdro.
Marta.

Co za ulga, czyli meldunek po wizycie u neurochirurga

2011-06-09T21:42:00.005+02:00

Jutro miną dwa tygodnie od operacji, czas na notatki.

Rehabilitant mógł umówić się z nami wyłącznie ok. 14-tej, co totalnie rozłożyło nasze plany na tamtą sobotę. Paradę Smoków musieliśmy sobie odpuścić, a pan J. i tak nie przyjechał, uprzedzając nas o tym niemal w ostatniej chwili. Na spotkanie z nim czekamy do niedzieli.

W poniedziałek Asia wróciła do szkoły po dwutygodniowej nieobecności. Najwyraźniej "urlop" nie posłużył jej, bo o ile sam pobyt w szkole jest OK, to już odrabianie lekcji idzie jak po grudzie. "Nie zrobię tego i już", słyszę często. I bądź tu, człowieku, mądry...Nie mam już sił do wymyślania kolejnych sposobów nakłonienia małej dorastającej jędzuni do wywiązywania się z podstawowego obowiązku. Dobrze choć, że w szkole problemy ulotniły się gdzieś i w sekretnym zeszyciku coraz częściej, a właściwie od jakiegoś czasu każdego dnia odnajduję pochwały za pracę na lekcjach. Wiem, że zawdzięczamy to naszej kochanej Pani Beatce i tym bardziej żal ogarnia, że Jej miejsce od trzeciej klasy zajmie ktoś inny.

Dziś definitywnie zakończyła się "przygoda" z operacją odkotwiczenia rdzenia kręgowego. Od strony lekarskiej. Szwy zostały wyciągnięte, a Myszka dostała od Pana Doktora przykaz "Laska, kąpać się". He he he. Wreszcie pozwolenie na normalną wieczorną toaletę.
Matka też otrzymała zadanie do wykonania i musi jutro jechać do Prokocimia po skierowanie na TK głowy (więc i termin badania od razu ustalić) i na rehabilitację. Szok! Ale i potrzeba poważna, bo Asia cofnęła się do balkonika, niestety. Jednak z gabinetu pana docenta wyszłam uspokojona - po kilku-kilkanastu tygodniach porządnej intensywnej rehabilitacji wszystko ma wrócić do normy. Z siusianiem także.
Na dzień dzisiejszy i ta sfera szwankuje. I to tak bardzo, że mimo cewnikowania i przyjmowania Driptanu zużywamy kilka pampków dziennie, a nie jak dotąd jednego czy dwóch. Pociechą są nie tylko zapewnienia doc.Kaweckiego, że to się unormuje a nawet powinno pojawić się w TYCH okolicach czucie i Asik zacznie sygnalizować potrzebę skorzystania z "dablju si". Pociechą jest także to, że Asia zaczęła uświadamiać sobie fakt rozpoczęcia akcji "kibelkowej", co nigdy dotąd nie zdarzyło się. Co prawda te odczucia są słabiutkie, jak mówi sama zainteresowana, ale są. Może więc rzeczywiście w miarę ustępowania poooperacyjnego obrzęku sfera wypróżniania nabierze fizjologicznego charakteru? Kto wie?

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Martwię się...

2011-06-02T21:50:00.007+02:00

W jednym z komentarzy do poprzedniej notki Dorotka napisała, że Asia ślicznie chodzi. A ja...już nie jestem taka pewna (jak pisałam wczoraj), że powrót do formy sprzed operacji jest tylko kwestią czasu i jestem mocno zaniepokojona. Bo kiepsko, bardzo kiepsko Asi to chodzenie wychodzi i w moim odczuciu nie ma związku z ogólnym osłabieniem organizmu po zabiegu.
Myszka stawia te swoje nieporadne kroczki na palcach, bo jak wyznała mi przed snem pozwala jej to zachować równowagę, którą traci próbując kroczyć na podeszwach (uginają się jej wówczas kolanka).

Naprawdę nie wiem, co o tym myśleć...Doc. Kawecki nie uprzedzał nas, że tak może się dziać, tylko kazał Asiolkowi chodzić, chodzić i raz jeszcze chodzić. Czyżby miał na myśli właśnie ten problem, do wykluczenia z czasem poprzez regularne trenowanie chodu? A ja zbyt mało cierpliwości mam? Nie wiem...ale smutek ogromny mnie ogarnia, gdy patrzę na Asię, która przed operacją dosłownie biegała z kulami, a teraz nie potrafi przejść stabilnie nawet dwóch metrów...Najgorsze jest to, że wizytę u docenta mamy dopiero 9 czerwca i że nie znam żadnego rodzica, którego chodzące dziecko również miało odkotwiczany rdzeń i ew. mógłby mnie uspokoić...
Nasz rehabilitant, w którym pokładałam nadzieję, rozczarował mnie nieco...Wpadnie do nas w sobotę, ale czy pomoże, skoro - jak się dowiedziałam dzisiaj - nie ma żadnych doświadczeń z dziećmi po odkotwiczaniu?

Znów sił mi zaczyna brakować...

Powoli stajemy na nogi

2011-06-01T23:26:00.003+02:00

Kolejne dwa dni w domu za nami. Ćwiczenia z Asią przynoszą efekty - dosłownie z godziny na godzinę jest lepiej. Moje dziecię potrafi już samodzielnie przekręcić się przez brzuszek z jednego boku na drugi (w końcu wyśpię się uczciwie w małżeńskim łożu, zamiast fatalnie na podłodze przy łóżku Asi), wsiąść na wózek, a dzisiaj zdecydowała się nawet na próbę chodzenia, ale niestety kiepsko jej to szło. Dwa chwiejne kroki, nic więcej. Ale i tak cieszę się ogromnie,ponieważ oznacza to, że powrót do formy sprzed operacji jest tylko kwestią czasu, być może niedługiego nawet. W każdym razie na Paradę Smoków twardo się wybieramy.

Myszka jest w nienajgorszej kondycji i dobrym nastroju. Teoretycznie mogłaby zatem już do szkoły zasuwać, ale mam pewne obawy przed puszczeniem jej między rozbiegane i czasem nieuważne dzieci, więc do końca tygodnia ma labę. No, nie do końca, bo "indywidualne nauczanie" matka regularnie od wczoraj prowadzi, coby się córka nie wałkoniła i zaległości nie miała.

Niedziela - druga doba od zabiegu

Pzdr.,
Marta.

Jesteśmy już w domu

2011-05-30T19:09:00.003+02:00

W przeciwieństwie do Asikowego tatusia, który spędził przy łóżku córci noc z soboty na niedzielę, ja minionej nocy wyspałam się znakomicie. Owszem, przebudzałam się, by zmienić Myszce pozycję, ale za każdym razem okazywało się, że - choć nie miała siły, by przekręcić się z boku na bok - radziła sobie sama na tyle, by leżeć wygodnie nie odczuwając dyskomfortu. Snu tym razem nie zakłócała również mała pacjentka z sąsiedniego łóżka, która nie tylko nie histeryzowała, ale nawet nie popłakiwała.

Dzisiejszy poranek przyniósł świetną wiadomość - usuwamy wenflony, zmieniamy opatrunek i wracamy do domu. Od razu buzia Myszki rozjaśniła się szerokim uśmiechem. Podobnym do wczorajszego, gdy lekarz "wyrzucił" nas na spacer.
Możliwość opuszczenia na trochę murów szpitala zmobilizowała dziecię do przyjęcia w końcu pozycji siedzącej (od porannego obchodu nie mogła się jakoś na to zdecydować), bardzo pozytywnie wpłynęła na marny nastrój i nawet ból, bardziej wyimaginowany moim zdaniem, i z przewrażliwieniem związany, zniosła ze skutecznością równą środkom p/bólowym. Ponad godzinę spacerowałyśmy wczorajszego popołudnia po zapuszczonym, niestety, przyszpitalnym ogrodzie obserwując przyrodę.

Samo zakotwiczenie rdzenia okazało się rozleglejsze niż sądziłam. Byłam przekonana, że problem dotyczy jedynie nici końcowej, natomiast z epikryzy jasno wynika, że uwiązł na dłuższym odcinku. Rozszczep kręgosłupa wystąpił na poziomie L2-S1, natomiast zakotwiczenie było na poziomie L5-S1, więc przygotowana raczej na niewielkie cięcie z niejakim rozczarowaniem spoglądałam podczas zmiany opatrunku na biegnący wzdłuż kręgosłupa szew o długości ok. 10 cm. Na szczęście ładny...

Trochę niepokoi mnie informacja o neurolizie korzeni, a także fakt, że Asia ma kłopoty z poruszaniem nóżkami, a konkretnie z ich podnoszeniem, nie takim jak przed zabiegiem. Mam nadzieję, że to po prostu nie "już" czwarta doba od operacji, a "dopiero" i z dnia na dzień będzie coraz lepiej. W każdym razie musimy ćwiczyć wstawanie i stanie, bo z tym całkiem kiepsko, a korzystniejsza od siedzenia pozycja to stanie właśnie i chodzenie.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Pierwsza doba za nami

2011-05-28T22:20:00.006+02:00

Osobiście odebraliśmy z Jurkiem nasze dziecko z pooperacyjnej i zawieźliśmy z powrotem na neurochirurgię. Dopiero tam, po przełożeniu jej na łóżko, miałam odwagę sprawdzić...upewnić się, czy czasem wczoraj wzrok mnie nie mylił...Tak! Myszka rusza nóżkami! Ale z ulgą odetchnę dopiero wtedy, gdy zacznie nimi wierzgać, jak przed operacją...Widać, że dziecię wyczerpane jest, również psychicznie, ale z godziny na godzinę samopoczucie Asi dość wyraźnie poprawiało się. Wczesnym popołudniem zdobyła się nawet na szeroki uśmiech na widok niezwykłego Jasia, który z mamusią Karoliną przyjechał do niej w odwiedziny z sali obok.
Apetyt Asiolkowi dopisuje, piciem też dziecię nie gardzi. Opatrunek w postaci plastra nie przemięka. Czyli jest dobrze. I oby tak dalej.

Dziś nocną wartę przy Asiku trzyma jej tatuś, mam więc chwilę wytchnienia. Zachłysnęłam się nią, bo wyjątkowo, po raz pierwszy od wielu lat, jestem sama można rzec (Agnieszka śpi już snem sprawiedliwego wyczerpana po kolejnym pokazie) i nawet zmęczenia ostatnich dni nie odczuwam. Za to od jutra aż do wypisu chyba nawet nie będę miała jak wpaść do domu. Ale nic to. Teraz już nie zostawię Myszki samej na noc, a i w dzień nie pozwolę jej tęsknić.
Mam nadzieję, że najdalej we wtorek wrócimy do domu, a Asiolek błyskiem wróci do formy, bo już w następną sobotę odbędzie się

i wypadałoby podtrzymać tradycję uczestnictwa w tej fajnej imprezie.

Pozdrawiam,
Marta.

Kamień z serca, czyli już po operacji

2011-05-27T17:43:00.003+02:00

Rdzeń został odkotwiczony. Asia rusza nóżkami!
Nie mam siły pisać teraz więcej.
Jak odpocznę, wyedytuję notkę i uzupełnię o szczegóły.

Pozdrawiam,
Marta.

Dopisane 28 maja:

Niemal całe przedpołudnie czekałyśmy na telefon z bloku. Odwiozłam Asiolka ok. 11.30 i to tylko dlatego, że zmieniono kolejność dzieci (pierwotnie Myszka miała być ostatnia).

Przygotowanie do operacji, sam zabieg a następnie wybudzanie trwały niepokojąco długo, bo aż ponad trzy i pół niezwyczajne dla tego rodzaju operacji godziny. Czas dłużył się niemiłosiernie...w głowie kłębowisko myśli...dlaczego tak długo?! a wyobraźnia podsuwała najczarniejsze z czarnych scenariusze...

Wreszcie po 15-tej jest! Myszka została przewieziona na salę pooperacyjną, gdzie pozwolono mi wejść na chwilkę. Zresztą gdyby mi odmówiono wdarłabym się siłą, bo nie przygotowałam Asika na tę sytuację. Cały tydzień dzieciaczki wracały na oddział, gdyż sala pooperacyjna była zapełniona na full, a tu masz! zupełnie nieoczekiwanie miejsca się zwolniły...Nic tak nie buduje zaufania dziecka do matki jak jej wiarygodność, więc weszłabym choćby tylko po to, by się Asi pokazać w drzwiach...

Asia była spokojna (podobnie jak całe przedpołudnie), choć wcale niepogodzona z burczeniem w brzuszku i koniecznością rozłąki ze mną. Oczka jej zaszkliły się i krokodyle łzy popłynęły, gdy się z nią żegnałam.

Ok. 21-ej zasięgnęłam telefonicznie informacji n/t samopoczucia córci: chwilę wcześniej wyżłopała kubeczek herbaty, zadowoliła się nim i zasnęła. Rana sucha.

Zasypiając myślałam o Asikowych nóziach...obiema poruszyła na moją prośbę...a i tak wiedziałam od czego zacznę następnego dnia, gdy już mi dziecko oddadzą...

Z 25 maja "zrobił się" 27, czyli operacja przesunięta

2011-05-24T23:23:00.004+02:00

Asikowi miało w brzuszku burczeć z głodu, bo kolacji w przeddzień operacji pacjenci nie dostają, a tymczasem obęckana słodyczami ze swojego przyjęcia imieninowego śpi smacznie we własnym łóżku.
Tak, tak. Jesteśmy w domu. Wczoraj wyczekałyśmy się kilka godzin (na szczęście w bardzo sympatycznym towarzystwie nowopoznanego niezwykłego Jasia i jego mamusi) w przychodnianej poczekalni zanim weszłyśmy do gabinetu dr Kaweckiego po to tylko, by dowiedzieć się, że moje dziecię musiało odstąpić termin innemu. Niby rozumiem...maluszek ma guza mózgu i raczej czekać nie może, ale z drugiej strony...Cóż, plany to plany...wszystkie inne sprawy ułożyliśmy uwzględniając ów termin...Ech...Jak pech to pech. Njabardziej mi żal, że z tego wszystkiego Myszka na pielgrzymkę pierwszokomunistów do Ludźmierza pojechać dzisiaj nie mogła, bo z uwagi na zaplanowany pobyt w szpitalu nie zapisałam jej...
Przyjęcie do szpitala mamy jutro. Dobrze chociaż, że pan doktor zbadał Asiolka i wypełnił kartę przyjęcia, więc ponowne wyczekiwanie w kolejce mamy z głowy i tylko rozmowę z anestezjologiem mamy do zaliczenia.

Operacja ma zostać przeprowadzona w piątek, 27 maja.
Msza w Ludźmierzu została podobno odprawiona w intencji Joasi, ale Was także proszę o krótką modlitwę. I o zaciśnięcie kciuków także.

Pozdro,
Marta.

Już (prawie) po gipsie

2011-05-18T23:33:00.002+02:00

Godzinę temu wróciliśmy z Poznania. Po drodze zostałam wyprowadzona nieco z równowagi. Jakieś 50 km przed Poznaniem odebrałam telefon z kliniki, że wizyta musi być przełożona, bo w środy nie ma pani Małgosi pomagającej panu Profesorowi przy gipsach. Nie wiedzieli o tym, gdy zaklepywałam termin wizyty?! Uważam, że zmiana recepcjonistek nie wyszła pacjentom na dobre. Nowym paniom trudno jest nawet zrozumieć, że po operacji pacjent nie może czekać na wizytę dwa czy trzy miesiące, tylko musi zostać przyjęty w wyznaczonym w epikrycie dniu, i za każdym razem musiałam się szarpać, a tu jeszcze to. Ech!

Do celu dojechaliśmy jako drudzy, a i tak wyczekaliśmy się na wizytę, bo Profesor dotarł spóźniony dwie godziny. Na szczęście wizyta przebiegła sprawnie, a Asia nie zdążyła nawet jęknąć. Nie spodziewała się bowiem (zresztą nie spodziewał się tego także pan Profesor), że dzięki "sprawnej" pomocy tatusia (ktoś musiał zastąpić nieobecną p. Małgosię i na niego padło), który nie zauważył, że drut zaczepił się o watę gips wyściełającą, drut zostanie z nóżki usunięty jednocześnie z gipsem. Ha ha ha.

Jednak gipsu tak do końca nie pozbyliśmy się. Przecięty z boku przez następne dwa tygodnie ma służyć jako łuska, ściągana tylko do kąpieli, ponieważ albo nie ma jeszcze pełnego zrostu, albo tylko na RTG nie jest widoczny. Ale oficjalne pozwoleństwo na umiarkowane chodzenie Asia otrzymała i aż dziw, że Profesor nie skomentował brudnego gipsu świadczącego o tym, że ostatnich przynajmniej dni nie spędziła wyłącznie na wózku, stając tylko od czasu do czasu zgodnie z jego zaleceniem na poprzedniej wizycie. W każdym razie z RTG stóp wynika, że wszystko - poza tym zrostem - jest w porządku i ogólnie Profesor jest zadowolony z wyniku operacji.

Wybierając się na RTG stóp postanowiliśmy z Jurkiem zrobić przy okazji RTG kolanka i jak okazało się, był to całkiem niezły pomysł. Pan Profesor mógł ocenić jego stan i przekazać nam naprawdę dobre wieści - blaszki działają zgodnie z oczekiwaniami i przykurcz powoli cofa się. Mając dziecko na co dzień trudno z całą stanowczością stwierdzić zachodzące powolutku zmiany. Niby widzieliśmy, że nóżka w kolanku prostuje się, ale wątpliwości, czy czasem nie widzimy tego, co widzieć chcemy mieliśmy, więc tymi słowami Profesor potwierdził nasze przypuszczenia i uspokoił. Jejku, tak bardzo cieszę się, że przed październikową operacją udało mi się złamać upór małżowina twierdzącego, że jeśli już ma być operowane Asikowe kolanko to porządnie, czyli z zastosowaniem osteotomii nadkolanowej, i przekonać go do "eight plate".

Następna wizyta kontrolna dopiero za ok. 3 miesiące, więc od Poznania trochę odpoczniemy. Jednak bliskich spotkań ze skalpelem to jeszcze nie koniec w tym roku (dla mnie rok trwa od września do czerwca).

W najbliższy poniedziałek, 23 maja, Asia zostanie przyjęta na oddział neurochirurgiczny w Prokocimiu. Na 25 maja został bowiem zaplanowany zabieg odkotwiczenia rdzenia kręgowego. To będzie już ósma operacja, ale pierwsza, której naprawdę bardzo bardzo się boję...Mamy wiele do zyskania, ale też wiele, wręcz więcej do stracenia...

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Foto-relacja z I Komunii Świętej

2011-05-16T15:28:00.004+02:00

Ceremonia I Komunii Świętej przeszła do historii.
"Zośka" tradycyjnie była zimna, a i deszczu nie poskąpiła. Choć trochę szczęścia jako pierwsza tura mieliśmy, bo rozlało się dopiero gdy wychodziliśmy już z kościoła.
Wbrew obawom podczas mszy Asia nie obgryzała paznokci ani w nosie nie dłubała, jak to się jej zdarzyło podczas prób. Za to zgodnie z nimi nie podeszła do klęcznika. Podczas prób nie było problemu, a wczoraj klopsik-mopsik, jak mówi Asik. Być może to stres, bo i tłum ludzi i kamerzyści, i fotograf, a może dziewuszka siedząca obok ciągle napominająca Asiolka, aby uklękła jak inni. W każdym razie to nasze dziecię nawet popłakało się i już wiedziałam, że będzie problem. Dobrze, że oboje z Jurkiem mieliśmy zarezerwowaną "miejscówkę" w pobliżu pierwszej ławki, w której nasze dziecię siedziało i można było małą buntowniczkę (?) siłą doprowadzić do celu.

Na próbie generalnej

Jeden z dwóch tortów wyczarowanych przez Matkę (ten, który wjechał na stół, drugi - ten "na wynos", był nieco skromniejszy)

Jeszcze rzut okiem na salon, w którym wydaliśmy przyjęcie komunijne

Dzieci powoli ustawiają się przed kościołem

W oczekiwaniu na "przemarsz"

Po lewej proboszcz, po prawej ukochany przez dzieci ksiądz katecheta, pieszczotliwie nazywany przez wszystkich (dorosłych także) Dziubkiem

Asia podążała do ławki na czele kolumny (tatuś tylko wprowadził ją do kościoła)

Słowa pieśni gdzieś z główki umknęły, na szczęście były wyświetlane

Katecheta podszedł z pełnym zrozumieniem Myszkowych problemów i umówił się z nią, że gdy wszyscy klękają ona siedzi, gdy stoją staje także, lech gdy zabolą ją nóżki to może usiąść

A tu już w domku - Asia czyta treść zaproszenia, najgłówniejszego prezentu z okazji komunii, na który zrzucili się goście. Jeszcze nie zdążyła doczytać o co kaman. A po prawej mój brat, Bartek.

Trzeba marzyć, bo marzenia są siłą napędową człowieka. Zwłaszcza wtedy, kiedy się spełniają. Asikowi spełniły się 2 w 1 - lot samolotem i wycieczka do Disneylandu - dzięki Ulci (mojej najstarszej córce, a chrzestnej swojej najmłodszej siostrzyczki), która wpadła na ten pomysł.

Z popołudniowej mszy świętej Myszka wróciła z obrazkiem

A to już pierwszy dzień białego tygodnia. Słoneczny, więc można było focić na zewnątrz.

Dzisiaj Myszka pięknie sama podeszła do klęcznika.

Chciałoby się powiedzieć "Uff! Jeszcze tylko wesela", ale nie powiem. Po komunii Agnieszki tak rzekłam, a trzy lata później na świat przyszła Asia. Lepiej nie wywoływać wilka z lasu.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Miniony miesiąc w telegraficznym skrócie...

2011-05-05T09:43:00.002+02:00

...bo głowę mam bardzo zaprzątniętą różnymi sprawami i brakuje czasu na pisanie, że o zmianie logo bloga na wiosenne nie wspomnę.

1. 4 kwietnia Matka-zadymiara złożyła na ręce Pani Dyrektor Asiolkowej szkoły petycję o zmianę nauczyciela wspomagającego.
Nie obyło się bez rozczarowania rodzicami, którzy też chcieli takiej zmiany, a jak przyszło co do czego to obleciał ich strach. Jednak na spotkanie z P. Dyrektor stawili się wszyscy "kluczowi", czyli cała piątka, których dzieci posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, a na petycji pojawiło się kilka podpisów tych, którzy ostatecznie doszli do wniosku, że tylko solidarnością się wykazując możemy dla naszych dzieci zdziałać coś pozytywnego.
Roszada ma być, szkoda tylko, że szanse na zatrzymanie Pani Beatki są niewielkie. Wielka szkoda. Jednak jeszcze większa nadzieja nas nie opuszcza.

2. 16-17 kwietnia, dni spędzone w towarzystwie niezwykłych: Igorka i Krzysia, którzy wraz ze swoimi mamusiami "nawiedzili" nasz dom. Fotomigawki później.

3. 19 kwietnia ponownie wyruszyliśmy do Poznania.
Do gabinetu weszliśmy z ponad 4-godzinnym opóźnieniem. Drut nie został usunięty, bo Pan Profesor uznał, że to jednak za wcześnie od operacji by było. Tylko gips został wymieniony na epoksydowy.
Czas oczekiwania na wizytę umilili nam Justynka i Marek, rodzice niezwykłego Maksia. Nasze zdumienie na ich widok w poczekalni było bezgraniczne, bo spotkanie całkiem przypadkowe było, a obie nasze odzinki mieszkają wiele kilometrów od Poznania. Fotki również później (może ;)).

3. Został ustalony nowy termin operacji, podczas której zostanie odkotwiczony Asikowy rdzeń kręgowy. Przyjęcie do szpitala 23 maja, zabieg zostanie przeprowadzony najpradopodobniej 25 maja. Już prosimy o zaciśnięcie kciuków.

4. Długi majowy łykend spędziliśmy w Kluszkowcach, w gościnnym domu przyszłych teściów naszej Ulci (dla niezorientowanych: najstarsza z sióstr Myszki). Foty też w późniejszym terminie.

5. Wczoraj pierwsza próba przed ceremonią komunijną.
TAKIEGO katechety życzę wszystkim dzieciakom, a zwłaszcza tym z niepełnosprawnością. Pełen zrozumienia, tolerancyjny i elastyczny, więc wszystko zapowiada się dobrze. Nawet spowiedź, której - mają świadomość pojawiających się u Asi znienacka i bez wyraźnej przyczyny blokad - obawiałam się najbardziej.

Poza tym wszystkim już w marcu, po wielu od dawna wysyłanych przez Asiolka sygnałach, przedyskutowaliśmy temat w nich poruszany i podjęliśmy kolejną życiową decyzję - emigracji z tej naszej krakowskiej wsi. O szczegółach napiszę w innej notce. W każdym razie od tamtej pory każdą wolną chwilę spędzam w sieci. Najpierw szukając odpowiednich ofert sprzedaży mieszkań (i biegając na tzw. oglądanie), teraz przygotowując się do remontu i planując wystrój nowego gniazdka. Rzecz niezwykle czasochłonna i mózg lasująca, he he he. Ale patrząc na błysk w oczach Asi, która od trzeciej klasy będzie mogła sama do szkoły zasuwać wiem, że dam radę po raz drugi przez to przejść.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

I znowu gips...

2011-04-02T22:02:00.003+02:00

Jesteśmy z powrotem w domu. Po dwóch dniach nieobecności, choć mógł być tylko jeden. Ale od początku.

Przyjęcie na oddział odbyło się błyskawicznie, czego nie można powiedzieć o czasie oczekiwania na operację.
Zupełnie nie wiem po co profesor kazał nam stawić się o 10-tej, skoro zwyczajowo pracę rozpoczynał ok. 17-tej. Przecież śmiało można było wyjechać rano zamiast w środku nocy i dojechać na 15-tą dajmy na to.
Pan profesor z pełnym zrozumieniem przyjął naszą chęć powrotu do domu jeszcze tego samego dnia, jednak decyzję uzależnił od anestezjologa. Przez godzinę cieszyliśmy, że spędzimy w klinice niezbędne minimum czasu - po przeprowadzeniu wywiadu anestezjolog uznał, że można odesłać Asika w objęcia Morfeusza za pomocą maseczki i gazu usypiającego a samą nóżkę znieczulić (poprzez wkłucie pod kolankiem) od kolanka w dół. Ten sposób nie wymagał pozostania w szpitalu i Asia poszła na pierwszy ogień. Niestety, po godzinie (tyle trwał zabieg) dowiedzieliśmy się, że Myszce trzeba koniecznie podać trzy końskie dawki antybiotyku dożylnie (nieźle się musiało porobić w tej nóżce)i tak oto powrót do domu przesunął się na dzień następny. Zresztą i tak był dzisiaj pod znakiem zapytania, bo Asia zaczęła gorączkować. Dopiero po obiedzie, po telefonicznej konsultacji dyżurnej anestezjolog z panem profesorem, zapadła decyzja - kontynuacja antybiotyku w domu.
Blaszka została ze stopy usunięta, ale kości musiały ucierpieć, zostały bowiem zespolone drutem a noga wylądowała w gipsie na 5-6 tygodni i nie może być obciążana przynajmniej do 19 kwietnia, czyli do wizyty pooperacyjnej, kiedy to ma zostać drut wyciągnięty i zmiana gipsu nastąpić.

Tak więc jest "szansa", że do komunii Asiolek pokuśtyka w gipsie, a już na pewno trzeba ustalić nowy termin odkotwiczania rdzenia. Niby profesor nie widzi takiej potrzeby, ale lepiej nie ryzykować. Obciążanie organizmu kolejną operacją w tak krótkim czasie mogłoby przynieść fatalne skutki, zwłaszcza że teraz COŚ się dzieje, a z odkotwiczaniem można poczekać. Poza tym nie wyobrażam sobie, by kilka dni po operacji kręgosłupa męczyć Myszkę wielogodzinną podróżą do Poznania, która akurat jest konieczna. Niechaj dziecię najpierw siły zregeneruje po tej przykrej niespodziewajce.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.

Dziura w prawej stopie

2011-03-30T19:57:00.004+02:00

Dziś krótko i zwięźle, bo ani sił nie mam na pisanie (znów jestem chora), ani nie chce mi się. Nawet myśleć.
Wczoraj Asia poszła spać o północy, bo o takiej porze wróciliśmy do domu po 5 godzinach spędzonych na SOR-ze w Prokocimiu. Przyczynę obrazuje poniższa fota.

W piątek o 10 rano mamy zameldować się w Klinice Grunwaldzkiej, Myszka ma być na czczo. Przed nami kolejny zabieg. Nieplanowany. Czarno widzę w tej sytuacji odkotwiczanie rdzenia 12 kwietnia.
Jak nie urok, to przemarsz wojsk.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Mały spryciarz

2011-03-26T19:08:00.002+01:00

Przedkomunijnie już...

2011-03-23T22:42:00.003+01:00

Kilka dni temu wzięliśmy udział w uroczystej mszy świętej. Z uwagi na jej charakter sięgnęłam pamięcią do dnia chrztu świętego Joasi i nie mogłam powstrzymać łez...Tamten dzień był pełen bólu i niewyobrażalnego niepokoju. Ja w jednym szpitalu, obolała po cesarce, z telefonem komórkowym w garści, Asieńka w drugim, oczekująca na pierwszą w życiu operację...Miała zaledwie 7 godzin, gdy szpitalny kapelan udzielił jej sakramentu chrztu...a ja wyłam z żalu z dala od niej...Ale w czwartek byłam przy Myszce i w duchu znów dziękowałam Bogu za to że ją mam, i że moich błagań o mądrą główkę wysłuchał, a i na prośby o jej jak największą sprawność i samodzielność nie pozostał głuchy...Wzruszyłam się nieziemsko patrząc, jak Asia podąża ze swoją świecą w kierunku paschału...ech...

Przygotowania do komunii świętej zaczynają nabierać tempa. Może nie w każdej rodzinie, ale u nas owszem. Za niecałe trzy tygodnie Asia ma być operowana, więc do tego czasu właściwie wszystko powinnam mieć już dopięte choć na przedostatni guzik.
Tak więc catering (obiad) już zaklepany, lista niezbędnych zakupów zrobiona, alba do odebrania jutro, a Myszka jest już na końcówce zaliczeń u katechety.
Jeszcze tylko elegancka sukienka na zmianę i buty, z którymi - jak zwykle, a nawet bardziej - jest problem. Może Aurelka zechce wykonać z białej skórki wybrany przeze mnie wczoraj model? Dowiemy się jutro. Jeśli nie, to trudno. Zwariować się nie dam i nie zapłacę 700 czy 900 złotych za buty na jedną okazję. Tym bardziej, że po pierwsze moje dziecię doskonale rozumie sytuację, a że my nie robimy z tego wielkiego "halo", że muszą być śliczne typowo dziewczęce, nie biadoli na ewentualną konieczność założenia białych adidasków, a po drugie jesteśmy z jej tatą mistrzami nastroju, więc z całą pewnością i tak będzie czuła się wyjątkowo w tym wyjątkowym dla niej dniu.
Teraz czekam na odbiór zaproszeń i martwię się, bo trochę zagapiłam się, więc istnieje ryzyko, że przed operacją nie zdążymy wręczyć ich gościom, a zanim Asik dojdzie do siebie po zabiegu, to za późno już będzie. Pewnie skończy się tym, że któreś z nas, ja albo Jurek, wręczy je w jej imieniu.

"Awers" zaproszenia wg projektu drukarni

"Rewers" wg projektu Asikowej "mami"

Partner

2011-03-17T22:38:00.006+01:00

Założę się, że każdy po przeczytaniu tytułu notki pomyślał sobie, że o małżowinie rzecz będzie. A tu figa. Przewrotnie, ta notka będzie o "Partnerze", a konkretnie o tym, jakich kierowców zatrudnia.

Dla niewtajemniczonych: PARTNER to korporacja taxi, która z roku na rok wygrywa w Krakowie przetargi na dowóz dzieci z niepełnosprawnością ruchową do szkoły i z powrotem. Usługi świadczy zaiste najtaniej, niemniej jednak tajemnicą poliszynela jest, że konkretne pieniądze zarabia szefostwo, a nie kierowcy. Panowie i panie, na których spoczywa cała odpowiedzialność za dowiezienie uczniów bezpiecznie i na czas, mają płacone 9 zeta od dziecka i to pod warunkiem, że się nie rozchoruje dajmy na to. Czas nieobecności dziecka w szkole z jakiegokolwiek powodu to dla kierowcy czas bez zarobku. Wystarczy zatem, by na czworo przydzielonych dwoje chorowało dwa tygodnie w miesiącu i już kierowca nie zarobi na utrzymanie.

Być może to jest powód, dla którego na te stanowiska zatrudniani są ludzie przypadkowi, z przysłowiowym nożem na szyi, muszący zarabiać choćby głodową pensję. I są wśród nich osoby sympatyczne i troskliwe, takie trzeźwo myślące, ale zdarzają się również i tacy, dla których nie tylko znaczenie pojęcia kultura osobista nic nie oznacza (np. tak jak jedna pani z buzia jak stąd nad morze, lub pan, który w oczekiwaniu na dziecko rozkładał na kierownicy gazetę i kopcił papierochy, i nigdy nie zareagował w oczekiwany sposób na moje prośby, by palił poza autem - z obojgiem miałam wątpliwą przyjemność współpracować w zeszłym roku). Są też zwyczajne niemyślungi lub ewentualnie za własne niepowodzenia odgrywający się na niczemu winnych dzieciach. Jeden taki od kilku tygodni przywozi Asię ze szkoły we czwartki. Zwykle mocno spóźniony, bo "musi" najpierw inne dziecko zawieźć na drugi koniec Kraka (do nas ma trzy minuty jazdy), dzisiaj sprawił, że pomyślałam sobie o nim po prostu "cham".

Jak w sam raz dzisiaj lało jak z cebra, gdy przywiózł Asię. Brama już stała otworem, aby pan mógł podjechać jak najbliżej wejścia do domu. Nie podjechał. Ale to i tak nic. Gdy usłyszałam dzwonek domofonu, pomyślałam sobie, że w ten sposób melduje swój przyjazd i abym wyszła po Myszkę i dopiero wtedy wywiezie ją z busa. Tego w każdym razie spodziewałam się patrząc, co się za oknami dzieje, bo sama tak bym zrobiła. Zanim ubrałam kurtkę i buty minęło kilka chwil, a gdy wyszłam przed dom ujrzałam odjeżdżającego busa, a na podjeździe Myszkę siedzącą na wózku w strugach ulewnego deszczu. Od komentarza powstrzymam się, bo bardzo niecenzuralne słowa wciskają mi się pod palce. Ale za to pokrzyczę sobie. Owszem, jestem drażliwa, bo przedwczoraj paskudne choróbsko powaliło mnie na obie łopatki, już trzeci dzień dokopując wysoką temperaturą, ale nie sądzę, bym zdrową będąc zareagowała na tę sytuacje inaczej, więc pokrzyczę sobie raz jeszcze.

Pozdrawiam ciepło,
Marta.

Termin operacji już jest

2011-03-09T20:02:00.002+01:00

Zaczęło się odliczanie.
33 dni do przyjęcia do szpitala.
34 dni do operacji.
41 dni do wypisu.
A potem już tylko radość, że wszystko już za nami.
I kolejne odliczanie.
Do 15 maja.
Będzie dobrze.
Musi być dobrze.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Córka, dumna z Ciebie jestem :))))

2011-03-01T21:22:00.006+01:00

Dzisiaj będzie kilka słów o Agnieszce, starszej siostrze Asika.
Otóż Agnieszka już jako 4-5-latka kreśliła nieporadne projekty ubiorów, twierdząc niezłomnie, że jak dorośnie to zostanie projektantką mody. Naturalną koleją rzeczy zatem był wybór szkoły średniej, czyli technikum odzieżowego. Zaskoczeniem natomiast były plany studiowania filologii germańskiej, które wzięły się z uwielbienia niemieckiego zespołu Tokio Hotel i nastoletniej miłości do jego lidera, Billa Kaulitz.
Plany zostały zrealizowane połowicznie, na szczęście. Matura rozszerzona z j. niemieckiego zdana, indeks w ręce, pierwsze dni zajęć (z których nota bene wracała zdołowana) zaliczone i oto Aga oświadcza, że rzuca studia. Jakiś czas później dopiero dowiedziałam się, że doprowadził do tego jeden z wykładowców wyrażając na forum grupy dość jednoznaczne zdziwienie, że chyba tylko cudem moja córka dostała się na studia skoro ma za sobą raptem dwa lata nauki języka (pozostali studenci uczyli się go co najmniej kilka lat dłużej, niektórzy nawet mieszkali w Niemczech). I w taki oto m.in. sposób pedagog potrafi doprowadzić do frustracji młodego człowieka i skutecznie zniechęcić.
Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Agnieszka zrezygnowała z tej uczelni na rzecz Szkoły Artystycznego Projektowania Ubioru, a ja po raz pierwszy od wielu dni mogłam z ulgą patrzeć na radosną minę córy wracającej do domu. Moje dziecko w końcu było (i jest) w swoim żywiole.
Kiedy wyjeżdżaliśmy z Asią na zimowisko w szkole Agi trwała sesja. Na jej koniec , 5 lutego, w Nowohuckim Centrum Kultury odbył się pokaz mody ekologicznej JUNK FASHION SHOW 2011, na którym modelki prezentowały zaliczeniowe prace semestralne młodych projektantek. W tym, rzecz oczywista, mojej córki. Studenci I roku pokazali kreacje z papieru, natomiast słuchacze II roku zmierzyli się z minimalizmem.
W konkursie Agnieszka zdobyła co prawda raptem 61 głosów (zwycięski miał ich ponad 1700), ale m.in. jej projekt został dostrzeżony, np. przez austriacki portal MADONNA24.at, czy rodzimą "Chwilę dla Ciebie" (Nr 8 24 lutego 2011 r.)

Może kiedyś będziecie ubierać się u Agnieszki Kowalskiej?

Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.

Konsultacja u dr Kaweckiego - zakotwiczony rdzeń kręgowy

2011-02-27T23:46:00.004+01:00

Pomimo Asikowej choroby z początkiem minionego tygodnia zdecydowałam się zapisać nas na konsultację neurochirurgiczną w/s zakotwiczonego rdzenia kręgowego. Licząc, oczywiście, na to, że do piątku wydobrzeje na tyle, by krótki nad wyraz spacer do i z samochodu w obie strony nic a nic jej nie zaszkodzi. Spełniło się. Asia co prawda jeszcze pokasłuje, ale z rzadka, więc jutro zasuwa już do szkoły. Bo co mi w domu będzie siedziała zanudzając o pozwolenie na oglądanie telewizji? Uczyć się ma i basta!

No, ale nie o tym przecież chciałam, tylko o wizycie u dr Kaweckiego.
Gość spokojny i wyważony. Może niespecjalnie wylewny, niemniej jednak po dokładnym zbadaniu Myszki rzeczowo i w jasny sposób odpowiedział na nasze wszystkie pytania, właściwie rozwiewając wątpliwości co do wyboru operatora, bez zwyczajowej jak dotąd chęci wysłuchania opinii jeszcze jednego co najmniej specjalisty. Oboje z mężem poczuliśmy, że możemy temu lekarzowi zaufać. Nie znaczy to zarazem, że się nie boję. Pierwszy raz w życiu potężny strach oblatuje mnie na samą myśl o zabiegu. Chyba dlatego, że po raz pierwszy mamy naprawdę wiele do stracenia, gdyby coś poszło nie tak.

Jeśli wszystko potoczy się pomyślnie i ręka lekarzowi nie zadrży z czasem stan unerwienia Asi poprawi się (jest nawet jakaś szansa, że zacznie kontrolować potrzeby fizjologiczne), a na pewno nie będzie gorzej niż aktualnie. O drugiej ewentualności nawet myśleć nie chcę, choć wiem, że istnieje ryzyko, bo wystąpienie komplikacji w jakiejkolwiek postaci oznaczałoby najprawdopodobniej, że Asik klapnie na wózku na zawsze.

Operację sfinansuje NFZ (i to jest dobra wiadomość, bo starczy pieniędzy na oba turnusy rehabilitacyjne), i nawet w długim ogonku czekać nie trzeba. Gdyby Myszka zdrowa była, to niewykluczone, że pan doktor już jutro chciałby mieć ją na swoim oddziale. Niestety, musimy odczekać ok. 3-4 tygodni po chorobie, więc pewnie na przełomie marca i kwietnia dopiero będziemy mieć TO za sobą. W najbliższych dniach mam się zgłosić w przyszpitalnej przychodni celem ustalenia terminu.
Na szczęście TO oznacza tylko tygodniowy pobyt w szpitalu (po powrocie do domu wskazanie: chodzić, chodzić i raz jeszcze chodzić) i to na dodatek w pobliskim, rejonowym zresztą, dziecięcym szpitalu uniwersyteckim potocznie zwanym Prokocimiem. Super, bo zmiennik w osobie Asikowego taty na miejscu będzie, dzięki czemu do domu wpadać będę na odświeżenie i odsapkę od szpitalnej nudy.

Zeznanie złożone, można iść spać. ;)

Pozdrawiam Was i życzę udanego nowego tygodnia,
Marta.

A mogło Cię nie być... - Telewizja Polska SA

2011-02-21T22:56:00.001+01:00

A mogło Cię nie być... - Telewizja Polska SA

Chorujemy...

2011-02-21T20:08:00.007+01:00

Nic z tego nie rozumiem. Nasze psy już dawno sierść zrzucać zaczęły, jestem też już po pierwszej w tym roku akcji usuwania kleszczy żądnych krwi moich trzech pupilek, a tymczasem zima zawitała na nowo i jakby ostrzej. Temperatura spadła poniżej 10 stopni, a okolicę znów pokryła warstwa świeżego białego puchu. Brr! Tu, gdzie mieszkam, zima to nic przyjemnego. Co najwyżej przez szybę.

Jutro, zamiast do szkoły na bal karnawałowy, wybierzemy się z Asią do pediatry. Nie chorowała, jeśli pamięć psikusa mi nie płata, ze 2,5 roku i tak już okrzepłam z myślą, że swoje już odchorowała, że z ogromnym zaskoczeniem odczytywałam wczoraj co kilka godzin wysokość gorączki (39 - 39,5), a usłyszawszy jak się popołudniu rozkaszlała, uszy z przerażenia zatkać musiałam. Ale za to po raz pierwszy od "stu lat" miałam absolutną pewność, że temperatura nie miała związku z pęcherzem, pewność, że to nie ZUM kolejny. Od kilku dni bowiem mocz Asika jest wzorowy po prostu. Nie mam jedynie pewności czy to za przyczyną Urovaxomu (jesteśmy mniej więcej w połowie 3-mies. kuracji), czy też radykalny odwyk od słodyczy przyniósł taką poprawę.

W oczekiwaniu na wizytę u lekarza (na chwilę obecną nawet w prywatnej przychodni czeka się kilka dni), faszeruję Myszkę tabletkami czosnkowymi (Ali Baby), syropem p/kaszlowym, Rutinaceą i herbatką z sokiem malinowym. Ostatni czopek p/gorączkowy był konieczny rano, ból brzuszka, jaki pojawił się ok. południa minął po ok. trzech godzinach, na szczęście, jednak apetytu nadal brak, a i z piciem trochę krucho. Co dalej? Ano zobaczymy. Mam nadzieję, że mimo wszystko obejdzie się bez antybiotyku.

Przykro mi bardzo, że choróbsko dopadło Asiolka akurat teraz. Nie tydzień przed czy choćby dzień po balu. Siedzę sobie teraz i zastanawiam się, tak ogólnie, nie tylko w odniesieniu do straconej zabawy, skąd u takiego małego dziecka tyle pokory wobec życia i skąd tyle zgody na konieczność zmiany planów? Skąd umiejętność rezygnacji, nie bez żalu wprawdzie, ale jednak? Zakupiona wczoraj suknia balowa (piękna, złota, na którą tata nie pożałował stówy, aż w szoku byłam), nieprzymierzona nawet, dziś wróciła do Smyka. "To nic nie szkodzi, Marta. W przyszłym roku kupimy inną. Może się nie rozchoruję." Moja mała, dzielna córeczka...

Pozdrawiam ciepło,
Marta.

22 lutego 2011 r.
Już po wizycie. Asia ma paskudne zapalenie gardła i tchawicy. Pani doktor zaordynowała Zinnat na 7 dni, z nadzieją, że choróbsko nie rozwinie sie w drzewie oskrzelowym. Do niedzieli siedzimy w domu plackiem, a potem zobaczymy. Może nie bedzie konieczności zmiany antybiotyku po trzech dniach kuracji i w poniedziałek Asia bedzie mogła już do szkoły pojechać.

Zimowisko przeszło do historii

2011-02-09T14:11:00.002+01:00

Wróciliśmy. Asia z całą pewnością zadowolona bardzo, bo jęczała, że tak krótko trwało. Ja mniej nieco, bo pan Czepiaczek zaznaczył wyraźnie swoją obecność. Nic dziwnego jednak skoro w ośrodku, w którym byliśmy zakwaterowani o ciszę nocną trudno było nawet o 3-ciej nad ranem (ale o tym pewnie inną notkę skrobnę, bo w szoku jestem). Najważniejsze, że Asiolek już myśli o kolejnym wyjeździe z harcerzami.
Zimowa aura dopisała, można rzec. Choć ostatnie trzy dni już raczej typowo wiosenne były, to jednak warunki na stoku sprzyjały i narciarzom, i snowboardzistom, i amatorom poczciwych sanek, że o cudnie przygrzewającym słońcu dla żądnych pięknej opalenizny nie wspomnę. Asia na narty dała się wyciągnąć tylko raz, niestety, za to po raz pierwszy w życiu bez obaw na sankach zjeżdżała (i to nie z byle jakiej góreczki, tylko ze stoku, z samej góry na samiutki dół na dodatek). Zaliczyła także snowtubing, czyli zjazd na oponie krętym torem. My z Jurkiem zaś tylko w jeden dzień nie byliśmy na nartach.

Pierwszy na zimowisku apel poranny

Wycieczka do Zakopanego - Asia kupuje korale

Pierwsza gra terenowa - jednym z zadań było przejście po ławeczce, co udało się Asi bezbłędnie

Cdn. Póki co pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Jednak będą narty

2011-01-28T08:55:00.003+01:00

Jutro znikamy na prawie dwa tygodnie. Wyjeżdżamy do Murzasichle. Asikowym "staruszkom" wpadło kilka dni temu do głów, by - skoro nowe ortezy już są i świetnie się sprawują - spróbować wkręcić dziecię na zimowisko szczepowe. Szanse marne wydawały się, bo to i przysłowiowe pięć minut przed dwunastą, i na ani jednej zbiórce Myszka w tym roku nie była (odbywają się one w piątki popołudniu, a lekcje w te dni ma do 17-tej), a jednak udało się. Nawet na zebranie przedwyjazdowe zdążyliśmy się załapać, czym uszanowaliśmy czas komendanta szczepu, który nie musiał nam go poświęcać indywidualnie.
Moje zadowolenie z faktu, że w czasie ferii Asik przejdzie odwyk od telewizora, a i na śmierć mnie nie zagada dopełniły udane zakupy następnego dnia - kombinezon już po zimowej przecenie (jak dobrze, że wcześniej nie był potrzebny) i kozaczki pasujące na nóżki zakute w ortezy. Noooo, tych butów zimowych nabytych w iście ekspresowym tempie nie spodziewałam się nic a nic, raczej problemu wielkiego. A tu...tadam!
Sama Asia do wczoraj była wyjazdem z zuchami i harcerzami jedynie "zainteresowana". Ale gdy zadzwoniłam do pana profesora z pytaniem, czy może już na nartach jeździć (w końcu to już cztery miesiące od operacji upływają) i pozwoleństwo otrzymała końca radości nie widać. Tyle tylko, że buty, w których przejeździła dwa poprzednie sezony za małe już są i musimy dzisiaj jeszcze na zakupy się wybrać. Wydaje się, że te z oferty niedalekiego Decathlonu będą dla naszej początkującej pannicy jak w sam raz, głównie z uwagi na łatwość zakładania (model tylno-wejściowy).
Jak dotąd Mysza jeździła z tatą, bo powykręcane nóżki uniemożliwiały samodzielne choćby próby zjazdu z bardzo łagodnej pochyłości. Teraz nóżki prościutkie są, więc planuję nakłonić Asiolka do nauki jazdy bez taty. Grunt już przygotowuję, a Myszka nie protestuje. Zobaczymy, co nam z tych zamiarów wyjdzie.
A wczoraj Asia była na przymiarce alby komunijnej. Oczyma wyobraźni widziałam Asię w skromnej ale szykownej białej sukience, więc nie podobał mi się upór księdza, że wszystkie dzieci mają w tym wyjątkowym dniu wystąpić w albach. Mimo całkiem zrozumiałego i bezdyskusyjnego argumentu, że to jedyne wyjście, by uniknąć pokazu mody i dyskomfortu dziewczynek, ktorych rodzice muszą dobrze zastanowić się jak wydać każdą złotówkę, by pieniędzy wystarczyło na wszystko lub przynajmniej na najpilniejsze potrzeby. Jednak wczoraj uznałam, że wcale źle się to moje dziecko nie prezentuje, a gdy już alba zostanie wykończona, to będzie naprawdę ślicznie.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

8 plait działają, a i pani Maruda poskromiona

2011-01-20T10:26:00.003+01:00

Maruda, czyli Matka Joanny została poskromiona i to przez samego profesora Jóźwiaka, który nakazał pojawić się w klinice z nowymi ortezami celem oceny gotowego produktu. Na wizytę udało nam się wkręcić z dnia na dzień i tak we wtorek wieczorem pojawiliśmy się w gabinecie na Grunwaldzkiej.

Z tego spotkania "biznesowego" jestem bardzo zadowolona. Oczywiście nadal uważam, że Asia fatalnie w nowych łuskach wygląda, niemniej jednak myśl o tym powoli przestaje być dotkliwa. Wg słów profesora bowiem (który zresztą jest zadowolony z ortez) przydługie podeszwy mają zbawienny wpływ na prostowanie kolan w ogóle, a są też wydatnym pomocnikiem blaszek eight plait wszczepionych w Asikowe lewe kolanko. Bo najważniejsza wiadomość z wtorku brzmi: blaszki działają jak sobie życzyliśmy i mamy już redukcję przykurczu podkolanowego o 6 stopni! Niech zatem Myszka wygląda jak musi , byleby rosła jak dotąd, bo tylko wtedy blaszki się sprawdzą, jak również pod warunkiem, że nie odpuścimy sobie ćwiczeń redresyjnych. Sama operacja nie załatwia niczego - trzeba ćwiczyć i tyle.

Następnego dnia pojechaliśmy do Görlitz (tam też udało nam się wcisnąć), tym razem na drobne acz niezbędne do uzyskania pełnego komfortu użytkowania sprzętu, poprawki i teraz Asik może już bez obaw chodzić w nim cały dzień.

Tak więc akcja "operacja" została zakończona. Uff! Kolejne wizyty kontrolne, i u prof. Jóźwiaka i w Rosenkrantzu, dopiero latem. Można odetchnąć nieco i zastanowić się, jak w zwykłą, napiętą czasowo codzienność i przygotowania do pierwszej komunii świętej wpleść basen, hipoterapię i zajęcia FAR-u. Na razie jednak myślę, jak przeżyję 2 tygodnie ferii, bo grozi mi zagadanie...na śmierć.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Bliżej nieba...

2011-01-16T22:57:00.003+01:00

...czyli wyprawa na Kasprowy Wierch.

Buziaki,
Marta.

Przymiarka ortez

2011-01-16T21:40:00.005+01:00

W przeddzień Sylwestra wybraliśmy się na przymusową wycieczkę do Görlitz. Na przymiarkę nowych łusek.

Łuski dotarły do nas w piątek i powiem, że jestem średnio zadowolona. Powiem więcej: jestem rozczarowana, bo nie są lepsze niż te, które za połowę niższą cenę zrobiłby SOL. Spodziewałam się, że Niemcy większą wagę przywiązują do estetyki wykonania, a i dopasowanie ortez do nóżek i butów do ortez będzie zadowalające i Myszka będzie wreszcie wyglądała przyzwoicie. Niestety, z estetyką są na bakier, a same łuski zamiast (jak uzgadnialiśmy) 1-1,5 cm dłuższe od stóp są dłuższe mniej więcej 3,5-4 cm, zaś buty (podobno ich cenę w wys. ponad 800,- zł uzasadnia dopasowanie do ortez) większe o kolejne ok. 3 cm. W efekcie za ciężkie pieniądze otrzymaliśmy produkt znów o wiele za duży, jak kiedyś w SOL-u, i Asia znów wygląda jak kot w butach. Masakra. Jedyne pocieszenie, że nie pojawiaja sie nóżkach niepokojące odciski ani zaczerwienienia, niemniej jednak widzę, że chodzenie w zbyt dużym "oprzyrządowaniu" wymaga od Asi więcej wysiłku niżby musiało, gdyby na długość było dobrze dopasowane. Tyle, że Myszka nie będzie się skarżyć, bo taka jest, że raczej się nie żali, poza tym fakt, że wreszcie chodzić może przesłania nieco wielce prawdopodobny dyskomfort.

Pozdrawiam ciepło,
Marta.

Krótkie wspomnienie Bożego Narodzenia

2011-01-16T20:52:00.002+01:00

Długo nie pisałam, ale dopiero dziś skonstatowałam, że to już prawie miesiąc bez notki na blogu. Dla złaknionych wieści postaram się choć w skrócie nadrobić zaległości.

Po pierwsze Boże Narodzenie.
W tym roku było wyjątkowe. Z trzech powodów. Dzięki temu, że brat mojego męża przebywa na placówce w Brukseli udało nam się "przechwycić" ich rodziców i dzięki temu pierwszy raz od paru lat trzy pokolenia klanu zasiadły do wigilijnego stołu w domku z zielonym dachem. W pierwszy dzień do świątecznego obiadu zasiedli wraz z nami faceci życia naszych trzech córek - Uli, Agnieszki i Ani. Ku ogromnej uciesze Asika, bo za każdym z panów wprost przepada. Fajni zięciowie mi się szykują, hi hi, a cała sytuacja niespotykana dotąd, ale i całkiem niespodziewana. Przecież to takie dzieciaki jeszcze, a ja taka młodziutka i zupełnie niegotowa na pełnienie roli teściowej i babci. Ha ha ha. Zaś w drugi dzień gościliśmy na obiedzie moich młodszych braci, czyli moją "nową" rodzinę, o której istnieniu dowiedziałam się...w czerwcu. Też ku wielkiej radości Asi, bo wujkowie rozpieszczają ją do granic możliwości. Zresztą obaj są tacy zwyczajnie do lubienia od pierwszego wejrzenia, ponadto potrafią nawiązać świetny kontakt z dzieckiem, więc nie dziwię się, że Asia ich uwielbia.

Wigilijna Joasia

Joasia ze swoją najstarszą siostrą, Ulą

Asiolek-świrolek z Mateuszem, facetem Agnieszki

Cdn. ;)

Pozdrawiam serdecznie,
Marta

Przeczołgać pacjenta - oto dewiza Narodowego Funduszu Zdrowia

2010-12-21T23:29:00.000+01:00

Milowymi krokami zbliża się przymiarka nowych ortez, a wraz z nią złożenie zamówienia na buty. Udałam się więc do naszego oddziału NFZ celem podbicia wniosków, które na tę przymiarkę dostarczyć musimy, gdyż w przeciwnym razie nowy sprzęcik trzaśnie nas po kieszeni, bagatela 3.800,- plus prawie tysiąc złotych za buty.

Kilka dni temu, zanim jeszcze udałam się do ortopedy po owe wnioski przezornie zadzwoniłam do funduszowskiego punktu obsługi pacjenta, by u źródła uzyskać dokładne informacje, co ma zostać napisane na druku, bym nie została odesłana z kwitkiem i do lekarza nie musiała wracać. Bo to i mój czas i jego, a ten szanować należy bez względu na to, kogo dotyczy.
Dowiedziałam się, że trzeba dobrze uzasadnić konieczność zakupu nowych ortez, ponieważ nie upłynął jeszcze ustawowy okres użytkowania poprzednich, ustalony przez ministra zdrowia na lat 3. Czyli poza tym, że Asia zwyczajnie z tamtych wyrosła dochodzi jeszcze operacja i przez to zmiana warunków anatomicznych. Tyle. Przypuszczałam, że jak zawsze na koniec roku kalendarzowego fundusz nie ma już pieniędzy na refundację i rację miałam, ale miła pani zapewniła mnie, że powodów do zmartwień nie ma, bo otrzymam promesę - wnioski "staną" w kolejce do realizacji w styczniu 2011.

Niestety, ta moja przezorność okazała się zbędna, bo i tak odeszłam z niczym. Człowiek uczy się przez całe życie, a i tak umiera głupi. Ja...umarłam dzisiaj.
Moje dziecko ma ponad 9 lat, więc byłam pewna, że mam naprawdę sporą wiedzę n/t rozszczepu kręgosłupa, które jest równoznaczne z upośledzeniem funkcji narządu ruchu, i wodogłowia, które może mu towarzyszyć, ale wcale nie musi. A dziś dowiedziałam się, że rozszczep kręgosłupa to...wodogłowie i dopóki lekarz nie opisze na wnioskach schorzenia nóg Asi, to mówiąc prosto kasy z NFZ nie dostaniemy, bo wg szefowej małopolskiego oddziału NFZ (czy tam innej ważnej persony, nie wiem, bo w rozmowie telefonicznej tylko imieniem i nazwiskiem się przedstawiła) mało które dziecko potrzebuje zaopatrzenia ortopedycznego. Ewentualnie, jak mi zasugerowano jako najlepsze rozwiązanie sic!, lekarz może na wniosku wpisać...inną jednostkę chorobową! Taką, na jaką bezsprzecznie ortezy i buty ortopedyczne się należą.

Ja dociekliwa jestem, więc zapytałam o podstawę prawną odmowy oraz (idiotycznego w mojej ocenie) żądania szczegółowego opisu, na który nota bene na wniosku nawet miejsca nie przewidziano, skoro przez 8 lat wystarczyło podanie kodu choroby, a teraz to za mało. Poprzednio wniosek na ortezy podbijałam 1,5 roku temu, może zatem coś w przepisach się zmieniło, a ja jestem tego nieświadoma? Pani uprzejmie, acz z wyczuwalnym zniecierpliwieniem podała mi źródło odsyłając mnie do ROZPORZĄDZENIA MINISTRA ZDROWIA z dnia 29 sierpnia 2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu zaopatrzenia w wyroby medyczne będące przedmiotami ortopedycznymi oraz środki pomocnicze.
Po powrocie do domu rzuciłam się do komputera i w oczekiwaniu na powrót Asika ze szkoły spokojnie zgłębiłam się w lekturę dziennika, z którego wcale nie wynika, że warunkiem podbicia wniosków jest dokładne opisanie choroby. Dodać muszę, że zanim wyszłam rozgoryczona z punktu obsługi klienta przytomnie zapytałam, gdzie lekarz ma wpisać żądane informacje, bo na druku brak na to odpowiedniego miejsca. "O, tu lub tu", palec wskazał marginesy...

Kultura osobista nakazuje mi zachować komentarz dla siebie. Mogę jednak śmiało powiedzieć, że poczułam się także upokorzona i zniesmaczona faktem podważania kompetencji lekarzy, zarówno specjalistów prowadzących dziecko, jak i tych, a może nawet przede wszystkim tych z komisji wydających orzeczenia o niepełnosprawności. Punkt 1 wskazań dotyczących podstawy wydania Joasi orzeczenia brzmi bowiem: "Konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie".

Październikowa operacja Myszki kosztowała nas 11.900. Można śmiało przyjąć, że to kwota, jaką NFZ na nas zaoszczędził. Do niej należałoby dodać ponoszone przez nas samych koszty wszystkich (nie wynikających z kaprysu a z konieczności, niestety) wizyt prywatnych u ortopedów, nefrologa i pediatry, u okulisty i w gabinecie radiologicznym, za badania, bo pediatra/lekarz pierwszego kontaktu skierowania nie wypisze z obawy, że mu po pensji pojadą albo oczekiwanie na terminy koszmarnie długie a trzeba na cito niemal. Np. rezonans magnetyczny kręgosłupa kosztował nas ponad 450 złotych, bo do operacji wynik niezbędny był i nie mogliśmy czekać na to badanie 3 miesiące. Tak jak nie mogliśmy czekać 1,5 roku na operację Asiolkowych nóżek, a tak długo musielibyśmy czekać na nią na fundusz zdrowia.

Płacimy niemałe składki na NFZ i mamy z tego...wiadomo co.
Amen.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Co znaczą święta i o co w nich chodzi?

2010-12-17T22:47:00.004+01:00

To były prawie Święta Bożego Narodzenia
Stanąłem w kolejnej kolejce
Próbując kupić ten ostatni prezent albo dwa
Nie bardzo będąc w świątecznym humorze

Mały chłopiec stał zaraz na przeciwko mnie czekając niecierpliwie.
Chodząc w kółko jak mali chłopcy chodzą i w swoich rękach trzymał parę butów

Jego ubranie było zniszczone i stare
On był brudny od stóp do głów
I kiedy przyszedł jego czas na zapłatę,
nie mogłem uwierzyć, gdy usłyszałem, co on powiedział

"Proszę pana, ja chciałbym kupić te buty dla mojej mamy, proszę.
Jest Wigilia i te buty są jej rozmiaru.
Mógłby się pan pospieszyć?
Tata powiedział, że nie ma zbyt wiele czasu.
Wiesz, ona jest chora od jakiegoś czasu,
i ja wiem, ze te buty sprawią, że się uśmiechnie
i ja chcę żeby mama wyglądała pięknie
jeśli spotka Jezusa dziś w nocy."

"Oni policzyli grosiki co wydawało się, że trwa wieki,
wtedy sprzedawca powiedział: "Synku, tutaj nie ma wystarczająco dużo"
Chłopiec przeszukał swoje kieszenie gorączkowo.
Potem odwrócił się i popatrzył na mnie.
Powiedział: "Mama zrobiła świąteczne rzeczy w naszym domu,
większość lat ona tyko robiła bez narzekania.
Proszę pana, proszę mi powiedzieć co ja mam zrobić?
Jakoś muszę kupić jej te świąteczne buty".

Więc położyłem pieniądze na stole. Ja musiałem mu pomóc.
I nigdy nie zapomnę tego spojrzenia na jego twarzy, kiedy powiedział:
"Mama będzie wyglądała super"

Wiedziałęm, że złapałem spojrzenie Niebiańskiej miłości,
kiedy on mi podziękował i wybiegł.
Wiedziałem, że Bóg wysłał tego małego chłopca,
żeby mi przypomnieć, co znaczą Święta i o co w nich chodzi.

Czekamy na ortezy

2010-12-17T15:53:00.004+01:00

Zima w pełni, a my właściwie w domu siedzimy, z powodu...gipsów. Co prawda 7 grudnia w gabinecie profesora, który uważnie obejrzał najświeższe RTG stóp, zapadła decyzja "ściągamy", jednak w rzeczywistości Asia nadal je nosi. Przecięte wzdłuż (chałowo, bo po bokach, co je mocno osłabiło z uwagi na wcześniej wycięte po bokach okienka w miejscach drutów)Jako erzac ortez, bo nowe nie wcześniej niż połowie stycznia będzie miała. I to tylko wówczas jeśli sprawy pomyślnie się potoczą.

W każdym razie 9 grudnia byliśmy w Görlitz, gdzie mieszczą się zakłady sprzętu ortopedycznego Rosenkranz - odlew Asikowych nóżek został zrobiony, miara zdjęta, wywiad zrobiony. Przymiarka 30 grudnia i właściwie to by było na tyle. Gotowe, wg umowy z technikiem, mają zostać nam przysłane, ale w praktyce może to wyglądać zupełnie inaczej, bo z niezrozumiałych względów nie chciano przyjąć naszego zamówienia na buty. Mamy z tym czekać do przymiarki, bo niby nie wiadomo, jakie buciki będą do tych łusek pasowały. Dziwnym wydaje się ten fakt, ale trudno. Trzeci raz do Niemiec raczej nie będziemy jechać tylko z powodu butów. Najwyżej nie kupimy ich wcale, bo niespecjalnie spieszymy się do tego, by wydać na jedną parę kilkaset złotych. Martwi mnie tylko pewien "haczyk". Jak powiedziano nam buty u nich kupić musimy, bo w przeciwnym razie nie uznają nam reklamacji ortez w razie...ich złamania. Też zastanawiające. No bo jak orteza może się złamać?

Same ortezy, które dopasowano do potrzeb Asi zgodnie z zaleceniami pana profesora przedstawiają się zachęcająco (pokazano nam takie wykonane dla innego dziecka), jednak mimo bardziej profesjonalnego podejścia do pacjenta/klienta (ważnymi informacjami dla technika okazały się m.in. wysokość, na której wystąpił rozszczep kręgosłupa a także waga dziecka) nie mam pewności, czy zadowolona będę bardziej niż z usług SOL-a. Tam przynajmniej nie zmuszano mnie do zakupu butów strasząc utratą gwarancji. Mam jednak nadzieję, że ostatecznie nie będę żałowała wydanych na łuski prawie 4 tysięcy, nie licząc kosztów podróży do Niemiec.

Z uroków zimy nie korzystamy, bo Myszka nie ma butów zimowych. Żeby wlazły na gipsiory to chyba swoje musiałabym jej zakładać. Na szczęście(?) jest bardzo zimno (dziś np. -17 C)tak, że mojemu dziecięciu wcale nie marzy się żaden spacer ani wyjście na sanki. Ku mojej uciesze, oczywiście.

Pozdrawiam ciepło,
Marta

Prezent prawie mikołajkowy ;)

2010-12-01T22:38:00.005+01:00

No i nie tylko śniegiem sypnęło, ale też zdrowo zasypało nasze miasto. I naszą krakowską wieś także.
Przedwczoraj kierowca wożący Asika do szkoły nie dojechał do nas, bo utknął po drodze w zaspie i dziecię niespodziewanie wolny dzień zyskało. Wczoraj było ciut lepiej, dzisiaj też, ale jutro? Nie spodziewam się niczego dobrego, bo od kilku godzin śnieg pada nieprzerwanie i zadymka szaleje. Kraków jest sparaliżowany - komunikacja miejska stanęła. Całe szczęście, że mój małżowin w domu był i mógł pojechać po Agnieszkę, która nie miała czym po zajęciach do domu wrócić. Prawie umarłam ze śmiechu przeczytawszy na interii lokalnej apel prezydenta Majchrowskiego do mieszkańców o rezygnację z jazdy własnymi samochodami i przesiadkę do tramwajów i autobusów. Info aktualizowane już po powrocie Gagi do domu. Ha ha ha.

Jest także bardzo zimno. Rano było -10 i zaliczyłam swoistą krioterapię, he he he, jadąc (a najpierw ze 20 minut idąc do autobusu) do LUXMEDU z materiałem na posiew. A iść trzeba było, bo chyba Asia słabo na Urotrim zareagowała i trzeba sprawdzić, co oznaczają te niepokojące, a widoczne gołym okiem właściwości moczu. Coś mi się wydaje, że znowu jakaś paskuda się przyplątała.

Ach, jak miło było do domu wrócić! Gorąca herbatka z sokiem malinowym i prasowanko na rozgrzanie rąk. Nie znoszę prasować, ale tym razem z zapałem machałam żelazkiem i z lubością składałam takie ciepełkie ciuszki Asi.
Co z tego? Kierowca pod sam dom z Myszką zajechał, więc do przejścia miałyśmy zaledwie kilka metrów, a ręce zmarzły mi tak, że dziecko syczało podczas rozbierania. Do bani z taką pogodą!

I najważniejsze: od wczoraj Asiolek chodzi i to nawet całkiem przyzwoicie. Wreszcie jej chód zaczął fizjologiczny przypominać, a i siły w nogach ma dostatecznie dużo. Dobrze dziecię było/jest rehabilitowane, a i regularne ćwiczenia przez cały czas od operacji z całą pewnością odegrały ważną rolę.

Pozdrawiam cieplutko,
Marta.

PS. A tak było niemal cztery lata temu, 6 grudnia 2006 r. "Mikołajowy prezent od Asiolka".

Zima zagościła, nie wiadomo po co...

2010-11-28T10:31:00.003+01:00

No i sypnęło śniegiem. Nie za wiele co prawda i bałwana ulepić nie ma jeszcze jak, ale wokół jest biało. Prognozy na najbliższe dni nie są optymistyczne dla nie-narciarzy - ma sypać ponoć obficie, co znacznie bardziej mnie przeraża niż zapowiadany dość mocny mróz.

Już widzę siebie z mozołem ciągnącą Asię na sankach prawie 100 m pod górę, z ciężkim jak diabli plecakiem (to dopiero druga klasa, a co będzie w wyższych?) na ramieniu i fotelikiem pod pachą. Ojciec Asi z wygody nie odśnieży tych paru metrów potrzebnych do rozpędzenia się przed wyjazdem pod górę, bo jemu to akurat niepotrzebne. Nie zamierza wstawać kwadrans wcześniej, bo to ja "siedzę" w domu i mam to robić. I nie ma dyskusji. Tymczasem ja zwyczajnie nie mam już sił na przerzucanie śniegu, a kierowca przyjeżdżający po Myszkę nie zjedzie na dół w obawie przed utknięciem nie wiadomo na jak długo. I taki oto rysuje się przede mną scenariusz na wiele długich tygodni. W ogóle to uważam, że śnieg powinien padać od Myślenic w stronę południa.

Asia też niespecjalnie cieszy się z zimy. Cóż, w tym roku nici z nart, jeśli już to - jak powiedział pan profesor - dopiero pod koniec sezonu. Tyle tylko, że jej tata, najpierw zapaliwszy ją do nauki jazdy już w poprzednim sezonie wymigiwał się od wspólnych wypraw na stok i wiele wskazuje na to, że to się nie zmieni. Szkoda, bo teraz z naprawionymi nóżkami mogłaby sobie Asia zacząć naprawdę fajnie radzić. Ach, jak żałuję, że nie jestem wytrawnym narciarzem i nie mogę sama Asika na narty zabierać...

Widok za oknem w sposób naturalny przywołuje myśl o nadchodzących świętach i ukradkowej wizycie świętego Mikołaja. Jak na razie chyba nikt jeszcze nie uświadomił Myszki kim w istocie jest ów Mikołaj. W każdym razie nic mi o tym nie wiadomo i jeśli tak jest, to niech tak zostanie jak najdłużej. Ale z drugiej strony...Asia skryta dosyć jest. Jak co roku podekscytowana czeka na tę tajemniczą noc, jednak tym razem, mimo że już sprawnie pisze i nie ma już potrzeby prosić kogokolwiek o pomoc, podarowała sobie list do świętego. "Zadowolę się tym, co mi Mikołaj przyniesie, a może sam się domyśli, że chciałabym dostać "Skaczące małpki", skwitowała moje zachęty do napisania listu, więc pewności, czy wierzy, nie mam. Może nie chce się zdradzić, bo jak długo się wierzy w świętego Mikołaja,tak długo dostaje się prezenty...?

A ja chętnie napisałabym list do Mikołaja, gdyby tylko spełnienie życzenia możliwe było. Wiecie o co poprosiłabym pięknie? O wiosnę.

Pozdrawiam cieplutko,
Marta.

Niech się spełni sen piękny ;)

2010-11-21T01:49:00.000+01:00

Za nami kolejny jesienny tydzień. W ostatnich dniach było paskudnie - mglisto i bardzo deszczowo - więc z radością powitaliśmy wczoraj słoneczną aurę. Marzę, aby jak najdłużej taka trwała, najlepiej do Bożego Narodzenia i od Nowego Roku, z przerwą na lekki mrozik i hałdy śniegu w stosownym czasie. Nie przepadam za zimą w ogóle, a na dodatek słabo mi się robi na samą myśl o czekających mnie utrudnieniach w wyekspediowaniu Asika do szkoły, gdy nas zasypie.

Sama Asia skrupulatnie odlicza dni do uwolnienia nóżek z gipsiorów. Cieszy się, że za 3-4 dni będzie mogła troszeczkę stawać i doczekać się nie może dnia, w którym dostanie do rąk kule. To już za półtora tygodnia! Mam nadzieję, że - jak po operacji stóp wiosną 2007 roku - pójdzie jak burza, a i laski, którymi dla jej dobra koniecznie chcemy kulę zastąpić, dzielnie przełknie. Cóż, o jednej kuli znów pewnie będzie chodzić niedbale spiesząc się nie wiadomo po co, a korzystając z lasek będzie musiała zwolnić i ostrożniejsza być. Wiem, że trudne to będzie, bo Myszka przyzwyczajona jest, że jedną łapkę ma zawsze do dyspozycji, ale musimy spróbować tej przestawki, żeby zaczęła obie nóżki obciążać przynajmniej w miarę równomiernie i bardziej wyprostowaną postawę trzymała, bo już niestety ma lekkie skrzywienie kręgosłupa.

Poza tym...Poza tym pragnę mocno, by spełnił się mój wczorajszy sen, w którym wyszłam z Asią z domu bez wózka i kul, i poszłam z nią daleko prowadząc ją za rączkę, a uświadomiłam to sobie dopiero u celu. Oczywiście chodzenie nie najważniejsze w życiu jest, że nie sprawne nogi decydują o szczęściu człowieka, ale trudno nie zgodzić się z twierdzeniem, że chodzącym jest zwyczajnie łatwiej. Zatem pragnę i to bardzo, by ten sen okazał się proroczy. Tak samo, jak ten sprzed ponad ośmu lat. W tamtym śnie widziałam małą dziewczynkę z kulą, którą prowadziłam z rączkę do kuchni na drugie śniadanie. Kilka godzin później miałam USG, które ujawniło, że moje nienarodzone jeszcze dzieciątko będzie niepełnosprawne...

A jeśli nie spełni się? ktoś z Was zapyta. Nie będziemy włosów z głowy wyrywać w rozpaczy, bo umiemy cieszyć się tym, co mamy i wszędzie szczęście dostrzec. Wystarczy chcieć.

Miłej niedzieli, pozdrówka cieplutkie,
Marta.

Asia w okularkach - odsłona pierwsza

2010-11-10T23:30:00.003+01:00

Neska doigrała się

2010-11-10T10:13:00.004+01:00

W przeddzień naszego wyjazdu do Poznania Nesce wyjątkowo się nudziło. Nie wiedziała, co ze sobą zrobić i świrowała równo. Goniła po domu jak pershing to wskakując na meble, to wspinając się na firanki czy wpadając na oślep pod nogi. Prawie w szał już wpadłam, więc z ulgą zauważyłam w pewnym momencie, że oto w domu cisza i spokój nastały. Pomyślałam, że Neśka w końcu padła z wyczerpania i gdzieś śpi.
Niestety, przed północą małżowin wyekspediował mnie przed dom celem sprawdzenia przyczyny ujadania naszych "cipsów", które zwykle na jeże tak reagują. Zamknięta w kuchni, rozgadana z Dorotką wcale nie słyszałam hałasu przeszkadzającego mu spać.
Z pewną niechęcią ubrałam buty, narzuciłam kurtkę i otworzyłam drzwi wejściowe. A tam? Tam, w kącie ganku zobaczyłam Neskę osaczoną przez nasze trzy rudzielce. Trzęsła się niemiłosiernie ze strachu i z tego strachu...śmierdziała. A fu!
No to skoro zachciało się jej przygód i mimo moich przestróg, he he he, wymknęła się przez uchylone drzwi na taras, to miała za swoje. Błoto też trzeba było z niej zmyć, więc zaliczyła pierwszą kąpiel, w Asikowym szamponie zresztą, bo psi diabeł ogonem nakrył.

Mam nadzieję, że teraz będę mogła okna otwierać bez obaw.

Miłego dnia,
Marta.

Druty wylądowały w koszu

2010-11-09T22:51:00.006+01:00

Prawie tysiąc kilometrów szczęśliwie za nami.
Wizyta przebiegła dość pomyślnie. Wprawdzie spokojna tak do końca jeszcze być nie mogę, ale powiało optymizmem.
Moje domysły nie miały pokrycia w rzeczywistości. Mimo, że zakończenia obu drutów w prawej stópce, skierowane odwrotnie niż w lewej, czyli ku dołowi, mogły ją uszkodzić, ale okazało się, że nic takiego się nie stało. Po rozcięciu gipsu, poza wysiękiem, widać było tylko sporej wielkości zaczerwienienie skóry wokół drutu świadczące o stanie zapalnym tkanek miękkich. Nie kości raczej, bo ponoć to uwidoczniłoby zdjęcie RTG, a nic takiego profesor nie dostrzegł. Zlecił tylko antybiotyk na 10 dni i baczną obserwację nóżki. W sumie był pewien, że zobaczymy się dopiero za cztery tygodnie na ściąganiu gipsów. Oby tak właśnie było. Mam nadzieję, że proces zrastania będzie przebiegał prawidłowo przez ten czas, bo póki co nie jest źle, ale książkowo też nie.
Nieoczekiwanie zjawiliśmy się w klinice tydzień przed planowaną wizytą i niepocieszona byłam wizją kolejnej podróży za kilka dni. Niepotrzebnie. Druty zostały już usunięte. Bez znieczulenia miejscowego choćby (trzy lata temu, w Rzeszowie, Asia była usypiana do takiego zabiegu), ale gdybym Asi nie powiedziała, że już nie ma dwóch drutów to nawet nie zorientowałaby się, że jak w sam raz profesor je wyciąga. A już na pewno, gdyby nie trzeba było wycinać otworów w gipsie na drugiej nóżce, co by się do drutów dostać. Bo to było myk, myk, myk, myk i po wszystkim.
Za dwa tygodnie możemy zacząć obciążanie nóżek Myszki. Przez tydzień ma stawać na troszkę 3-4 razy dziennie, łącznie ok. 15 minut. A już w kolejnym mamy wręczyć Asi kule. Wg pana profesora niezbyt chętnie będzie stawiała pierwsze po tak długiej przerwie kroki, ale kto wie? Przecież Asik jest z rodzaju tych dzieci, co to ich wszędzie pełno i wiecznie się spieszą, więc o statecznym chodzeniu jak dama jak dotąd pomarzyć można było. W każdym razie Myszka sama ma ocenić swoje możliwości i chodzić tyle, ile sama zechce.

Dziękuję serdecznie za komentarze do poprzedniej notki. Wasza wiara, kochane moje, udzieliła się i mnie. Będzie dobrze i w pełni będziemy cieszyć się magicznym czasem oczekiwania na najpiękniejsze w roku święta.

Pozdrawiam Was cieplutko,
Marta.

Tydzień niedobrych wieści

2010-11-09T01:45:00.003+01:00

Było dobrze, a ja tak mieć nie mogę na stałe czy na dłużej chociażby. Za dobrze by mi było...
Primo:
2 listopada Asia miała badanie wzroku i bum! Na oba oczka ma ponad 4 w plusie i astygmatyzm na dodatek. Niewykluczone, że niedowidzenie jest przyczyną jej wolniejszej pracy w szkole i w domu. Okularki zamówione, do odbioru jutro. Ha! Dzisiaj tak naprawdę. Jednak nie odbierzemy ich, bo...
Secundo:
Za trzy godziny wyjeżdżamy do Poznania. W sobotę na gipsie, w okolicy wystającego z lewej nóżki drutu, pojawiła się plama. Nie wiadomo czego. Na krew to nie wygląda, nie śmierdzi, więc to nie ropa. Może płyn surowiczy? W niedzielę Myszka zagorączkowała - 37,6. Od czego? ZUM? Wysięk? Poza światłowstrętem czuła się dobrze. Jeszcze nie panikowaliśmy, ale coraz bardziej złościliśmy się, że do profesora nie możemy się dodzwonić, bo ani on, ani jego asystentka nie odbierali. To samo przez prawie cały poniedziałek. Zero kontaktu, także w klinice jakby nikogo nie było. Tymczasem przed południem plamę "tego czegoś" zauważyłam na skarpetce, popołudniu kolejne. Znaczy się nie jest dobrze. I gorączka 38,4. Wreszcie późnym popołudniem udało się dodzwonić do kliniki. Recepcjonistka wysłuchawszy mnie: "Przyjeżdżajcie jutro! Już wyjmuję kartę Asi".
Dobrze, że jak w sam raz na poniedziałkowy wieczór termin RTG mieliśmy i z pustymi rękami nie pojawimy się u profesora. Ale co z tego? I tak jestem pełna obaw. Za tydzień mieliśmy dopiero jechać...na wyciągnięcie drutów...a tu taka historia...
Tertio:
Zdaje się, że do Asikowego pęcherza znów się coś przypałętało. W piątek dziecię miało mieć urodynamikę...Kolejny raz nie wypaliło badanie...

Nie dziwię się, że się podziało...Jak dobrze, że gips jest epoksydowy, cienki i przepuszczający...spod tradycyjnego pewnie nic by się nie wydostało na światło dzienne i być może za tydzień odkrylibyśmy jakąś okropność...

A tu tak dla zaspokojenia ciekawości blaszka 8 plait, która blokując wzrost kości ma spowodować, że podczas wzrostu Asi będą wydłużały się tkanki miękkie niwelując istniejący przykurcz pokolanowy. Oby Myszka dobrze rosła. ;)

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Jest taki dzień w roku...

2010-11-01T00:37:00.001+01:00

Jest taki dzień w roku...
Kiedy refleksja w serce się wkrada,
deszczowy zazwyczaj i zimny...
dzień...1-ego listopada.

To taki czas zadumy,
modlitwy nad zmarłych duszami.
Choć ICH już nie ma wśród nas...
kochamy nadal, więc pamiętamy.

Głupiutki koci dzieciak

2010-10-29T10:26:00.002+02:00

Wreszcie znalazłam chwilkę, by wrzucić kilka fotek głupiutkiego kociego dzieciaka, jak o Nesi mawia Myszka. Pani Małgosi, która dbała o koteczkę zanim z nami zamieszkała, obiecałam publikować je od czasu do czasu.

Neska jest bardzo ciekawska. Chyba nie ma miejsca w domu, którego by nie zwiedziła i zakamarka, do którego by się jeszcze nie wcisnęła, mobilizując mnie przedwcześnie nieco do gruntownych świątecznych porządków. Jest z niej mały flejtuch - po jedzeniu pół kotłowni jest w jej mięsnych kawałeczkach, a drugie pół zaraz potem w żwirku, bo z takim zapałem zagrzebuje to, co powinna. Ciągle walczymy z jej namiętnością wyniesioną z domu "rodzinnego", czyli chodzeniem po stołach i szafkach. Do przepędzania jej służy nam tutka zrobiona z gazety, co by ręką która głaska i jeść daje kici nie karcić. A kicia? Kicia wyraźnie drażni się ze mną. Dopóki patrzę siedzi grzecznie co najwyżej na krześle, rozglądając się wokół znudzonym wzrokiem lub udając, że śpi. Ale wystarczy, że się odwrócę już jest na stole. Na szczęście coraz częściej reaguje poprawnie na przestrogę "Bo wezmę tutkę".

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę miłego weekendu,
Marta.

Miś Paddington

2010-10-27T23:33:00.003+02:00

Jakieś dwa-trzy tygodnie temu wychowawczynie Asikowej klasy wpadły na genialny pomysł. Przytargały do szkoły Misia Paddingtona i oznajmiły, że dziecko, które będzie bardzo się starało, czyli będzie pięknie pracowało podczas lekcji wykonując wszelkie polecenia, będzie mogło zabrać misia do domu. Następnego dnia miś wraca i wędruje do innego dziecka.
Przedwczoraj Asia wróciła ze szkoły z zagadkową minką i szerokim uśmiechem na buziaku. Posadzona na fotelu poprosiła bym podała jej plecak, po czym z wielkim namaszczeniem odsunęła zamek i wyjęła ze środka...Misia Paddingtona.

Dzisiaj wróciła z jeszcze bardziej tajemniczą miną. Plecak znów powędrował na taborecik ustawiony obok fotela, na który przesadzam Myszkę z wózka, a ja musiałam zamknąć oczy. Gdy Asia pozwoliła mi już je otworzyć o mało nie padłam z wrażenia.

Nie ma to jak dobra motywacja.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.

Szkiełko i oko? a może czucie i wiara?

2010-10-24T21:41:00.004+02:00

No to trzy tygodnie za nami. Dzień plecie się za dniem, poza pewnymi utrudnieniami nie wyróżniając się od innych, tych bezgipsowych. Poza przyziemnościami korzystamy z ostatnich już pewnie pięknych i ciepłych dni jesieni i chodzimy na spacery, kiedy tylko to możliwe.
Z nowości - od czwartku Asia jeździ do szkoły. Gdy pierwszy raz po przerwie przenosiłam Myszkę na wózek rozentuzjazmowana krzyknęła w moje ucho (jakbym przygłucha była) "Rany boskie! Jak ja się cieszę, że w końcu do szkoły jadę!". Nie przypuszczałam, że aż tak tęskniła za szkolną rzeczywistością. I nie sądziłam, że okrzepły w niej pozytywne zmiany w kwestii pracy na lekcjach - dwa dni i dwie pochwały w dzienniczku dziecię ma. Jestem przekonana, że w dużej mierze jest to zasługą nowej pani przede wszystkim jako osoby mającej kompetencje do pracy z dziećmi. Nie każdy nauczyciel je ma i żadne wykształcenie i kursy wtedy znaczenia nie mają żadnego.
Nie tylko ja zauważyłam różnicę. We czwartek byłam na zebraniu i rodzice innych dzieci pierwszy raz oficjalnie poruszyli temat urlopującej się zdrowotnie pani, której powrotu od trzeciej klasy zwyczajnie nie chcą, bo podobnie jak ja nie wyobrażają sobie kolejnych czterech lat razem z nią. Tylko jakoś żadnemu z nich nie chce się napisać do dyrekcji pisma pochwalnego, z którego jasno wynikałoby, że albo pani B., albo żadna. ;) Mnie też, niestety.
Mam poważny problem, wyjścia dwa. Wyboru nie da się ustalić przez głosowanie. He he he. W każdym razie (w przeciwieństwie do serca) rozsądek przekonuje: tak, zrób to, bo lepiej iść i upadać, niż całe życie klęczeć. Diabeł to czy anioł stróż...?

Dobrego tygodnia Wam życzę, pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Weekend na...zachodzie. Ha ha ha

2010-10-19T17:03:00.005+02:00

Każdy nasz wyjazd do Poznania wiąże się z pewną wyjątkowo miłą tradycją. Otóż wyjeżdżamy zawsze dzień wcześniej i odwiedzamy oddalony od Poznania o jakieś 140-150 km niezwykle gościnny dom Kasi i Grzesia, rodziców Witka i niezwykłego Igorka.
Cała nasza trójka bardzo lubi spędzać czas w towarzystwie tej niezwykłej rodzinki, więc chętnie - choć nie bez skrupułów - przyjmujemy zaproszenia. Kasia i Grześ nie tylko od zawsze goszczą nas serdecznie, ale i od jakiegoś czasu towarzyszą nam w wyjazdach do profesora Jóźwiaka. Bo jak mówi stare porzekadło w kupie raźniej.

A oto migawki z ostatniego łykendu:

16.X - Witek i Asia w oczekiwaniu na wizytę pooperacyjną

17.X - Igorek i Asia podczas śniadania. Poducha - linia demarkacyjna. ;)

17.X - Witek jest uczniem szkoły muzycznej. Asia z zainteresowaniem i podziwem przyglądała się jego grze.

17.X - Niedzielny obiad z psikusami, czyli potajemnym przyprawianiem dań, niekoniecznie umiarkowanie, i oczekiwaniem na reakcję delikwenta.

17.X - Podczas poobiedniej sjesty

I to by było na tyle.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.

Minęły dwa tygodnie od operacji - Asia ma krótkie gipsy

2010-10-18T23:59:00.007+02:00

Biegnie nam już trzeci tydzień w gipsach. Od soboty Asia ma oba krótkie, pod kolanka, i większą swobodę, z której jednak nie za bardzo chce korzystać, bo ma obawy przed - co ciekawe jak dla mnie - prostowaniem operowanego kolanka.
Na moje matczyne oko mało możliwe, że odczuwa w nim ból, ale skoro tak twierdzi...Cóż, ból jest bardzo subiektywnym odczuciem, więc biorę pod uwagę taką ewentualność i zlecone przez prof. Jóźwiaka ćwiczenia staram się przeprowadzać powoli i z wyczuciem. Każda sesja jest krótka ( bo może to jednak nie dyskomfort, jaki Asia może odczuwać po uwolnieniu z gipsu unieruchomionego dwa tygodnie kolanka), ale za to jest ich wiele w ciągu dnia.
Nad rozćwiczaniem nóżek i wzmacnianiem mięśni musimy pracować systematycznie, bo za cztery tygodnie znów do Poznania jedziemy. Tym razem na wyciągnięcie drutów i po "wolność" - wg słów profesora Myszka będzie mogła już chodzić, co jakoś specjalnie mnie nie raduje. Teraz jest ciężko, bo Asia, którą muszę dźwigać jest ciężka, ale mam pewne obawy przed obciążaniem nóżek po sześciu tygodniach raptem i przyznam szczerze, że do tej wizji chodzenia jakoś sceptycznie podchodzę. W końcu Asik miała m.in. dwie osteotomie nadkostkowe, a nie zwykłe złamanie.

Po zmianie tradycyjnego gispu na krótki epoksydowy (tzw. marszowy) pojawiły się pewne udogodnienia: Asia może swobodnie przy stole usiąść, łatwiej wdziać jej spodnie i to nawet dżinsy, bo ten nowy jest mniej obszerny, mniej problemów jest z przeprowadzaniem wszelkich zabiegów higienicznych, no a przede wszystkim można wreszcie dziecię siedzące w misce z nogami na zewnątrz wykąpać i bez utrudnień głowę umyć.

Lekcji nie odrabiamy, bo ostatnie wytyczne dostałam niemal dwa tygodnie temu i wszystko mamy zrobione. Dziś popołudniu rozmawiałam z panią i podobno z uwagi na słabą frekwencję nie poszła dalej z programem, ale to w sumie żadna radość dla mnie.
Asia we czwartek wróci do szkoły, a już w piątek czeka ją sprawdzian. Mamy więc tylko dwa dni na powtórzenie przyswojonej wiedzy. Jakiej konkretnie? Tego nie wiem, bo obiecany na dzisiejszy wieczór e-mail z tematami do powtórki do tej pory nie dotarł. Przykre to, bo umowa is umowa, poza tym Myszka potraktowana niesprawiedliwie w moim odczuciu została. Jej klasa nie tylko wie od zeszłego tygodnia jaki zakres wiedzy będzie w piątek sprawdzany, ale też od zeszłgeo tygodnia w szkole go powtarza pod czujnym okiem obu pań. Że nie wspomnę o niepoważnym traktowaniu mnie jako rodzica, na współpracy z którym podobno nauczycielkom zależy.
No nic. Powtórzę z Asią to, co się uda i na finał - szczęśliwy mam nadzieję - poczekam, w ukryciu przed wychowawczynią póki co trzymając panią Dezaprobatę.

Pozdrawiam Was cieplutko,
Marta.

Minął tydzień od operacji

2010-10-08T23:36:00.000+02:00

Asia czuje się już całkiem nieźle. Od trzech dni dom znów rozbrzmiewa jej radosnym śmiechem, szczególnie wtedy, gdy Nesi palma odbije i goni po oparciach foteli albo na firankach się wiesza. Apetyt powoli powraca, co objawia się układaniem konkretnego wydumanego menu, głównie obiadowego. Matka nieznosząca gotować, ale dziecię kochająca nad życie jak chyba nigdy dotąd wykazuje się najwyższym stopniem zrozumienia i przechodzi niezłą szkołę cierpliwości kiwając się nad garami. "Jestem taka szczęśliwa, że zjadłam taki pyszny obiadek" - takie słowa są jednak warte największych poświęceń, prawda?
Od powrotu do domu Asia okupuje salon. Materac rzucony na podłogę ułatwia Matce wszelkie zabiegi i manewry, dziecku zaś zapewnia pełne bezpieczeństwo. Bo dziecko kręci się w nocy i z łózka spaść by mogło, a tak to daleko nie zaleci jakby co. No i telewizor jest dostępny i Myszka pomiędzy zabawą i nauką bez utrudnień może oglądać programy na swoich ulubionych kanałach (Animal Planet, Discovery, National Geographic itp.) Poza tym przez tarasowe oknodrzwi może obserwować, co dzieje się na zewnątrz, bo przez okno w swoim pokoiku to tylko na niebo mogłaby spoglądać.
Generalnie jest już dość aktywna, niemniej jednak zmęczenie daje o sobie znać częściej niż zwykle. Przed zabiegiem mowy nie było o tym, by wciągu dnia poleżała sobie, a teraz chętnie to czyni. Zresztą jak długo można wysiedzieć jednym cięgiem?
Odrabianie lekcji jest na porządku dziennym, ale idzie chwilami ciut ciężko, bo Asiolek i męczy się szybciej i tempo pracy nadal ma niezbyt szybkie. Mam niejasne przeczucie, że do szkoły wróci z pewnymi brakami w zeszytach ćwiczeń, ale w zeszłym roku dałyśmy radę (z nadmiarem tego, co w domu musiałam z Asią robić), to i teraz sobie poradzimy.

Z gipsami moje dziecko już się zaprzyjaźniło. Na czas określony oczywiście i już snuje plany, co też robić będzie, gdy się ich już na amen pozbędzie. Przede wszystkim zamierzała pobawić się w piaskownicy, słabo, jak to dziecko, orientując się w upływie czasu i wynikających z tego zmianach w aurze. Matka brutalnie sprowadziła dziecię na ziemię, bo jak dobrze pójdzie to nóżki odgipsowane mieć będzie dopiero w okolicach Bożego Narodzenia, ale dziecię zgodne bardzo jest i zamiast babek z piasku bałwana lepić będzie.
Tak więc z gipsami pełna komitywa, Matka zaś miała już okazję docenić fakt, że nie są pełne. Otóż we czwartek spuchły Myszce paluszki lewej stópki. Wyglądały naprawdę niepokojąco. Na szczęście nie trzeba było "na sygnale" do Poznania jechać, bo Matka odbandażowała gipsową rynienkę (niewidoczna dotąd stópka była od góry taka...taka "pomięta"), przybandażowała ją luźniej, i rano było już wszystko w porządku. Teraz jeszcze tylko trzeba uporać się z odleżynką, jaka mimo dbałości należytej pojawiła się w miejscu, gdzie plecy kończą swą szlachetną nazwę. Mam nadzieję, że i tym razem sprawdzi się Iruxol Mono.
To by było na tyle w mało telegraficznym skrócie. Ha ha ha. Zapraszam jeszcze do obejrzenia fotek. Co prawda poprosiła o nie Dorotka, ale Wam też pozwalam.

Z towarzyszem niedoli w oczekiwaniu na operację

Bajki, pogaduszki telefoniczne to coś co skraca czas oczekiwania

Tuż przed odniesieniem na blok operacyjny Mysia całkiem przytomnie główkuje, jakby tu ograć tatusia

Poranek, 9 godzin po operacji

Niedziela, druga doba po zabiegu

Dziś byłyśmy na pierwszym spacerze. Co prawda nie udało się dostosować do aktualnych Asikowych potrzeb wózka aktywnego, ale za to Maclaren, którego przezornie nie sprzedawałam, "poddał" się "czarom" mojego małżowina.

A takie piękne maliny rosną w naszym ogrodzie. Tzn. rosły, bo zniknęły w Asiolkowym brzuszku.

Pozdrawiam Was cieplutko i życzę miłego weekendu,
Marta.

Już po operacji

2010-10-04T00:44:00.005+02:00

Wróciliśmy kilka godzin temu, znużeni podróżą, wydłużoną o dwa korki, w których posuwaliśmy się w żółwim tempie sumarycznie jakieś 1,5 godziny. Asia śpi spokojnie, (pierwszy raz od operacji na boku)aż miło popatrzeć na jej rozjaśnioną buzię, pozbawioną grymasu bólu czy też innego dyskomfortu. Moja dzielna dziewczynka tak ogólnie rzecz biorąc szybko pozbierała się po ciężkiej operacji (obie nóżki i każda w dwóch miejscach cięta), a powrót do domu, ba! już sama myśl o nim, nastrój dziecięciu zdecydowanie poprawiła. Nawet o rozpaczy, że chodzić nie będzie mogła zapomniała.
Do Kliniki Grunwaldzkiej dotarliśmy ok. 10-tej w piątek. Zainstalowano nas w sympatycznym pokoju z łazienką i telewizorem (szkoda, że nie pomyślano o najmłodszych pacjentach i nie zapewniono kanału z bajkami, czego szczerze mówiąc oczekiwałam po szpitalu prywatnym). Kilkugodzinne oczekiwanie na zabieg minęło w gruncie rzeczy spokojnie, nie licząc przebiegającego zresztą w miłej atmosferze badania przez pediatrę ostatecznie kwalifikującą do operacji i rozmowy z anestezjologiem. Na łóżku obok był w końcu Igorek, towarzysz niedoli, a na dodatek żadnego kłucia na żywca. Po raz pierwszy zetknęłam się z praktyką, że wenflon zakłada się dziecku dopiero po uśpieniu i złość mnie bierze, że w szpitalu państwowym nikt nie obchodzi sie w tak łagodny, jak najmniej stresujący sposób z wystarczająco już przerażonymi dzieciakami.
Igorek poszedł na pierwszy ogień tego dnia. Po ok. dwóch godzinach, ok. 19-tej, odnieśliśmy Asię na blok. Była spokojna, pomachała nam, a ja cały czas zastanawiam się, czy ten spokój to efekt przygotowania jej na to, co ją czeka, czy może ogłupiacz tak podziałał. W każdym razie w przeciwieństwie do Igorka, który po tabletce w pewnej chwili odleciał, Asia do ostatniej chwili całkiem przytomnie ogrywała (czyt. oszukiwała) swojego tatę w kółko i krzyżyk.
Córkę oddali nam dopiero ok. 22-giej. Udało się wykonać znieczulenie zewnątrzoponowe, więc uśpiona została gazem przez maskę i na salę wróciła w całkiem niezłej kondycji. Ledwo pielegniarki ułozyły ją na łóżku oznajmiła gromko, że jest głodna i zażądała jedzenia. Co prawda kategorycznych przeciwwskazań do jedzenia nie było (tak jak w przypadku znieczulenia ogólnego), ale wolałam nie ryzykować i tylko wodę mineralną dziecku zaproponowałam, kilkanaście łyczków po jednym co kilkanaście minut, co zostało przyjęte z pełnym zrozumieniem.
Noc, podczas której pompa dawkowała Asikowi do rana leki p/bólowe, przespałyśmy obie, do szóstej, przy czym ja, matka wredna, padłam szybciej. Kasia zdradziła mi rano, że Myszka do północy telewizję oglądała. Nie dopytywałam, ale nadzieję, że to nie hooror był, mam.
Nowy dzień, jak zwykle od cewnikowania musiałam zacząć i w lekką panikę wpadłam, bo nie wiedziałam jak się za to zabrać.Z uwagi na gipsy trudne to było, a ja za nic w świecie nie mogłam sobie przypomnieć, jak radziłam sobie z tym po operacji trzy lata wcześniej. Jedna noga w gipsie po pachwinę, druga pod kolanko, ale zginać nie chciałam w obawie przed sprawieniem bólu. Przyznam, że dopiero w domu jakoś pewniej poczułam się wykonując tę czynność.
Śniadanie zostało podane już koło 7-mej. Po apetycie jednak tylko ślad pozostał. Pół kromeczki z szynką napełniło Asiolkowy brzuszek do syta, za to herbatka owocowa smakowała wyjątkowo, tak że ani kropelka jej na dnie szklanki nie została.
Pan profesor operował do 2-giej w nocy (po naszych jeszcze dwoje innych dzieci), ale już kilka minut po 8-mej pojawił się w klinice ponownie, na obchód. Porozmawiał z Asią i Igorkiem, pożartował, wypytał, jak się czują, a nam objaśnił dokładnie jak przebiegały zabiegi, tzn. co konkretnie zrobił i umówił się z nami na odwiedziny, czyli wizyty pooperacyjne za dwa tygodnie (ściąganie szwów i przegipsowanie).
Potem zajrzał do nas asystent profesora, który zmieniał opatrunki naszym rekonwalescentom. Bałam się widoku Asinych ran i szwów, ale całkiem niepotrzebnie. Spodziewałam się ogromnych cięć i paskudnego szycia, a tymczasem cięcia są naprawdę niewielkie jak na rozległość operacji, szwy wyglądają na nienajgorsze, a proces ziarninowania najwyraźniej prawidłowo przebiega, bo rany suchutkie były i po prostu widać było, że goić się ładnie zaczęły.
Bardzo pozytywne jest w tym to, że Asia nie ma założonych całych gipsów, tylko takie rynienki gipsowe przybandażowane do nóżek. Nóżki dzięki temu oddychają cały czas, gdyby chciały podpuchnąć, co nie jest takie niezwyczajne po operacji, to wystarczy przebandażowanie ich luźniej, no i jedno cięcie zwykłymi nożyczkami wystarczy, by sprawdzić rany w razie gdyby coś niepokojącego się działo. Póki co paluszki są śliczne - cieplutkie i różowe, i ufam, że tak już zostanie i bez komplikacji się obejdzie.

To by było tyle na dzisiaj. Za kilka godzin zaczniemy organizować sobie naszą codzienność na nowo, przy czym musimy w nią wpisać regularną naukę. Bo tak wymyśliłam sobie i z Asiolkową panią ustaliłam, że nie będę wnioskowała o nauczanie indywidualne. W czasie noszenia długich gipsów uniemożliwiających siadanie będę z Myszką samodzielnie realizowała program wg wytycznych przesyłanych e-mailem, a po zmianie na krótkie Myszka będzie do szkoły na wózku jeździła i tyle. Nie chcę po prostu, by z rytmu zbytnio wypadła i kontakt z dziećmi i z paniami na dłużej straciła. Oczywiście nie mam pewności, czy szczęśliwie nadkruszonego jeszcze przed operacją muru blokady nie trzeba będzie mimo wszystko burzyć od nowa, ale po powrocie do szkoły w styczniu dopiero z całą pewnością byłoby znacznie znacznie trudniej.

Na koniec pragnę serdecznie podziękować wszystkim, którzy byli z nami, przy nas myślami i modlitwą, zaciskając mocno kciuki za Asię i powodzenie operacji.

Jej częściowe efekty ostatecznie poznamy dopiero za co najmniej kilkanaście tygodni (eight plait jest, niestety, w dość długim czasie rozciągnięta), ale już teraz patrząc na proste stópki mojej córeńki nie mogę powstrzymać łez...Byle jeszcze tylko szczęśliwie rdzeń odkotwiczyć...

Pozdrawiam cieplutko,
Marta.

Wizyta u neurochirurga, ostatnie przygotowania do operacji

2010-09-30T07:54:00.001+02:00

Milowymi krokami zbliżamy się do finału przygotowań do operacji. Jeszcze tylko wizyta u pediatry, co by dziecię, z katarem w niedzielę i podwyższoną temperatura w poniedziałek obudzone, osłuchał. Co prawda na moje matczyne oko udało się rozpoczynającą się infekcję w zarodku stłumić, ale dopiero opinia lekarza zapali zielone światło do podróży.
Muszę także upewnić się, czy w istocie Zinnat, który Asia przyjmuje od wtorku na nieskutecznie jednak pogonioną E.Coli nie będzie przeszkodą. Nasza pani nefrolog uznała, że po nim Myszka wyjałowiona będzie już następnego dnia, a do piątku to już na bank i zgodę na operację dała, ale wątpliwości co do interakcji utrzymującego się w krwiobiegu leku z "usypiaczem" zwyczajnie mam. Tak, jak do uzgodnionego z p. nefrolog drobnego oszustwa w tzw. dobrej wierze, czyli do nieprzyznawania się do aktualnej sytuacji, bo okołooperacyjnie i tak antybiotyk się podaje.

Podczas wczorajszej wizyty u neurochirurga odczuwałam napięcie. Zrozumiałe jest, że lekarz przed wydaniem zgody na operację nie oprze się na opisie rezonansu jedynie, więc dr Kawecki oglądał zdjęcia w wielkim skupieniu i długo. Tyle, że na twarzy miał wymalowaną jakąś taką szczególną powagę, że aż mnie ciarki przechodziły. I bęc! Asia ma zakotwiczony rdzeń kręgowy, co oznacza tylko jedno - kolejną operację. I to jak najszybciej, by nie stracić uzyskanych operacją ortopedyczną nóżek efektów.
Umocowanie rdzenia do ściany kanału kręgowego uniemożliwia przesuwanie się rdzenia kręgowego ku górze i jest przyczyną pogłębienia się zaburzeń unerwienia nie tylko kończyn dolnych (a więc i powstawania deformacji nóg), ale i pęcherza moczowego.

Na razie staram się odsuwać myśli o niej, ale to niewiele daje. Niezależnie od mojej woli pojawiają liczne pytania i pewien żal do lekarzy, którzy jak widać zapominają (bo trudno uwierzyć, że nie wiedzą), że jedno na drugie ma wpływ i nie wolno im problemów zdrowotnych pacjenta traktować wybiórczo. Żal, bo być może uwolnienie rdzenia przed lub po operacji Asikowych nóżek w marcu 2007 ta byłaby zbędna...

Pomyślcie ciepło o mojej córci jutro (zabiegi zaczynają się ok. 14-tej), zaciśnijcie kciuki, choć krótką modlitwę zmówcie...proszę...

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Post scriptum - g. 11.48

Konsultacja z pediatrą wypadła pomyślnie. Antybiotyk w żaden sposób nie uniemożliwia narkozy i przeprowadzenia zabiegu. O Zinnacie powiedzieć, jako o leku podawanym do dzisiaj profilaktycznie, aby czasem kolejny ZUM się w ostatniej chwili nie przyplątał.
Zatem wyjeżdżamy ok. 15-tej, najpierw do Lubieszowa, do Kasi i niezwykłego Igorka, a jutro raniutko już wspólnie - mam nadzieję,- do Poznania. Bo to ma być "wspólna" operacja naszych pociech, żeby łatwiej im obojgu było przejść to wszystko nieprzyjemne i budzące większy lub mniejszy lęk. ;) Czy to się uda? Hmmm...wszystko zależy od dzisiejszego wyniku posiewu z moczu Iguta. Kciuki w każdym razie od kilku dni trzymam za ujemny.

Kot europejski, czarny

2010-09-21T23:13:00.005+02:00

Jakiś czas temu zamieszkał z nami kocionek ze schroniska. Nie wiedziałam, że tam panowała ostatnio, a właściwie ponoć cały czas panuje śmiertelna choroba panleukopenią zwana. Kicia nie była szczepiona i niestety najprawdopodobniej zarażoną ją do domu wzięłam. Nasz zaprzyjaźniony od wielu lat z uwagi na nasze "cipsy" (czt. trzy psy) weterynarz zrobił, co mógł, ale mógł niewiele i jeszcze opieprzkę dostałam, że kotów ze schroniska się nie bierze, tylko od kogoś z domu. Czarina spoczywa w zacisznym zakątku naszego ogrodu.
Nie znaczy to jednak, że w domku pusto jest. Poza wiecznie drącą dziób papugą i niemowami w akwarium od soboty mamy uroczą koteczkę, która przeszła dwa szczepienia p/panleukopenii. Kicia przybyła do nas z domu, do którego ostatnio trafiły kocięta z tą paskudną chorobą jak się okazało, więc siłą rzeczy działanie szczepionki zostało przetestowane. Ocena - 5. Nasz maluch ma apetyt, jest wesoły, chętnie się bawi, a więc jest zdrów.
Przyznam, że w sobotę to przerażona byłam zachowaniem przybysza. Prawie włosy sobie z głowy rwałam, myśląc, że trafił nam się kot z ADHD i to w ciężkiej postaci. Na szczęście on tylko tak na nowy dom zareagował i już następnego dnia zachowywał się wzorowo, jak na kocią damę przystało.
Niewykluczone, że Neska, pieszczotliwie Nesią zwana (nowe imię dziewczyny jej wybrały, bo im się Yoko nie podobało) odegra kluczową rolę w życiu Asi. Po raz pierwszy w swojej karierze szkolniaka moje dziecię dziś pół lekcji nawijało głośno i wyraźnie na forum klasy o kocie właśnie, ze zdziwieniem podczas naszych zwyczajowych pogaduszek przedsennych przyznając, że świat się nie zawalił z tego powodu. Mam ogromną nadzieję, że oto cudowny przełom nastąpił i od tej pory już będzie w szkole porozumiewała się werbalnie, jak na 8-letnią panienkę przystało. ;)

A oto i nasza mała "cudotwórczyni":

Gdyby Majka wiedziała, do czego posłuży jej kapelusz...

Pozdrawiam cieplutko i dobrej nocy życzę,
Marta.

Nefrolog

2010-09-21T22:24:00.002+02:00

Tydzień temu zostałam wkręcona przez naszą nową pediatrę na wizytę u pani nefrolog. Wkręcona, bo terminów już nie było, ale pani doktor jak zawsze przejęła się zdrowiem Asi (o ten diabelny ZUM po ZUM-ie chodziło) i jednym telefonem załatwiła sprawę tak, by dobrze było. ;)
Pani nefrolog zebrała wywiad, przebadała Asika jako pediatra, a jako specjalistka od nerek zleciła badania konieczne do oceny ich stanu. W sobotę przeszliśmy w punkcie pobrań małe piekiełko. Myszka, zrażona totalnie w naszym szpitalu uniwersyteckim w Prokocimiu kilkakrotnym wkłuwaniem bez miejscowego znieczulenia (miała być pobrana jedna próbka), tym razem broniła się dosłownie rękami i nogami. Trzeba było w końcu przemoc zastosować - dwie osoby trzymały, jedna kłuła, ale za to z taką wprawą, że dziecię z gabinetu z uśmiechem na buzi wyszło. Panie pielęgniarki ze szpitala dziecięcego jak nic powinny na szkolenie do tej pani pielęgniarki się zgłosić.
Dzisiaj popołudniu udałam się na kolejną wizytę, już z wynikami. Jest super - wszystkie parametry w normie, a i USG wskazało, że nerki Asi są wzorowe. Zaś z posiewu moczu jednoznacznie wynika, że E.Coli raczyła w końcu się wynieść.
Tak więc odstawiamy antybiotyk, a na jego miejsce wprowadzamy Biseptol. Osłonowo aż do operacji, by ten stan utrzymać. Wkraczamy też z Urovaxomem. Przesuwamy też badanie urodynamiczne pęcherza, które miało odbyć się w najbliższy piątek, bo a nuż znowu coś by się przyplątało i wtedy już z całą pewnością musielibyśmy operacje odwołać. a na aktualnym etapie przygotowań już chyba bym tego nie przeżyła. ;)
Przed nami jeszcze sporo badań z krwi, tych niezbędnych do oceny stanu zdrowia Asi pod kątem operacji, ot choćby czas krwawienia i krzepnięcia. Liczę na to, że trafimy na tego samego lub innego anioła, bo to przecież nie ostatnie wkłuwanie w najbliższym czasie będzie.

Pozdr.
Marta.

Rezonans magnetyczny, czyli przygotowania do operacji

2010-09-21T08:58:00.003+02:00

Zza uchylonego okna dobiegają mnie odgłosy jesieni. Mimo hałasu dochodzącego z pobliskiej budowy kolejnego na naszym wiejskim krakowskim osiedlu domu słychać wyraźnie jak liście, jeszcze kilka dni temu całkiem zielone, z drzew spadają. A raz po raz moją uwagę przykuwa wiewiórka przybiegająca na nasze orzechy po zapasy na zimę. Czasem, gdy zgłodnieje, funduje sobie posiłek na miejscu i wówczas słychać chrupanie, a między przerzedzonymi liśćmi można zauważyć spadające łupinki. Z twardą skorupką najwyraźniej potrafią sobie radę dać także sójki. Co i rusz buszują między gałęźmi, by po chwili odlecieć z orzechem w dziobie. Ciekawe, czy dzioby mają takie mocne, czy raczej inteligentny sposób na dobranie się do smakołyku mają?
Rozkoszuję się tym widokiem, z przyjemnością obserwuję podchodzące do naszych włości sarny (chyba warto pomyśleć o regularnym dokarmianiu ich zimą), odpoczywam. Regeneruję siły utracone w poprzednim tygodniu.
Profesor w lipcu, gdy ustalaliśmy termin Asikowej operacji zapomniał poinformować nas o konieczności wykonania tomografii komputerowej kręgosłupa w odcinku L/S (lędźwiowo-krzyżowego) i dostarczenia mu opinii neurochirurga wydanej na podstawie tego badania. Dowiedzieliśmy się o tym dopiero jakieś dwa tygodnie temu.
Sprawa, z pozoru prosta, okazała się wyjątkowo skomplikowanym przedsięwzięciem. W każdym razie do przeprowadzenia w tak krótkim czasie.
Neurochirurg (udało nam się do niego dostać pięć dni później psim swędem) bez badań, na które czeka się w kilkutygodniowych kolejkach co najmniej, oczywiście opinii nie wyda. Ale co tam,pomyślałam, przecież możemy termin TK zaklepać na listopad czy grudzień, a następnie podmienić skierowania, bo TK głowy i przysadki na zlecenie endokrynologa, wyznaczone na 16 września, nie jest takie pilne...Nic z tego. To musi być rezonans magnetyczny, bo tylko to badanie jest w stanie pokazać dokładnie strukturę kręgosłupa i stwierdzić ewentualną obecność kotwiczenia rdzenia kręgowego. Najbliższy termin z anestezjologiem, bo dziecko do badania uśpić trzeba, 16 grudnia.
Nie chciałam przesuwać terminu zabiegu. Same gipsiory to min. 16 tygodni unieruchomienia, zakładając, że wszystko gładziutko, bez komplikacji przebiagało będzie. W maju zaś komunia, więc czas na rekonwalescencję i ponowne stawianie Asiolka na nogi musi być. Zaczęła się więc walka z czasem, czyli gorączkowe poszukiwanie pracowni diagnostyki obrazowej, gdzie wykonanoby na nasz koszt ten nieszczęsny rezonans. Dramat. We wrześniu nigdzie i za żadne pieniądze to niemożliwe, bo albo anestezjologów nie mają, albo mają, tylko obłożonych terminami do listopada, albo wręcz MRI u dzieci do lat 10-ciu nie wykonują. W czwartek byłam już tak wyczerpana psychicznie, że powiedziałam sobie trudno, nie ma wyjścia, będziemy ciąć po nowym roku. Jednak dla spokoju sumienia wykonałam jeszcze jeden telefon, z nadzieją, że może poza Krakiem się uda. Bingo! Co prawda w pracowni Macieja Sajewicza w Suchej Beskidzkiej najbliższy termin na badanie płatne był dopiero na październik, ale ludzie tam szalenie życzliwi są i na koniec rozmowy padło upragnione "Przyjeżdżajcie w poniedziałek". Super. Ledwie 50 kilka kilometrów od Krakowa i na dodatek tylko za 400 zeta, zamiast 650 u nas. Jednak było jedno "ale". Warunkiem wykonania badania jest przedstawienie zaświadczenie od neurochirurga o braku przeciwskazań, jakim u Myszki mogła być zastawka komorowo-otrzewnowa, która może zawierać elementy metalowe uniemożliwiające przeprowadzenie MRI. Na jego zdobycie zostały mi dwa dni tylko.
Telefon do szpitala uniwersyteckiego przygasił mój optymizm. Po złożeniu wniosku o wydanie kserokopii jednej tylko strony z dokumentacji medycznej mojego dziecka, tej, na której jest umieszczona informacja o rodzaju zastawki, trzeba czekać dwa tygodnie. Pojechałam, wypełniłam wniosek. Proszę dzwonić jutro, może sie uda. Może? Ja nie mogę czekać w niepewności. Ja muszę mieć ksero protokołu operacji już, dziś! Co tu robić? Co tu robić? Dobra, idę do poradni neurochirurgicznej, bo akurat we czwartki przyjmuje lekarz, który zastawkę Asi wszczepiał. Na korytarzu go zaczepiłam. Niekulturalnie? Całkiem możliwe, ale to o moje dziecko chodziło, więc co tam. Odmówił, bo i bez terminu wizyty się pojawiłam i na dyżurze sam, więc na oddział się spieszy, do zabiegu, i za drzwiami gabinetu zniknął. Poryczałam się na tym korytarzu z bezsilności. I z żalu, że wszystko na dobrą drogę wkroczyło a tu taki psikus. Nie zrezygnowałam jednak i swego dopięłam! Z pomocą jednej z pielęgniarek o ogromnym sercu, która narażając się lekarzowi wyciągnęła z oddziału neurochirurgii historię leczenia szpitalnego Asi, zmusiłam pana doktora w sensie dosłownym do zrobienia tego, co chciałam. Ze słowami "Co za durnie z tych diagnostów, że nie wiedzą, że od 1995 roku nie używa się już zastawek z metalowymi częściami!" wypisał zgodę. Uff! Warto było czekać prawie pięć godzin aż przyjmie ostatniego tego dnia pacjenta.

Jesteśmy już po rezonansie. Korzyść z tej nerwówki, poza wspomnianą finansową, jest taka, że Asia nie musiała wjeżdżać do zamkniętej tuby, bo ta otwarta jest i koniec końców obeszło się bez usypiania (i dobrze, bo w przyszłym tygodniu czeka ją narkoza, wcale nieobojętna dla organizmu). Dzięki otwartej tubie dziecię nie odczuwało strachu, zwłaszcza, że obok tatuś był i trzymając za łapkę bajki opowiadał, i bardzo dzielne było i nawet nie drgnęło. Teraz tylko trzeba będzie wynik/opis odebrać, w przyszłą środę po opinię do neurochirurga z tym się udać, a już następnego dnia w drogę do Poznania, na skróty przez...Lubieszów. Oczywiście o ile wyniki badań krwi będą w porządku i Myszka jakiejś infekcji nie złapie, a i ZUM nie wróci.

Trzymajcie kciuki, plisss.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Koncert Przyjaciół Majki

2010-09-12T23:29:00.003+02:00

Pomimo licznych zapowiedzi meteorologicznych o słońcu można było dzisiaj tylko pomarzyć. Jednak dość ciepło było a i nie padał deszcz, więc popołudniu wybraliśmy się rodzinnie na największy rynek Europy (wg niektórych źródeł nie tylko średniowiecznej, ale i współczesnej), na Koncert Przyjaciół Majki, czyli święto fanów serialu "Majka".
W naszym domu wielbicieli serialu brak, tylko Asia okazjonalnie oglądała przed wakacjami (No dobra, przyznam się, że ja również. Ale to za sprawą córki. Jak bum cyk cyk.). Wystarczyło to jednak, by Joanna Osyda stała się jej idolką i to do tego stopnia, że jak tylko może cichaczem podprowadza mnie lub Agnieszce aparat fotograficzny i foty trzaska. Prawie umarła z wrażenia na wieść, że będzie mogła na żywo zobaczyć Majkę (i Ciacho też zresztą). Agnieszka zaś była bardzo ciekawa jak na żywo prezentuje swój talent (?) Ala Boratyn z Blog 27, więc towarzyszyła nam po raz pierwszy od niepamiętnych czasów.

Pozdro,
Marta.

Operacja już za trzy tygodnie

2010-09-11T23:43:00.005+02:00

Ostatnio pisałam, że wolałabym zdecydowanie, by przyczyną leukocytozy u Asi była obecność pasożytów. Pyrantellum raz i drugi byłby i kłopot z głowy. Niestety, znów, albo nadal mamy Eschericia Coli do wybijania. Amoksiklav okazał się poprzednim razem nieskuteczny, więc teraz Asia dostała Augmentin ES. To w sumie to samo, czyli amoksycylina z kwasem klawulanowym, na którą paskuda wg antybiogramu nadal jest wrażliwa, tylko że o mocy większej, no i tym razem w dawce 2 x 8 ml zamiast 6 ml.
Mam nadzieję, że tego ataku "coli" nie odeprze i trafi ją na amen. Do operacji zostały już trzy tygodnie tylko, z czego dwa to kuracja, a jeszcze posiew z moczu trza zdążyć zrobić i ujemny wynik mieć czarno na białym.
Od pojutrza miał się rozpocząć cykl badań zleconych przez urologa, ale wszystkie przełożyć muszę, bo żadnego z ZUM-em się nie wykonuje. Jak "dobrze" pójdzie, to urodynamikę kontrolną zrobimy dopiero po prawie dwóch latach od ostatniej, zamiast po roku. Do endokrynologa też nie będę miała po co iść, bo zamiast zleconej tomografii komputerowej głowy musimy do operacji TK kręgosłupa zrobić (dowiedziałam się o tym dopiero tydzień temu), a nie można bez bezwzględnych wskazań poddawać dziecka temu badaniu w niewielkim odstępie czasu.
Wielka szkoda, że profesor podczas lipcowej wizyty u niego nie powiedział, że ta TK wraz z opinią neurochirurga jest mu niezbędna, aby zabieg bezpiecznie dla Asi przeprowadzić mógł. Dobrze chociaż, że dziecko ma pakiet w Luxmedzie wykupiony i nie tylko za badanie płacić nie musimy, ale i termin jest z dnia na dzień dosłownie. W USD co prawda także nic by nas nie kosztowało, ale dr Kawecki, u którego byłam z Asią w poniedziałek wyznaczył nam termin na...15 grudnia. Tak więc pakiecik "życie" nam ratuje. ;) Teraz tylko pozostanie z wynikiem TK na siłę wcisnąć się do dr Kaweckiego, żeby na jego podstawie opinię dla ortopedy wypisał, a jeśli się to nie uda, bo jakoś taki mało proludzki gość jest, to trzeba będzie szturm na gabinet prywatny zrobić, z nadzieją, że koszt wizyty nas nie zrujnuje.
I to wcale nie jest śmieszne, bo ostatnio koszt operacji wzrósł i to znacznie. O tym również dowiedziałam się w zeszłym tygodniu dopiero. I tak z ok. 9,5 tysiąca zrobiło się prawie 14 tysięcy. A tu jak na złość fundacja nie zamierza rozpocząć księgowania na subkontach wpłat z 1% wcześniej niż na przełomie października i listopada, przy czym cały proces może i w grudniu dopiero się zakończyć. Po niedzieli będę dzwonić do Słoneczka i błagać, żeby przynajmniej nasze miasto rozpracowały panie w najbliższych dniach, bo wiem, że z krakowskich Us-ów na bank jest sporo wpłat. Pewnie niełatwo będzie, ale może się uda je namówić...Sami w każdym razie nie udźwigniemy ciężaru kosztów zabiegu, pobytu i podróży do Poznania i z powrotem. Nawet nie chcę myśleć, że tych wyjazdów kilka będzie, bo to szwy, bo przegipsowanie, wreszcie pożegnanie z gipsiorami, a potem 3-krotnie Jelenia Góra przed nami, bo przecież nowe łuski trzeba będzie Myszce zrobić i to także będzie koszt spory, bo jedna ortezka ok. 1800 zeta kosztuje, a dwie są potrzebne...
Ktoś kiedyś powiedział, że Pan Bóg daje chore/niepełnosprawne dzieci dobrym ludziom, którzy podołają wyzwaniu. Pomijając fakt, że i w patologicznych rodzinach przychodzą na świat takie niezwykłe dzieciaczki, to może powinien ofiarowywać je raczej rodzicom bogatym, którzy całkiem samodzielnie, bez wsparcia ludzi o wielkich sercach są w stanie zapewnić pociesze leczenie i rehabilitację na odpowiednim poziomie i z konieczną częstotliwością oraz niezbędny sprzęt ortopedyczno-rehabilitacyjny? Hmmm...

Pozdrawiam cieplutko i udanej niedzieli życzę,
Marta.

Urodziny 2010 r., czyli Asia już 8-latka

2010-09-09T14:48:00.003+02:00

Asia wróci ze szkoły za jakieś 10 minut. To niewiele czasu na domowe spa, ale wystarczająco dużo, by pokazać Asię urodzinkową.

Myszka ze swoją starszą siostrą Ulą, zarazem chrzestną matką

Czas pomyśleć sobie o największym marzeniu

Spełnienie marzenia mocnym dmuchem zaklepane.

Pozdrawiam cieplutko,
Marta.

Bez tematu, bo inwencji Matce brak

2010-09-08T12:24:00.007+02:00

W sumie to dobrze, że mało kto zagląda na bloga Asi, bo tak po prostu jest z nami i sekunduje nam w naszej codzienności. W każdym razie po komentarzach tego nie widać i dzięki temu nie mam wyrzutów sumienia, że oto znów zawiodłam, bo gdzieś tam jest ktoś kto niecierpliwie czeka na wieści, a ja...milczę.
A milczę, bo chyba już mi się nie chce pisać, bo w ciągu dnia zwykle nie mam czasu, by zasiąść nad klawiaturą, a wieczorami jestem już tak wyczerpana, że nawet zalogować mi się nie chce. Ba, nie chce mi się nawet zajrzeć z czystej ciekawości, czy pojawił się jakiś nowy komentarz. Z drugiej zaś strony wiem doskonale, że warto pisać, bo do dnia dzisiejszego zdarza mi się wracać do starych notek, głównie na pierwszym blogu, na którym pisałam w zasadzie systematycznie i zawarłam sporo informacji o leczeniu, rehabilitacji, operacjach. Wiem, ale nawet samej sobie nie mogę obiecać, że zmobilizuję się i regularnie będę dostarczać wieści.

Ale skoro dziś jednak już tu zawędrowałam, wykorzystując chwile oczekiwania na powrót Asi ze szkoły, spróbuję w telegraficznym skrócie zamieścić kilka informacji.
Szkoła
Pierwszy raz Myszka nie cieszyła się z nowego roku szkolnego. Mimo wizji spotkania z Julką, za którą bardzo tęskniła całe wakacje. Gdyby mogła, zostałaby w domu zamiast pojawić się na rozpoczęciu roku. Ale oto...Ufff! Nie ma pani Agnieszki! Hurra!!! Wszystko w porządku. Asia odetchnęła z ulgą, ja także. Obie cieszymy się, że na zastępstwo została do klasy przydzielona pani Beatka, osoba spokojna i wyważona, zwracająca się do dzieci bez zbędnej gestukulacji i pokrzykiwań. "Wiesz, Marta, ja bardzo bardzo polubiłam panią Beatkę", słyszę od Asi co wieczór, gdy uskuteczniamy sobie przed snem babskie pogaduszki. Zatem "Chwilo, trwaj!" i niechaj Mycholkowi zapału do pracy nie braknie.
Zdrowie
Cóż, nie najciekawiej jest. Zmagamy się z paskudą, która Escherichia Coli się zwie i niekulturalnie w pęcherzu dziecka się rozgościła powodując ZUM. Około 10 dni temu zakończyłyśmy tłuczenie tej bakterii antybiotykiem doustnym, jednym z trzech na jakie wg antybiogramu wrażliwa być miała. Całe 12 dni okazało się nie być skuteczną terapią. Możliwe do zaobserwowania właściwości moczu skłoniły mnie do wykonania powtórnych badań. Przedwczoraj zadzwoniła do mnie lekarka i przekazała wiadomość, że co prawda posiew jest ujemny (czyli bez bakterii niby), ale za to w ogólnym mamy w duckę leukocytów, co samo w sobie z dużym prawdopodobieństwem świadczy o infekcji układu moczowego (ew. o istnieniu owsików). Badania do powtórzenia. Jasne, bo to co cewnikuję jak nic świadczy o kolejnym ZUM-ie.
Do diabła z tym wszystkim. Teraz pewnie czeka Asię leczenie antybiotykiem z tzw. górnej półki, czyli w przypadku tego właśnie zakażenia możliwym do podawania jedynie w warunkach szpitalnych, bo dożylnie lub domięśniowo, przy czym tego rodzaju zastrzyków nikt w przychodni nie chce robić z uwagi na mogący wystąpić wstrząs. Chyba już wolałabym te wstrętne owsiki. ;)
Pewnie nie martwiłabym się tym aż tak bardzo, gdyby nie czekająca Asika 1 października operacja ortopedyczna. Do niej musi być zdrowiutka jak przysłowiowa rybka. Czy zdążymy? A czy czasem na oddziale nie podłapie innego paskudztwa? Np. jakiegoś szpitalnego zakażenia?

Poza tym wrzesień upływa nam wyjątkowo pracowicie na licznych wizytach u specjalistów i w pracowniach wykonujących różne badania na ich zlecenie, a także tych niezbędnych w ramach przygotowań do operacji. Śmiało mogę stwierdzić, że - sumarycznie rzecz biorąc - przez osiem lat swojego życia Asia nie była tak dokładnie przebadana, jak na koniec tego miesiąca będzie.,

Pozdrawiam serdecznie, Marta.

100 lat Asiolku

2010-08-28T10:10:00.005+02:00

Kochana Córeńko, właśnie teraz, o 10:10, kończysz 8 lat, więc życzę Ci samych dobrych ludzi wokół i wszystkiego najcudowniejszego, co tylko może Ciebie spotkać i czego możesz doświadczyć. Bądź szczęśliwą Myszką.

Mami

Asia lubi tańczyć

2010-08-21T12:29:00.003+02:00

Właśnie znalazłam w swoich zbiorach filmik. Całkiem zapomniany, choć w sumie nie taki stary, bo z czerwca pochodzący. Zanim napiszę kolejną notkę zapraszam do obejrzenia, jak to moje dziecię radzi sobie tańcząc mimo nóżek, jakie są...Fenomenem jest muzyka, która gra, ale tylko w Asikowej główce. ;)

Ten taniec to jedna z tych rzeczy, które kiedyś wydawały się poza zasięgiem mojego dziecka, więc tym bardziej jestem dumna.

Fajnego łykendu życzę. Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Fotoreportaż z wakacji

2010-08-20T13:45:00.006+02:00

Jejku, jak ten czas umyka. Za dwa tygodnie już koniec wakacji, a ja milcząca w tym temacie, jakbyśmy całe lato w mieście spędzali. A tymczasem...
Już na początku lipca wyjechaliśmy nad morze, tradycyjnie na turnus rehabilitacyjnym zwany. Pogoda dopisała, że hej, towarzystwo również. Było jak zwykle super i już nie jestem pewna, czy w przyszłym roku zrezygnuję z tych wywczasów na rzecz Asinego obozu harcerskiego, który jak na złość zawsze w tym samym co turnus czasie się odbywa.

Asia z Kingusią, córeczką Agnieszki

Przed próbą chodzenia w kombinezonie Thera Togs

Asia z siostrą Agnieszką

Odwiedziliśmy Asikowe zuszki na obozie w Mżerzynie

Obowiązkowe lodziachy, przysmak taty i córki

Nie ma to jak zabawa z tatusiem

Asia z Gracjanem, zeszłoroczną wakacyjną miłością ;)

Z ciociami-rehabilitantkami

Nasza liczna, ale nie cała, ekipa rodziców i dzieci z rozszczepem kręgosłupa i/lub wodogłowiem

Hit tegorocznego lata chyba we wszystkich miejscowościach wypoczynkowych

Asia z Maksem, synem Dominiki (założycielki Fundacji na rzecz dzieci z przepukliną oponowo-rdzeniową i innymi wadami wrodzonymi)

Jeszcze kilka zdjęć mojej córci można obejrzeć na moim fotoblogu.
I to by było na tyle znad morza, z którego wracaliśmy do domu kilka dni. Ale o tym na razie sza. W przeciwnym razie nie będę miała o czym pisać.

Pozdrawiam,
Marta.

Dzwonię do taty

2010-08-07T19:51:00.004+02:00

14 lipca 2010:
- Asiu, ubierz szybciutko t-shirta i pójdziemy na plażę.
- Nie, bo nie umiem.
- Ależ umiesz, umiesz. Wiem doskonale, że świetnie poradzisz sobie z tym zadaniem. - próbuję wzmocnić w dziecięciu wiarę we własne możliwości, błyskawicznie orientując się w sytuacji.
- Nie umiem! - uparciuch w ryk.
- Daj spokój. Obie doskonale wiemy, że bez problemu radzisz sobie z ubieraniem góry - nie daję za wygraną. - A im szybciej się ubierzesz, tym szybciej na plażę pójdziemy.
- Nie umiem!!!
- W takim razie nie pójdziemy na plażę i zostaniemy w pokoju. - postanowiłam być nieugięta i nie pozwolić sobą dyrygować, nawet za cenę histerii.
- No to dzwonię do taty! - zagroziło mi dziecko, pewne, że tata z plaży przygna i nie tylko grzbiet odzieje dla świętego spokoju, ale matce opieprzkę zafunduje za znęcanie się psychiczne nad dzieckiem.
Epilog:
Dziecko pecha miało, bo tata zostawił telefon w pokoju. Poryczało i ostatecznie ubrało się. Kosztowało mnie to wypalenie trzech, jeden po drugim, papierosów na balkonie, ale dziecko odebrało lekcję pokory.
PS. Reprymendę, oczywiście, dostałam. Przyjęłam ją ze spokojem. Może dlatego, że po raz pierwszy nie przysłuchiwała się jej Asia, a może dlatego, że jestem głęboko przekonana o słuszności swojego postępowania względem niej. Bo - jak powiedział Arystoteles - wychowanie to rzecz poważna. Musi się w nim mieszać przykrość z przyjemnością.

Dzisiaj:
- Tato. Podnieś mi to.
- Nie, Asiu. Możesz sama to zrobić.
Asia głośniej:
- Tato! Podnieś!
Tato, też głośniej:
- Nie! Sama sobie podnieś!
Asia w szale:
- No, podnieś mi to!!!
Tato, też w szale, złapał dziecię pod pachę i wyniósł do salonu, by się uspokoiło i przemyślało sprawę, komentując zdarzenie nad wyraz głośno: A trzeba Ci dupę bić, to będziesz grzeczniejsza!!!

To incydentalna reakcja. Jak dotąd Asia zwykle wymuszała na ojcu wszystko, co chciała. Łącznie z wieczornym myciem zębów (przy którym czasami mój mąż mnie zastępuje), bo ona "jest już zbyt zmęczona na to". Czyżby J. w końcu zrozumiał, że tak dłużej być nie może? Jeśli tak, to dobrze, ale martwi mnie sposób w jaki usiłuje to zmienić...Nie tędy droga...IMHO Asia ma prawo wściekać się i histeryzować na znak protestu, ale nie może się bać...
I co z tym fantem zrobić...?

Marta

Bajka-zasypianka

2010-06-30T12:30:00.004+02:00

Kiedy Mama powiedziała Amelce, że czas już spać dziewczynka nie była z tego za bardzo zadowolona. Kończyła właśnie bawić się swoimi ulubionymi lalkami. W różowym domku dla lalek odbywało się wtedy przyjęcie. Zuzia i Róża ubrane w najlepsze balowe stroje siedziały przy stoliku zastawionym jak do kolacji. Zuzia jak zwykle siedziała trochę z boku i przekrzywiona na krzesełku. Miała za to piękne blond włosy i tą śliczną błękitną sukienkę. Róża – wyprostowana i promiennie uśmiechnięta miała różową sukienkę i buciki-baletki. A teraz trzeba było to przerwać…

Amelka westchnęła i poszła do łazienki się umyć. Po paru minutach ubrana w piżamkę z serduszkami kładła się już do łóżeczka. Mama ucałowała ją na dobranoc i wyszła gasząc światło w pokoju. Dziewczynka ziewnęła i przeciągnęła się pod kołderką. Było jej ciepło i wygodnie w swoim łóżeczku.

Pomimo zgaszonego światła w pokoju ciemno nie było. Przez okno, które było tuż przy łóżku wpadało silne świało księżyca w pełni. Noc była pełna gwiazd i jasna. Tak jasna, że Amelka mimo, że była już senna usiadła na łóżeczku i zaczęła wyglądać przez okno.

Zaczęła oglądać rozgwieżdżone niebo. Było niesamowite… Tysiące gwiazd migotało w każdym jego zakamarku. W pierwszej chwili wydawały się podobnie do siebie, ale gdy się w nie wpatrywało zmrużywszy oczy wszystko zaczynało wyglądać inaczej. Niektóre gwiazdy wydawały się kołysać i obracać – bardzo powoli. Inne miały niebieskawy poblask i były całkiem nieruchome. Jeszcze inne chwilami ciemniały, by za chwilę rozbłysnąć pełnym blaskiem. Gdyby zamknęło się oczy i wstrzymało oddech – można było usłyszeć migotanie gwiazd. Byłoby jak ciche dzwoneczki, które gdzieś z oddali słychać jak muskane lekko wiaterkiem obracają się i kołyszą.

I był tam jeszcze księżyc. Widoczny w całej okazałości. Świecił jasno – tak jasno, że Amelka musiała przymykać oczy patrząc na niego. Plamy na księżycu przypominały kształt magicznej karocy. Takiej karocy, którą przyjeżdżał w nocy książe w jednej bajce, którą kiedyś Amelce czytała mama na dobranoc. Ta karoca zaprzężona była w cztery białe konie i gdy jechała wydawała się tylko odrobinę i bardzo cichutko dotykać drogi. Książe, który w niej jeździł po całym świecie szukał dziewczyny, która byłaby jego księżniczką. Księżniczką, z której zamieszka w pięknym zamku i bedzie żył długo i szczęśliwie.

Amelka rozmarzyła się oglądając księżyc i te niesamowite kształty. Przykryta cieplutką kołderką siedziała na łóżeczku. Chciało jej się już bardzo spać i oczy jej się powoli zaczęły zamykać. Jednak na dworze – w pięknym blasku księżyca wiele się jeszcze działo.

Amelka zobaczyła jak jedna z gwiazdek – większa, ale za to odrobinę ciemniejsza od innych – zaczyna się opuszczać. Niżej i niżej… Na początku wydawało się to niemożliwe, ale po chwili dziwczynka była już pewna. Gwiazda opadała w dół i w dół. Działo się to bardzo powoli, ale na tyle wyraźnie, żeby nabrać pewności. Opadała nie tylko w dół, ale zdawała się też powiększać i przybliżać. Teraz Amelka widziała to już bardzo wyraźnie – kulka światła zbliżała się do okna Amelki. Gdy była już całkiem blisko okazało się, że to grupa rusałek, trzepoczących skrzydełkami podlatywało do okienka.

Amelka nie była pewna, czy nimfy lecą do niej, czy też tak się tylko zdarzyło. Na wszelki wypadek zanurzyła się głębiej w kołderkę i bez ruchu czekała. Rusałki przyleciały do ogrodu, który był tuż pod oknem dziewczynki. Teraz, w świetle księżyca widziała już je bardzo wyraźnie. Były to piękne dziewczynki, ubrane w koronkowe sukieneczki. Każda z nich miała na plecach skrzydełka – tak delikatne jakby były z muślinu. Wszystkie były dość podobne do siebie, ale przy bliższym przyjrzeniu widać było też różnice. Amelka bardzo chciała je policzyć. Nie było to łatwe bo trzymając się za rączki kręciły się w kółeczku.

Jeden… Dwa… Rusałki obróciły się tak, że dziewczynka mogła przyjrzeć się jednaj z nich bardzo wyraźnie. Miała długie jasne włosy, które spływały na ramiona falując i kołysząc się. Koronkowa sukienka miała na sobie proste kwiatowe wzory. Widać tam było płatki i listki róż. Sukienka sięgała kolan, a na nóżkach nimfy widać było białe skarpetki i jasne buciki na niewielkim obcasiku. Rusałka machała skrzydełkami i robiła to z wielką gracją i wdziękiem.

Trzy… Cztery… Taniec rusałek zwolnił nieco i stał się bardziej kołyszący. Teraz wydawało się, że rusałki nie tylko tańczą, ale też śpiewają. Dziewczynka słyszała jednak tylko cichutką melodię i nie mogła usłyszeć żadnych słów. Żeby lepiej słyszeć Amelka zamknęła oczki i zaczęła wsłuchiwać się w ciszę za oknem. Chwilami słychać było coś, jakby walc – taką muzykę, którą słyszy się tylko na wielkich balach u księcia i księżnej.

Pięć… Sześć… Amelka nie była już pewna, czy dobrze liczy tańczące rusałki. Obracały się w tańcu cały czas, a dziewczynka z przymkniętymi oczami i taka śpiąca nie uważała już na nie tak bardzo. Jedna z nimf podskoczyła leciutko, a sukienka w jej tańcu zafalowała. Zdawało się przez chwilę, jakby ją zobaczyła i uśmiechnęła się do niej leciutko.

Siedem… Osiem… Amelka położyła się już całkiem w ciepłym łóżeczku i wtuliła w poduszeczkę. Patrząc w górę i lekko za siebie widziała jeszcze okno i jasność nocy. Na dworze rusałki w swoim tańcu kołysały się i krążyły. Dziewczynce wydawało się, że ich drobne cienie zaglądają czasem do pokoju, a muzyka cały czas dobiegała cichutko, z oddali.

Dziewięć… Dziesięć… Poduszka była miękka, a kołderka taka cieplutka. Amelka pomyślała o księciu w karocy na księżycu… O rusałkach tańczących za oknem… O spadających i migocących gwiazdach… I poczuła, że tej nocy przyśni jej się coś fantastycznego. Coś o nimfach i księciu… Taki sen, który będzie mogła później rano mamie opowiedziać. A jak będzie opowiadać, to będą się razem śmiały i przytulały…

Czuła, że sen już nadchodzi i że zaraz się zacznie. Że będzie to wspaniała noc i wspaniały sen. Wtuliła się więc jeszcze bardziej w poduszeczkę… Odetchnęła głęboko… I głęboko zasnęła…

Ta cudna bajka pochodzi ze strony Bajki zasypianki.

Pierwsza klasa za nami

2010-06-28T08:08:00.002+02:00

Nareszcie nadeszły wytęsknione, jak nigdy dotąd w mojej matczynej karierze, wakacje. Nawet gdy dziś dorosły już brat Asi, obdarowany przez los zespołem ADHD, do szkoły chodził nie wypatrywałam końca roku szkolnego z taką niecierpliwością jak tym razem. W tamtych czasach nie mówiło się o ADHD. Co najwyżej o "robakach w de" u dzieci, czasem o niedoinwestowaniu umysłowym, a najczęściej, że dziecko zwyczajnie niewychowane jest. Trudno było nieprzygotowanych do pracy z nadpobudliwymi dziećmi belfrów przekonać, że są w błędzie. Jednak mimo że Witek nieźle czasem dawał popalić, to jakoś znacznie łatwiej było mi dogadać się z jego nauczycielami i na twardą konsekwencję w realizacji wspólnych ustaleń w dziedzinie postępowania z "panem niepokornym" zawsze liczyć mogłam. Każda lekcja była prowadzona przez jednego belfra, a nigdy nie usłyszałam od żadnego, że czegoś nie może dopilnować czy wyegzekwować, bo mój syn nie jest jedyny, że oprócz niego mają jeszcze ponad 30-tu inych uczniów. Tak więc całkiem odmiennie niż w klasie Asi.
Dwie panie na 17-kę dzieciaków widniejących w dzienniku, fizycznie obecnych w szkole przeciętnie w liczbie 12- 14-tu sztuk, słabo sobie radziły w podobnych sytuacjach. Często zastanawiałam się nad przyczyną takiego stanu rzeczy i mam pewne konkretne przemyślenia, ale rozwodzić się na ten temat nie będę. Było, minęło, przed nami nowa szansa, bo jedna z pań idzie na roczny urlop. Może już do nas nie wróci? W każdym razie wieększość rodziców z wielką chęcią podpisze podanie o zmianę nauczyciela wspierającego jeśli zajdzie taka potrzeba. A zajdzie, kiedy znowu ja i paru innych rodziców będziemy musieli odwalać w domu robotę ze szkoły. Tak...okazało się, niestety, że nie tylko Asia wiele godzin spędziła w szkole bezproduktywnie.

Okazało się także, że z wakacji cieszę się tylko ja. Asia nic a nic, bo za Julką, swoją przyjaciółką najlepszą, tęksni. I nie tak zwykle jak w łykendy, tylko mocno, bo ze świadomością długiego rozstania. Bardzo brakuje jej też pozostałych koleżanek z klasy, co wcale mnie nie dziwi, bo to naprawdę zgrany team, dzięki któremu dziecię o wiele chętniej do szkoły chodzi, a Matka nawet nie myśli o zmianie na inną, mimo że parę rzeczy jej się całkiem nie podoba. Bo to przecież takie ważne nie tylko w szkole mieć za towazrzystwo takie osoby, które uskrzydlają i ułatwiają znoszenie trudów wszelakich.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Sprawdzian

2010-06-20T02:01:00.002+02:00

Zanim na nowo rozkręcę się z pisaniem notek (co może trwać "wieki", bo za pasem wakacje i wyjazd nad morze), pochwalę się jak Asia radzi sobie w szkole.
Oto sprawdzian, napisany - o ile dobrze pamiętam - w lutym, będący jako jedyny w naszym posiadaniu. Martwiłam się, bo Myszka leworęczna jest, na szczęście jednak czas pokazał, że niepotrzebnie. Moje dziecię pismo ma staranne, kształtne, aż miło popatrzeć, ale uczciwie sprawę stawiając przyznać muszę, że bazgrać jak kura pazurem też potrafi.

Znacznie dłużej niż reszta dzieciaków pisała ołówkiem, ale na złe jej to nie wyszło. Już od kilku tygodni z powodzeniem posługuje się piórem. Jednak czasami myślę sobie, że lepiej byłoby, gdyby przy ołówku jeszcze została, bo łatwiej błędy skorygować i na dodatek bez śladu zupełnie. Niestety moja mała perfekcjonistka w szał wpada, gdy poprawia je korektorem i nie daj Bóg znów się pomyli. Pół biedy, gdy w domu kłopocik się pojawi. Matka odpowiedni kawałeczek karteczki przyklei, dziecię napisze poprawnie i z głowy. Ale w szkole? W szkole zazwyczaj oznacza to po prostu koniec pracy i już. Mam nadzieję, że podczas wakacji Mysza emocjonalnie trochę dojrzeje i Matka siwieć z rozpaczy przestanie.

Pozdrawiam serdecznie życząc udanej niedzieli,
Marta.

Na prośbę Ewy ;)

2010-06-17T23:09:00.004+02:00

Jakoś nie mogę zebrać się do pisania, ale za to wrzucam filmik, o jaki w jednym z ostatnich komentarzy prosiła Ewa, mamusia Kubusia.

Za jakiś czas skalpel poprawi niemożliwe do poprawienia rehabilitacją i za pomocą ortez i będzie znacznie lepiej. Mocno w to wierzę.

Pozdrówka serdeczne,
Marta.

Doktor Miklaszewski "przepadł" ;)

2010-05-26T23:51:00.003+02:00

No i poniedziałkowa wizyta u naszego lokalnego ortopedy przepadła. I to bynajmniej nie z powodu choroby Asi, której spodziewałam się jak słońca po deszczu, a z powodu...bramy.
Najwyraźniej nieźle zakręcona po weselisku nasza sąsiadka była, bo zatrzymawszy auto przed domem na chwilę tylko o zaciągnięciu ręcznego zapomniała. A że nasza wspólna droga dojazdowa pochyła jest to autko stoczyło się i zatrzymało na naszej osobistej bramie wjazdowej, która - poza połamanymi sztachetkami - wygięła się w stopniu uniemożliwiającym jej przesunięcie.
Uwięzieni byliśmy do wieczora, ale Asia miała frajdę, bo w sposób niekonwencjonalny wracała ze szkoły do domu, przefruwając nad bramą podana mi przez mocno zakłopotaną sprawczynię całego zamieszania. Ja zresztą też miałam radochę. Nie żebym złośliwa była, ale śmiesznie wyglądał mój małżowin pod krawatem w równie nietypowy sposób podążający w stronę źródła smakowitego zapachu, jaki dotarł do jego nozdrzy i ślinotok wywołał.

Na dzień dzisiejszy słupek jest wyprostowany i przywiązany do sąsiedniego (jak dobrze, że za ogrodzeniem nie mamy szczerego pola, he he he), brama także wyprostowana na tyle, że przesuwa się. I nawet pilot na nią działa. Niestety, jej konstrukcja jest mocno nadwyrężona i zgodnie z oceną fachmana, który ją wykonywał 1400 zeta za naprawę to sprawa całkowicie nieopłacalna. Tak więc szukamy nowej bramy, a pan fachman (zupełnie bezpodstawnie przeświadczony o własnej solidności oraz poszanowaniu klienta i jego czasu) rozczarowany będzie, gdy zorientuje się, że nie jemu damy zarobić.

Pozdrawiam serdecznie i do następnej notki,
Marta.

Tyle wizyt przed nami, a tu gorączka

2010-05-22T22:53:00.004+02:00

Ech...Żeby chociaż to o wizyty towarzyskie chodziło, to pal sześć. A tak, to martwię się. Przede wszystkim tą niespodziewanie mocno podwyższoną temperaturą. Nic jej nie zapowiadało. Cały dzień Asia była w świetnym humorze - nawet wypracowanie, do którego przymiarki robiłyśmy od kilku dni, w końcu napisała. Zero kataru, zero kaszlu, apetyt OK, więc skąd te szklące oczka i niezdrowe rumieńce? ZUM? Ospa, z którą kontakt Myszka miała trzy tygodnie temu? A może to incydent tylko taki, że wieczorem ponad 38 stopni, a rano wszystko w najlepszym porządku? Zdarzyła nam się taka sytuacja już parę razy i chciałabym, aby i tym razem tak było, bo w perspektywie trzech najbliższych tygodni mamy kilka wizyt u specjalistów (urolog i trzech ortopedów), a pierwsza z nich już pojutrze. Jak nam przepadną, to na niektóre będziemy musieli do jesieni czekać, bo tylko psim swędem udało się zapisać Asiolka na tak bliskie terminy.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Spotkanie z rehabilitantem Asi

2010-05-16T23:45:00.005+02:00

Po zszamanym naprędce śniadaniu (zaspaliśmy) mieliśmy spotkanie z dawno niewidzianym panem Jankiem. Facet wyszedł od nas pod wrażeniem nie tylko tego, jak Asia wyrosła od ostatniego spotkania, ale i jej umiejętności. Konkretnie chodzi o...chodzenie bez podpieraczy, z czym moje dziecię radzi sobie naprawdę nieźle, a radziłoby sobie jeszcze lepiej, gdyby nie ta nieszczęsna rotująca mocno do wewnątrz prawa stopa. To z jej głównie powodu, ale też z powodu przykurczu podkolanowego w lewej nodze, Asia chodzi ciągnąc za sobą prawą.
My zaś zostaliśmy, zresztą również pod wrażeniem..."polecenia" odbycia spotkania z doc. Jóźwiakiem, u którego wizyt zaniechaliśmy na rzecz prof. Sneli ładnych kilka lat temu, ponieważ miał ogromną chęć na naszej córce wypróbować nowatorską metodę operacji, na co z przyczyn oczywistych zgodzić się nie mogliśmy. Ponoć nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, jednak wygląda na to, że dla dobra Myszki będziemy musieli wybrać się do Poznania i przeprosić się z panem docentem. Musimy poznać również nowe opinie prof. Sneli i doktora Miklaszewskiego, bo żaden z nich dotąd nie widział Asi chodzącej samodzielnie (i dlatego zapewne nie chcieli ciąć zbyt szybko). Dopiero wówczas, wspólnie z panem Jankiem, będziemy mogli podjąć decyzję o zabiegu, o którym już pisałam na blogu. Ta idea nadal nie zyskała mojej pełnej aprobaty, ale po dzisiejszej rozmowie z panem Jankiem zaczęłam się łamać. Wg niego bowiem w przypadku odłożenia tej operacji na przyszłość istnieje ryzyko zaprzepaszczenia możliwości, jaka się dzięki systematycznej i sumiennej rehabilitacji pojawiła, czyli pożegnanie z kulami, laskami i kijkami nordic walking.
Jutro bedę zaklepywała terminy, ale nie podzielam nadziei pana Janka, że skoro kilka lat upłynęło od naszej ostatniej wizyty u doc. Jóźwiaka, to może została wypracowana jakaś inna metoda na to, by Asikowi pomóc, a na dodatek że pan docent nie tylko ją zna, ale i efektami pochwalić się może.
Tak czy siak te wizyty mają sens, bo Asia już z ortez wyrasta i nowe się jej już należą, a mamy dylemat jakie być powinny. Na nasze rodzicielskie oko te po nowemu wcale się nie sprawdziły. Dla Asi oczywiście. Miały być znacznie lepsze, a nie są. Nóżki i tak, mimo wyściełających łuski skórzanych bucików, pocą się tak samo, jak w tych "starych" z samego tworzywa, lepsza stabilizacja, o której zapewniano nas gorąco to tylko puste słowa (Myszka w poprzednich znacznie lepiej/ładniej chodziła), no i ten ich rozmiar generujący konieczność używania butów nie dwa numery większych ale cztery. Koszmar dosłownie. Następne ortezy my, tzn. ja i mój małżowin, ze stawem ruchomym skokowym widzimy, a i pan Janek widząc jak Asik bez łusek chodzi skłania się ku temu, ale najważniejsza opinia ortopedy jest i koniec. Bo od tego będzie też zależało czy nowe ortezy będą wykonane z tworzywa czy włókna węglowego.

W oczekiwaniu na wizyty utrzymujemy dotychczasowe ćwiczenia plus dwa nowe, kładące nacisk na mięsień prosty uda, najważniejszy podczas chodzenia. Wracamy też do stania w pionizatorze, choć wiem doskonale, że ciężko będzie znaleźć na to czas. Rzeczywiście najłatwiej jest dopóki dziecko do szkoły nie pójdzie.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Pamięci Doroty

2010-05-13T01:10:00.005+02:00

*****

Umarli nie odchodzą na zawsze
zaklęci w fotografiach
powracają
przywołani naszą tęsknotą

Patrzą na nas przez ramę fotografii
bogatsi o doświadczenie dalekiej podróży
za bramę cierpienia

Ich oczy zdają się mówić
tęsknimy
czekamy po drugiej stronie
nie zawiedź zwątpieniem

Czasami stęsknieni odwiedzają
by pochylić się nad tobą
i musnąć ustami
które zakosztowały wieczności

znajomy zapach twoich włosów
płatki kwiatów złożonych na grobie
nikły płomyk znicza

A ty mówisz nieświadomy świętych obcowania
znów przyśnił mi się ….
był taki uśmiechnięty …
miała ten niebieski sweter …

wiatr gasi świece …
A oni niewidzialni
uśmiechają się wtedy wyrozumiale
jak dorośli
gdy patrzą na pomyłki dzieci
[Magdalena Tarasiewicz]

Wiosenny przegląd hufca 2010

2010-05-10T14:43:00.003+02:00

Na spędzenie minionej soboty Asia miała do wyboru dwie propozycje: piknik rodzinny w swojej szkole i wiosenny przegląd hufca. Nad decyzją nie zastanawiała się ani minuty. Wybrała dobrą zabawę w gronie harcerzy i zuchów.
Taki coroczny przegląd to nie tylko możliwość zaprezentowania liczebności szczepów i eleganckiego pełnego umundurowania. To także gra terenowa, podczas której patrole - po dotarciu do kolejnych punktów - mogły pochwalić się wiedzą dotyczącą Szarych Szeregów, stopniem opanowania musztry oraz znajomością technik harcerskich. Ogólnie rzecz biorąc to taka zdrowa rywalizacja między młodymi ludźmi, dumnymi z tego, że noszą mundur i słoneczko bądź krzyż harcerski.

Przegląd zakończył się apelem, na którym m.in. ogłoszono wyniki rywalizacji.
Na stronie szczepu napisano:

Na podium nie zabrakło patroli z naszego szczepu - miejsce 2 patrol PiK (21 PgDH Preria i 21 PgDSH Kwezal) w kategorii harcerskiej a także 21 i 12 PgGZ Dzieci Prerii które zajęły 2 miejsce w kategorii zuchowej.

Wielkie brawa dla naszych zuchów.

Jubileuszowy zlot Niezwykłej Krainy

2010-05-08T22:05:00.003+02:00

W niedzielę, 2 maja, minęło 5 lat od chwili, gdy my, rodzice dzieci z rozszczepem kręgosłupa i/lub wodogłowiem zaistnieliśmy w sieci na niezależnym forum. Wcześniej urzędowaliśmy na innym, skupiającym rodziców dzieci z różnorodną niepełnosprawnością, jednak nie czuliśmy się tam dobrze, a przede wszystkim swobodnie. Stąd pomysł stworzenia miejsca o odmiennej atmosferze i dedykowanego konkretnemu schorzeniu. W kilkoro rodziców, z Krzysiowym wujkiem na czele skrzyknęliśmy się i po kilku wieczorach i nocach pracowicie spędzonych na wirtualnych konferencjach stworzyliśmy Niezwykłą Krainę. Przedsięwzięcie okazało się przysłowiowym strzałem w dziesiątkę. Forum ma się świetnie, a atmosfera przyciąga na tyle, że wśród aktywnych userów mamy również rodziców dzieci z innymi schorzeniami.

Ten jubileuszowy zlot nie był pierwszym naszym spotkaniem.

Po raz pierwszy zlecieliśmy się 28 sierpnia 2005 r.

Drugie spotkanie naszej krainowej społeczności odbyło się z okazji...

No i teraz, w piatą rocznicę. Niestety, grupowego zdjęcia nie będzie. Pogoda nie dopisała nam, było robione wewnątrz, a lampa błyskowa zawiodła.
Ale będzie szefostwo forum

I wzruszająca mnie scenka z dnia następnego, bowiem niektórzy zlotowicze ku naszej radości zostali u nas na noc.
Na poniższej fotce Asik zdobywa sprawność opiekuńczej "starszej" siostry, a Hubiś grzecznego "młodszego" brata. Śmieję się, bo to Hubercik w rzeczywistości starszy jest.

To by było na tyle. W każdym razie jeśli chodzi o oficjalne spotkania, bo umawiamy się także całkiem prywatnie i bardzo cenimy sobie taki wspólnie spędzany czas.

Pozdrawiam serdecznie życząc udanej niedzieli,
Marta.

Wiosenna Asia

2010-05-07T00:21:00.001+02:00

Bo coś dawno nowych fotek nie było.

Środa - dzień paskudny

2010-05-06T20:53:00.004+02:00

I znów zaniedbałam Asiolkowy zakątek. Nie żeby nic godnego uwagi nie działo się, ale tak to już jest: jak człowiek przestaje choćby udawać, że systematyczny jest, to całkowicie przestaje taki być. I trudno mu zmobilizować się do pisania nawet wówczas, gdy na priva odbiera prośby o nowe notki, skoro pokrycia one (prośby, oczywiście) w komentarzach nie mają.

Zanim napiszę o odbytym w minioną niedzielę jubileuszowym zlocie forum "Niezwykła Kraina" (link po prawej) pomarudzę sobie i dla potomności, dla Asika znaczy się, swoją niechęć totalną do środkowego dnia tygodnia na łamach blogowego pamiętnika zachowam. He he he. Tak: nie znoszę śród. I do końca tego roku szkolnego przynajmniej nie polubię.
Chodzi mianowicie o to, że w te dni Asia wraca ze szkoły w granicach 16-16.30, a następnego dnia idzie na 7.45. I tak jakoś zazwyczaj się składa, że na czwartek ma lekcji od groma i trochę, podczas gdy z wtorku na środę (ta sama zmiana) nie ma zadane nic (również zazwyczaj). Irytuje mnie taka sytuacja, bo czasu "uczciwego" na wszystko brakuje i moje dziecię nie tylko nie ma wówczas rehabilitacji, ale i do wyra wędruje dopiero koło 22-giej, a następnego dnia nieprzytomna jest. No i jak tu się cieszyć na myśl o środzie? Dobrze choć, że niezmiennie chętnie to moje dziecię do szkoły chodzi.

Pozdrówka serdeczne,
Marta.

Niedoinformowana w temacie mrożonek i co z tego wynikło

2010-05-02T01:17:00.003+02:00

Kilka dni temu, po powrocie dziecięcia ze szkoły.
- Asiu, co było dziś na obiad?
- Zupa i drugie danie.
- A jaka zupa?
- Pyszna. - padła tradycyjna odpowiedź.
- A na drugie?
- Knedle ze śliwkami.
- Uwielbiam knedle.
- A ja nie jadłam.
- Dlaczego?
- Bo śliwki w kwietniu nie rosną, więc na pewno były spleśniałe.

Marazm już za nami?

2010-03-04T09:15:00.004+01:00

Po kilkunastu wiosennie rozleniwiających dniach znowu mamy mrozik, który na szczęście nie przeszkadza ptasiemu bractwu w zakłócaniu ciszy radosnym świergoleniem. Dziś nawet niewidziany od jesieni dzięcioł głośnym waleniem w pień pobliskiego drzewa oznajmił, że oto już jest i wara konkurentom od tego miejsca. Tak, tak. Wraz z nastaniem marcowego ocieplenia ptaki zaczynają się szykować do budowy gniazd, a dzięcioły właśnie swoim rytmicznym stukaniem dają do zrozumienia innym, że teren, na którym „bębnią” jest już przez nich zajęty.
Wiosna tuż tuż? Mam nadzieję, bo męczy już okrutnie konieczność wciskania się w mało wygodne ciuchy zimowe, a zima choć piękna, to jednak jakaś taka dołująca jest. I być może nie tylko dla mnie.
Pewnie wspominałam już o spadku formy u Asi, o jej niechęci do wysiłku związanego z nauką. Wszystko zaczęło się około listopada. Im bardziej dnia ubywało, tym bardziej problem narastał - Myszka okazywała tumiwisizm (na czele z kategorycznym "Nie zrobię tego!), a mnie dręczyła bezsilność. I zmęczenie psychiczne, gdy okazywało się, że kolejny pomysł na zmotywowanie dziecka do pracy nie przyniósł oczekiwanego rezultatu, a w dzienniczku znajdowałam kolejną uwagę n/t rzekomego lenistwa mojego dziecka.
Długo myślałam nad przyczyną takiego stanu rzeczy, bo w mojej ocenie nie tkwiła ona jedynie w postawie mojego męża, który - jako zwolennik cackania się z ostatnią sztuką wspólnego potomstwa - był nie-uprzejmy głośno wyrażać swoje niezadowolenie z jego "psychicznego dręczenia" przez Matkę, która była (i nadal jest) wstrętna, bo wymaga i traktuje dziecko adekwatnie do liczby lat nie czyniąc z niego dzidziusia. W tym miejscu przynać jednak muszę, że po sławetnej intrydze uknutej z wychowaczynią Myszki widzę postępy w rodzicielskim rozwoju mojego męża. ;)
Zatem myślałam, myślałam, a że starsze panie miewają już problemy z jasnością i lotnością umysłu to "chwilę" to trwało. Ale oto eureka! Moje pochwały i różnorodne formy pobudzania do aktywności nie mogły być efektywne z bardzo prostej przyczyny. Na tym etapie rozwojowym, na jakim aktualnie jest Asia, rodzic traci dość znacznie na autorytecie na rzecz pani w klasie. Jak zatem miało być dobrze, skoro w dzienniczku brak było pochwał, a w zeszytach i ćwiczeniach dobrych ocen, a wręcz nawet parafki choćby, poświadczającej, że pani sprawdziła, jak i czy w ogóle Asia ze swojego obowiązku się wywiązała. Mało kogo motywuje krytyka, a już z całą pewnością nie dziecko wrażliwe, mające mimo wszelkich matczynych i ojcowskich starań trudniejszy (z powodu niepełnosprawność) i start.
Jestem już po kilku rozmowach na ten nurtujący mnie temat. Sprawa nieumiejętnego zaangażowania nauczyciela wspomagajacego została przez wychowawcę klasy zgłoszona do dyrekcji i szkolnego pedagoga. Od jakichś dwóch tygodni każdego dnia Asiolek wraca ze szkoły z pochwałami i piątkami, uważam, że należnymi, bo to mądra i ambitna w gruncie rzeczy dziewczynka (wczoraj dostała czwórkę, a "To przecież gorsza od piątki ocena, mamusiu"), a odrabianie zadań z nią to teraz czysta przyjemność.
Dało się? Dało. I oby trwało, bo pomna zeszłego roku, podczas którego poza narzekaniem właściwie nic dobrego o Asi od pani wspomagającej nie usłyszałam, nie wyobrażam sobie, by pełniła tę rolę w tej klasie aż do końca podstawówki.

Pozdrawiam serdecznie i do następnej notki,
Marta.

Obietnica zuchowa

2010-02-14T05:15:00.003+01:00

Pewnego razu, ok. północy, kadra uskuteczniła zuchom nocny alarm, który jedno oznacza z całą pewnością: należy w ciągu kilku minut wstać, umundurować się i stawić się na zbiórce. Dopiero potem jest wyjawiany cel alarmu. Tym razem zuszki musiały zerwać się, żeby łatwo nie było, he he he, by złożyć obietnicę zuchową.
Ale i tak źle nie miały, bo musiały jedynie do sali kominkowej zejść. Ja obietnicę zuchową składałam jako sześciolatka na obozie nad morzem. Nie tylko zostałam wówczas czymś paskudnym wysmarowana i łyżkę czegoś równie, albo jeszcze bardziej paskudnego zjeść musiałam, to jeszcze przez dogasające ognisko musiałam przeskoczyć zanim zdobyłam Znaczek Zucha, czyli Słoneczko i zostałam pełnoprawnym, znaczy sie prawdziwym zuchem.

Obietnica zuchowa brzmi:
Obiecuję być dobrym zuchem, zawsze przestrzegać prawa zucha.

Prawo zucha - to system zasad obowiązujących zucha, stanowiący podstawę wychowania najmłodszych uczestników harcerstwa.

Zuch kocha Boga i Polskę.
Zuch jest dzielny.
Zuch mówi prawdę.
Zuch pamięta o swoich obowiązkach.
Wszystkim jest z zuchem dobrze.
Zuch stara się być coraz lepszy.

I niech mi ktoś powie, że harcerstwo to głupi wymysł i szkoda na nie czasu.

Pozdrawiam serdecznie i do kolejnej notki,
Marta.

Tagi: zimowisko, zbiórki zuchowe ;)

2010-02-14T02:56:00.004+01:00

Zupełnie nie wiem, jak to się dzieje, że mając w głowie ułożoną po drodze dokądś notkę zebrać się do jej napisania jakoś nie mogę. Zasiadam do komputera i co? Pustka. Mimo że mam o czym pisać. Więc (wiem wiem, nie zaczyna się zdania od "więc", ale to nie wypracowanie maturalne ;)) albo wenę straciłam, albo o porze nieodpowiedniej kompa odpalam i czas do starych zwyczajów powrócić.
Kilka wydarzeń z ostatnich dni w dyskusję z panem Czepiaczkiem mnie wpędziło. Na szczęście ów życzliwy pan mocno ocenzurował moje refleksje i z szewskiego słownictwa zrezygnowac spokojnie mogę. Niemniej jednak o jednym zdarzeniu napiszę, tyle że w jednej z następnych dopiero.
W piątek wybrałyśmy się z Asikiem na zbiórkę. Intuicja podpowiadała mi co prawda, aby wykpić się od tej zbiórki, bo śnieg nieprzerwanie od rana sypał, a na odśnieżanie drogi łączącej naszą wieś krakowską z cywilizacją miastu zawsze kasy brakuje. No i to moje zapalenie płuc nie całkiem jeszcze wyleczone. Jednak patrząc na Asię, która na zimowisku już całkiem w harcerstwie przepadła i mając przed oczami jej boleść sprzed tygodnia, że z powodu choroby musi w domu zostać, po prostu sumienia nie miałam jej odmówić. Zwłaszcza, że nawet z niespodziewanej propozycji spotkania z Paulinką na rzecz zbiórki zrezygnowała.
To był chrzest zimowy wózka i test mojej wytrzymałości, psychicznej i fizycznej. Myliłam się sądząc, że przy wielkich kołach nieodśnieżona droga nie będzie straszna. Zanim dowlokłyśmy się na pętlę autobusową kilka razy wymiękałam i zawrócić chciałam, a po przejściu ledwie kilkunastu metrów od domu pot (szkoda, że nie można powiedzieć "rzęsisty") lał mi się po plecach, wartkim strumieniem zdążając...wiadomo gdzie. ;) Ale warto było. Choćby po to, by przekonać się, że prawie dwutygodniowa integracja z dziećmi niemal 24h/dobę dała dobre rezultaty. Myszką, dotąd na zbiórkach milcząca i raczej z ubocza przyglądająca się przebiegowi zajęć tym razem włączyła się do nich. Nieśmiało jeszcze, ale jednak. Przede wszystkim zaś przemówiła.
Jestem pewna, że "kamieniem milowym" na drodze przemiany dziecięcia był właśnie wyjazd na zimowisko, gdzie Matka tylko do cewnikowania i zmiany pampka była potrzebna, a z tym ostatnim, to niepotrzebnie wiązała obawy. Z uwagi na te obawy Asia przez pierwszych kilka dni spała w matczynym pokoju, ale jak tylko jedna z dziewczynek wyjechała, to zajęła zwolnione łożko, przeprowadzając się do zuchenkowego pokoju z całym swoim majdanem, pampek zaś został przyjęty bez sensacji. Pewnie dlatego, że Asiolek bezceremonialnie o konieczności używania takiego zabezpieczenia współlokatorki poinfomowała.
Kiedy zapisywałam Myszkę na ten wyjazd wcale nie miałam pewności, że to dobry pomysł. Dziś wiem, że podjęłam dobrą decyzję, a sama córka już nie może doczekać się...wyjazdu na obóz letni pod namiotami.
O pobycie w Koninkach pewnie będę jeszcze wspominać, bo nie sposób o wszystkim napisać w jednej notce, ale już teraz zapraszam Was do obejrzenia galerii zdjęć:
1. Asiolkowa prywatna
2. Szczepowa

Pozdrawiam Was cieplutko życząc miłej niedzieli.
Do następnej notki,
Marta.

Buty...

2010-02-09T17:48:00.002+01:00

Cześć, moi mili stali odwiedzacze. Oczom własnym nie wierzę, że nie zaglądałam na bloga ponad miesiąc, ale przepraszać za brak wieści nie będę, bo poza jedną osobą nikt nie zainteresował się czemu tu taka cisza. Za to obwieszczam, że wracamy na blogasa łamy. Bo i ferie już za nami, i choróbska też (mam nadzieję doleczając zapalenie płuc).

O feriach napiszę w następnej notce. Dziś trochę żółci wyleję.
Nie bacząc na tysiąc zeta, który co miesiąc jest przez wydział oświaty wypłacany dodatkowo na rzecz Asi z uwagi na jej niepełnosprawność i z założenia ma zagwarantować nauczyciela wspomagającego ją w razie potrzeby, zastanawiam się nad ludzką bezmyślnością.
Potrzeby w szkole Myszka ma niewielkie. Wszystkie wyjścia klasowe obstawiam ja, na wycewnikowanie jej liczyć nie mogę, pampka tylko czasem ma zmienionego i jeśli córka nie zadzwoni do mnie, to ze szkoły wraca z odparzona pupą. Zatem jeśli nie liczyć drobnej pomocy w wykonywaniu nauczycielskich poleceń polegającej w zasadzie na zachęcaniu do wysiłku, pozostaje jedynie pomoc w zmianie butów, bo z tym moje dziecię jeszcze sobie nie radzi.
Tymczasem sytuacja przedstawia się tak, że nic, tylko usiąść i płakać, bo zadecydować, co lepsze trudno niezwykle, a tak prawdę mówiąc rzecz to zwyczajnie niemożliwa. A chodzi o buty. Albo Asia kilka godzin chodzi po szkole w butach zimowych, albo mimo siarczystego mrozu wraca do domu w adidaskach, które ma na zmianę. Dziś na dodatek w dzienniczku znalazłam informację, że jutro na lekcji wf-u dzieci idą lepić bałwana, więc koniecznie mam ubrać Asię ODPOWIEDNIO. Tylko jakim cudem, skoro buty zimowe zostały w szkole?
Diabli mnie biorą, że dorośli zawodowo odpowiedzialni za dzieci bywają tak niefrasobliwi. Dziwi, że sami najczęściej będąc rodzicami nie potrafią uruchomić wyobraźni i pomyśleć, że na miejscu Asika jest ich własna pociecha.
Może przesadzam, ale osobiście każde obce dziecko zawsze traktuję co najmniej z taką samą uwagą i troską, jak swoje i nic nie poradzę na to, że przez pryzmat własnego podejścia patrzę na innych.
Najwyraźniej muszę uskutecznić kolejną pogadankę i ponownie wytłumaczyć paniom, że na przepoconych nóżkach Asi zakutych w ortezy z tworzywa sztucznego w każdej chwili mogą pojawić się rany. Rany u dzieci z rozszczepem kręgosłupa goją się bardzo trudno i długo. Najgorsze są te na stopach, bo oznaczają zero chodzenia (bez ortez się nie da) przez kilka długich tygodni. Dla Asi to czas spędzony z konieczności w domu. Już to przerabialiśmy, ale za czasów przedszkolnych, więc pół biedy. Teraz jest szkoła, a to już problem, ot, choćby z nawarstwiającymi się zaległościami.

Bardziej niż kiedykolwiek czekam na wiosnę. Dlaczego? Bo zima, to jedyna pora, gdy Asiolek zmienia buciki w szkole. Amen.

Pozdrawiam cieplutko i do następnej notki,
Marta.

Witam w nowym roku

2010-01-03T17:45:00.004+01:00

W nowy rok wkroczyliśmy tanecznym krokiem, oczywiście w iście szampańskich nastrojach i ze śmiechu pękając. Nawet Asia hulała do upadłego, wzbudzając w przybyłych gościach ogromne zdziwienie, że chore nogi i kule niekoniecznie muszą przeszkodą w tańcu być. Sylwestrowe szaleństwo bardzo ją zmęczyło. Jakieś 20 minut przed północą postanowiła chwilę tylko odpocząć, wsunęła się pod kołderkę i to ją zgubiło - odpłynęła do krainy snów nie doczekawszy toastu i pokazu fajerwerków, które w tym roku wyjątkowo długo odpalaliśmy, a na które tak bardzo czekała.
Pierwszy stycznia upłynął nam leniwie i sennie, mimo że powstawaliśmy dopiero około południa. To za przyczyną mglistej aury i prawdopodobnie spadku ciśnienia. Za to sobotę spędziliśmy w gronie znajomych i to bardzo aktywnie, bo na stoku w Zawoi. Zdjęć właściwie brak, bo tym razem z pobudek egoistycznych i bez skrupułów wykorzystując obecność znajomych większość opieki nad Asią scedowałam na jej ojca. Co prawda nie bardzo mi się to w efekcie opłaciło, ale co tam. Ważne, że w końcu choć raz pilnowałam dziecięcia w nielicznych przerwach od zjazdów, a nie zjeżdżałam tylko w nielicznych przerwach od zajmowania się dziecięciem.
Niedziela upływa za to pracowicie. Dla Asi, która dzielnie uzupełnia braki i dla jej taty, który - po ukartowanej przeze mnie z wychowawczynią Myszki rozmowie z nim po wywiadówce - wreszcie zrozumiał, jak ważna jest jego rola jako ojca w zakresie nauki, nie tylko sprawiania przyjemności dziecku i zabawy z nim. Chwilo trwaj!

Zdjęć z zabawy raczej nie wrzucę, bo mi się nie chce (przynajmniej na razie), więc musicie mi na słowo uwierzyć, że bawiliśmy się świetnie, za to zapraszam do obejrzenia filmiku.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Przedsylwestrowo

2009-12-30T11:16:00.004+01:00

W zasadzie można powiedzieć, że dobrnęliśmy do końca roku. Sylwester co prawda jutro dopiero, ale nastrój czekającej nas szampańskiej zabawy już od wczoraj wisi w powietrzu. Luzik, który wrzuciłam na okoliczność świąt ustąpił małemu szaleństwu w kuchni. Impreza zaplanowana na trzy pary wczoraj rozrosła się do par pięciu, więc pomimo wspólnego szykowania menu na tę noc przygotowań jednak więcej jest. Zwłaszcza, że jedną z par aż do niedzieli gościć będziemy, bo aż znad morza przyjeżdżają, by jutro o północy wraz z nami wraz z nami szampana wypić. Takie szaleństwo i fantazja, to coś, co sama uwielbiam, a u innych cenię sobie niezwykle.

Nie jestem zatem królową wolnego czasu, bo i za porządki wziąć się musiałam, co by w nowym roku bałagan szerokim łukiem mnie omijał. No i jeszcze uzupełnianie zaległości w ćwiczeniach i zeszytach Zbuntowanego Aniołka na głowie mam, bo za punkt honoru postawiłam sobie, że nowym rok rozpocznie z czystą kartą. Oczywiście to Asik ciężko haruje, by skutki lenistwa ostatnich tygodni w niebyt przenieść, nie ja.

Jednak malutkiej przyjemności odmówić sobie nie potrafię i w nielicznych chwilach odpoczynku do dziupli się gramolę i kolejną partię zdjęć do wywołania szykuję.

Pozdrawiam Was serdecznie, odlotowych imprez sylwestrowych i szczęśliwego nowego roku życząc,
Marta.

Poświątecznie

2009-12-28T03:54:00.002+01:00

Morfeusz nie lubi mnie dzisiaj. Pewnie nie ma ochoty na bliskie kontakty ze zdenerwowaną babą i tyle. Tylko co mogę poradzić, skoro odkryłam durny przepis, zgodnie z którym pomoc finansowa na usamodzielnienie będzie przysługiwała naszej Ani dopiero po ukończeniu nauki? Teraz tylko rzeczowa i to w ograniczonym zakresie, a jej mieszkanie wymaga dosłownie wszystkiego do normalnego funkcjonowania... Rozmyślam też nad tym, czy jednak mogę podjąć się roli opiekuna usamodzielniania. Ciężka sprawa. Z jednej strony nikt obcy, czyli nie związany emocjonalnie z młodą nie zadba o jej sprawy/interesy dostatecznie dobrze , a drugiej nie jestem pewna, czy mogę wziąć odpowiedzialność za podjęte zobowiązania wobec Ani sięgające daleko w przyszłość, w zasadzie do chwili podjęcia przez nią pracy zawodowej. Czyli, zakładając, że dostanie się na studia i je ukończy, na niemal 7 kolejnych lat. Ech...Jutro, ach nie, to już dzisiaj mamy spotkanie w MOPS-ie celem napisania planu usamodzielniania, a ja naprawdę mam ogromny dylemat...
Tak właśnie skończył się dla mnie trzeci dzień świąt, jak tę niedzielę nazwał Jurek. Do bani. Pocieszeniem dla wizji wymiętej po bezsennej nocy Marty jest ta notka, której prawdopodobnie jeszcze długo nie napisałabym.

Święta minęły bardzo sympatycznie. Matka wrzuciła na luz i pierwszy raz od 25 lat nie szalała w kuchni, szczególnie, że na Wigilię odnoga klanu z domku z zielonym dachem do domu brata pana domu została zaproszona. Przygotowanie na tę rodzinną wieczerzę dwóch potraw raptem (i to nie uszek!), to był doprawdy drobiazg. Co prawda Matka zdecydowanie woli ten uroczysty wieczór przeżyć we własnym domu, przy własnym stole, jednak wymierna korzyść w postaci nieśpiesznego przygotowania się do wyjścia przyprawiła ją o szampański humor.

Po kolacji śpiewaliśmy kolędy i z przyjemnością przyjmowaliśmy podarki wyciągane spod choinki przez Pomocnika Świętego Mikołaja w osobie Asika, czyli zgodnie z rodzinną tradycją najmłodszego, w końcu umiejącego czytać, członka rodziny. Do historii zaś przejdzie, no nie, w zasadzie już przeszła, taka oto anegdotka:
Asia z przejęciem wyjmowała kolejne paczuszki spod choinki, dumnie informując dla kogo każda z nich jest i dziarsko do tej osoby maszerowała z prezentem pod pachą. W pewnym momencie usłyszeliśmy, jak wyjątkowo głośno oznajmia "To dla Asi!!!" i trzeba było wyznaczyć Zastępcę Pomocnika. Oj, będzie co wspominać.

A teraz fotki. Tylko dwie (myślę, że jeszcze jakieś wrzucę w późniejszym terminie) - jedna dla tych, co sądzą, że matka Asiolka chodzi tylko w bojówkach i koszulkach polo, druga dla fanów jej córki.

Jeśli komuś podoba się gotowiec z Asiolkiem, to chętnie podzielę się nim (mój e-mail to Martek40@interia.pl).

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę udanego tygodnia,
Marta.

Wigilia szczepu Preria

2009-12-18T23:41:00.001+01:00

Już od tygodnia Asia oczekiwała dzisiejszego popołudnia. Pełna zaciekawienia, po powrocie ze szkoły, z godziny na godzinę coraz bardziej podekscytowana, nie mogąc się już doczekać dopytywała, "Czy już wychodzimy?". Mam wrażenie, że mniej emocji towarzyszyło oczekiwaniu na podarek od świętego Mikołaja.
Wreszcie nadszedł czas i wraz z kolegą "po fachu", znaczy się także harcerzem (kierowca), przyjechała po nas Ania Irzyk, laureatka kokursu "Ośmiu wspaniałych" (edycja 2008), pełniąca rolę opiekuna drużyny zuchowej, do której Asik należy. Tata Asi od kilku dni nosi rękę na temblaku, więc tym razem nie mógł nas zawieźć, zaś minus 15 stopni skutecznie odstraszyło mnie od wyprawy z Myszką na wózku.
Jak dobrze, że istnieją ludzie z wrodzoną chęcią i potrzebą pomagania innym. Jak cudownie spotykać na swojej drodze ludzi, którym nawet nie trzeba nic mówić, by doznać od nich szczerego zainteresowania i ogromu życzliwości. Aniu, dziękujemy z całego serca.
I pojechaliśmy, nawet tatę Asi zabraliśmy ze sobą. A dokąd? Na szczepową wigilię. Ta uroczystość to zupełne novum nie tylko dla córki, która dopiero stawia pierwsze kroki jako zuch, nie tylko dla jej taty, który z tym ruchem nigdy nie miał nic wspólnego, ale i dla matki, która działała w harcerstwie w czasach, gdy o takim spotkaniu z chrześcijańską tradycją w roli głównej można było tylko pomarzyć.

Wigilia rozpoczęła się od powitania wszystkich przybyłych i od przekazania Ważnym Gościom Betlejemskiego Światełka Pokoju, symbolu ciepła, miłości, pokoju i nadziei, które rokrocznie przejmują harcerze "Prerii" od słowackich skautów. Pierwszym miastem, do którego ono trafia jest nasz ukochany Kraków.

Oczywiście wszyscy podzieliliśmy się opłatkiem i złożyliśmy sobie życzenia.

Asia przyjmuje życzenia od Ani

Chyba troszkę zawstydziła się przyjmując życzenia od komendanta szczepu

Pamiątkowe zdjęcie grupowe (szkoda, że mój panas wymiękł)

W trakcie spotkania obejrzeliśmy także prezentację wydarzeń mijającego roku - migawki z zimowiska, obozów, zlotów i innych wypraw, m.in. do Grecji, na Monte Cassino i Stanów Zjednoczonych oraz z różnych spotkań z ważnymi osobistościami, m.in. z księdzem kardynałem Stanisławem Dziwiszem. Było także wspólne śpiewanie nie tylko kolęd, ale i piosenek harcerskich.
Asia wróciła do domu szczęśliwa i zapalona w końcu (bo nie bardzo wcześniej miała chęć) do wyjazdu na zimowisko.

Pomikołajowo

2009-12-15T14:58:00.002+01:00

Z lekkim opóźnieniem, jak to ostatnio miewam, notke piszę i melduję, że święty dotarł na czas i choć zamówienia nie zmienił, to jednak szeroki, taki od ucha do ucha, uśmiech na buzi Myszki wywołał.
Asia była tak podekscytowana oczekiwaniem, że matce, która zasiedziała się w sieci stanowczo za długo, w ostatniej chwili udało się podarek podrzucić. Dziecię obudziło się bowiem o barbarzyńskiej godzinie, gdy koguty (o tej porze roku rzecz jasna) ani myślą ludzi pogrążonych w śnie sprawiedliwych na równe nogi zrywać. A to wszystko być może dlatego, że poprzedniego wieczora znalazła szykowną torbę z wizerunkiem świętego i bilecikiem, z którego wyczytała, że to dla Marty jest. No, wyraźnie była zawiedziona, że matka już prezent dostała, a ona sama musi czekać jeszcze, jednak nie przeszkodziło jej to wyznać szczerze, jak bardzo cieszy się moją radością. Takie to pełne empatii jest to moje dziecko.

Pozdrówka cieplutkie,
Marta.

Kiedy w końcu ten Mikołaj przyjdzie?

2009-12-05T12:48:00.002+01:00

W domu niecierpliwe oczekiwanie. Na tego pana, oczywiście, który nam tu bezpardonowo na bloga zagląda. I nadzieja, że w ostatniej chwili zamówienie uda się zmienić. Bo Asi pomysł na podarek się zmienił...
Ale w sumie dobre i to, bo Starszyzna Dzieciowa z kolei na domyślność świętego liczy. A co będzie, jak sie przeliczy?

Myszka skrobie od rana drugi list. Do Aniołka tym razem, bo matka jej tak poradziła chcąc rozczarowanie jutrzejszego poranka zminimalizować. A może jednak to jutrzejsze odkrycie miłe będzie? Zdecydowanie bardziej wolałabym taki właśnie scenariusz, bo to ma być radosny poranek przecież.
A ja sobie siedzę i grzebię w PSP, by kolejne co najmniej 200 fot do laba przygotować (przy takiej ilości płacę 27 groszy za sztukę). Do stareńkich fotek sięgam i zaległości nadrabiam, a przeniesione do katalogu "Fotolab" bezdusznie z twardziela usuwam. Bo niestety coraz ciaśniej moim plikom jest i czasem niemożliwe jest wściubienie nowych. Z kolei na rozbudowanie kompa nie mam co liczyć, bo święty jakoś dziwnie roztargniony jest - liściki gubi, a pamięci do takich rzeczy jakoś nigdy nie ma.

Jedną z fotek prezentuję, a jeśli spodoba się, to zapraszam do zassania gotowca, pod który wystarczy własne fotki podłożyć (1807x2017 px - wychodzi bardzo ładna odbitka 3:2). Co prawda tematycznie na czasie nie jest, ale na wiosnę będzie jak znalazł, albo i teraz, dla tych, co to podobnie do mnie hurtem foty wywołują.

Download

Pozdrawiam Was ciepło życząc udanego weekendu i miłych niespodzianek pod poduchami,
Marta.

Fotki z miasteczka świętego Mikołaja

2009-11-29T23:40:00.004+01:00

Byliśmy. Wrociliśmy. Polecamy serdecznie, a za reklamę niechaj służy Asiolkowe podsumowanie "Było bombastycznie".

Na stronce wyczytałam, że w parku zainstalowano 3 miliony światełek. W korytarzu prowadzącym na jego teren świeci chyba połowa.

W karocy Kopciuszka

Tańczące i śpiewające małpy.

Parada z udziałem świętego Mikołaja, jego świty, a także postaci z bajek.

Niepełnosprawność czasem popłaca. ;) Asia jako jedyne dziecko została zaproszona na przejażdżkę w towarzystwie Kopciuszka i księcia.

"Mogłabym powozić prawdziwym zaprzęgiem". ;)

Tego gościa stojącego obok Asi przedstawiać chyba nie trzeba?

Jadalnia świętego Mikołaja...

...z aneksem kuchennym. ;)

U Śpiącej Królewny

I raz jeszcze zaprzęg świętego.

Byliśmy także w kinie, na seansie 5D. Super sprawa, wrażenie uczestnictwa w kolejnych scenach o wiele większe niż 3D. Prosto z kina wpadliśmy do domku świętego i Asia dostała od niego prezent. Za dyskretnym okazaniem przez matkę biletu za 3 dychy (można kupić także za sześć). Foty niestety brak, bo nie wyszła. Zemsta losu chyba, bo tam zdjęć robić nie można. A renifery (jak najbardziej prawdziwe) okazały się niefotogeniczne, he he.

Na koniec jeszcze migawka z galerii aniołów...

i jeszcze druga, ale konia z rzędem temu, kto powie mi, z jakiej to bajki. ;)

Filmiki ciemne wyszły, więc wklejam fotkę dla ułatwienia.

I to by było na tyle. Mam nadzieję, że nie tylko z przyjemnością obejrzeliście fotorelację z wycieczki, ale i chętki na wypad do parku świętego Mikołaja nabraliście.

Pozdrawiam ciepło i życzę serdecznie udanego tygodnia,
Marta.

Park świętego Mikołaja

2009-11-29T11:55:00.003+01:00

Aż trudno uwierzyć, że za niespełna miesiąc choinkę będziemy ubierać, szykować potrawy wigilijne i wypatrywać pierwszej gwiazdki. Pogodę mamy iście wiosenną - na przydomowym trawniku zauwazyłam biedronki, od much prawie opędzić się nie można, choć owady te powinny przecież już w zimowy sen zapaść. Nawet ptaki wyspiewują radośnie w przygrzewających promieniach słońca. Decyzja więc szybka była - jemy obiad i jedziemy na wycieczkę. Kierunek Zator, miasteczko świętego Mikołaja.

Wieczorem postaram się wrzucić jakieś zdjęcia z wyprawy, a tymczasem zapraszam na oficjalna stronę parku (klik w obrazek).

Pozdrawiam Was ciepło i życzę udanego niedzielnego popołudnia,
Marta.

O miłości...

2009-11-27T11:57:00.002+01:00

Wczoraj, surfując w sieci w poszukiwaniu pewnych informacji, na jednej ze stron natknęłam się na piękny wiersz...

Pozdrawiam Was ciepło i życzę serdecznie udanego weekendu,
Marta.

Nie ma ludzi niezastąpionych...

2009-11-26T21:49:00.006+01:00

Siedzę sobie w mojej dziupli i poraz kolejny zastanawiam się nad prawdziwością tych słów. I muszę ponarzekać, jak typowy ponoć Polak, bo to ostatnia z trzech prawd (tych z dowcipu).
Wystarczy, że z jakiejś konieczności jestem w domu w porze popołudniowo-wieczornej nieobecna (dla własnego widzimisię i zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby jakoś nie mam odwagi wyjść), a ważne sprawy związane z Asią leżą. Lekcje na dzień następny nie odrobione, wieczorny przydział leków nie podany, umyte co najwyżej zęby, a zamiast bajki o 20-tej przeczytanej lub opowiedzianej z finałem w postaci buziaka i życzenia kolorowych snów Disney Channel do ostatniego filmu, chyba, że dziecię odpłynie wcześniej...I wcale nie pociesza mnie fakt, że ćwiczenia, te z tatusiem, są prawie zawsze odbębnione i ostatnie cewnikowanie wykonane na czas.
Nie chodzi także o chęć dyskredytacji małżowina, tylko o to, że nie potrafię skłonić go do większej odpowiedzialności i rady już nie daję...Bo ja wcale nie chcę być niezastąpiona, a muszę i w pewnym sensie ubezwłasnowolniona się czuję.
Teoretycznie mogłabym odpuścić sobie. Od brudu podobno się nie umiera (tylko z zimna, jak cała armia napoleońska), zęby można trzecie obstalować, a ZUM-a, co bez osłony w postaci furaginy pojawić się może ostatecznie wyleczyć... Ale trudno pogodzić się z uwagą w dzienniczku, że Asia znów nie odrobiła zadania, na którą jej tata się burzy, zapomniawszy już, że to on sam miał dzień wcześniej dyżur przy dziecku. I ciężki jest dla mnie poranek po takim dyżurze...
Jutro znów nie będę mogła Myszki dobudzić i mój stoicki spokój nic nie da. Asia wyczuwa doskonale tłumione przez matkę napięcie, więc będzie marudzić i śniadania nie będzie chciała jeść, tabletek też nie będzie się dało połknąć, włosy podczas czesania boleć będą, kurtka okaże się złośliwa i nie będzie dała się założyć i w ogóle do bani. Nic przyjemnego dla żadnej z nas, ale niestety tylko my dwie o tym wiemy...
Rzeczowe rozmowy n/t nie skutkują, tłumaczenie, dlaczego pewne niefajne zwyczaje trzeba absolutnie zmienić (nie dla mnie przecież, a dla córki!) nie dociera...Myślałam, że jak córa podrośnie to przestanę być w domu uwiązana, a tu nic z tego. Wychodzi na to, że sama muszę wszystkiego dopilnować, żeby Asik poranki miała radosne, a mój mąż...bez problemu wieczorami telewizję mógł oglądać...
A może w końcu znajdę jakiś sposób, by przemówić gościowi do rozsądku, tak jak udało się w końcu z wózkiem aktywnym? Bardzo bym sobie tego życzyła...

A Asia? Nieustająco chętnie do szkoły chodzi, pracuje zwykle chętnie i starannie choć wolniej niż rówieśnicy i stąd jej zadania domowe są obszerniejsze niż tych, którzy w szkole zdążą ćwiczenia wykonać. Coraz lepiej czyta i radzi sobie nawet z dość wymyślnymi czcionkami. Z pisaniem bywa różnie - zapowiada się, że będzie miała ładny charakter pisma, ale gdy spieszy się to szkoda gadać, dlatego ciągle jeszcze nie zamieniła ołówka na pióro, które trudniej wymazać. Fajnie radzi sobie z matmą, ale na angielskim zwykle nie robi nic i muszę z nią w domu uzupełniać.
Dzięki szkolnej pani psycholog, z którą ma zajęcia raz w tygodniu, gdy klasa na basen idzie, zaczyna powolutku radzić sobie z negatywnymi emocjami. Nadal jeszcze miewa niekontrolowane wybuchy złości i gniewu, ale widzę pewną poprawę. Na chwilę obecną zdarza się jej już wyrażać uczucia bez okazywania agresji. Myślę, że także nasze pogaduchy przed snem o wydarzeniach mijającego dnia, skłaniają moją coraz mądrzejszą dziewczynkę do przemyśleń i wyciągania pierwszych poważnych wniosków. Jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, że dużo pracy jeszcze przed nami. Pracy, do której mój mąż powinien się włączyć. Tak, tego jestem pewna po przeanalizowaniu przyczyn Asikowych problemów, ale o tym może w którejś z kolejnych notek. A tymczasem muszę poważnie zastanowić się nad jakimiś warsztatami dla rodziców, bo od dawna mam wątpliwości co do tego, czy w pełni swoje dziecko rozumiem, a i fachowe podpowiedzi, jak skutecznie rozwiązywać sytuacje, gdy Asia pada ofiarą buntu i złości też by mi się przydały.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.

Suplement
To napewno nie czary, ale zabawny zbieg okoliczności - przed chwilą odebrałam e-maila nastepującej treści:

Zostały jeszcze tylko trzy wolne miejsca na warsztatach,
które mogą pokazać Ci, jak radzić sobie ze złością dzieci.
Wystarczy zadzwonić: 504 094 711
lub odpisać na ten e-mail.
Warsztaty o tym, jak radzić sobie ze złością,
pt. "Kiedy Mały i Duży czuje złość"
Jutro: 28.11.2009 - sobota, 10.00 - 14.00.

Oczywiście ani chwili nie zastanawiałam się i jutro będę się edukowała.

Marta, 27 listopada 2009, godz. 13:04

Piątek, 13-tego

2009-11-15T20:02:00.003+01:00

Tytuł mojej dzisiejszej notki to także tytuł horroru, jaki niegdyś oglądałam. Jednak dzień ten nic wspólnego nie miał nawet z pechem. Wręcz przeciwnie.
Po pierwsze Asik ma za sobą premierę, czyli pierwszą jazdę wózkiem aktywnym. Początkowo zniechęcona ("Już nigdy nie wsiądę na ten wózek") rozkręciła się nieco, gdy minęłyśmy nasze okoliczne "góry i doliny" i wjechałyśmy na teren płaski. Pełną satysfakcję zaś osiągnęła podczas zakupów w hipermarkecie, pierwszych od wielu tygodni bezproblemowych. Bo dotąd albo zakupy w wózku deptała ku mojemu niezadowoleniu, albo nadążyć za mną nie mogła, a i z zostawieniem spacerówki pod czujnym okiem personelu w biurze obsługi klienta dajmy na to był wielki problem. A tym razem obie sobie swoimi wózkami jeździłyśmy i zakupy poszły sprawnie, szczególnie że Asia miała możliwość wydatnie pomagać mi w zapełnianiu wózka artkułami niekoniecznie niezbędnymi.

Szczerze żałuję, że dużo wcześniej nie udało się doprowadzić do zakupu wózka dla Asiolka. Pomijając już oczywiste korzyści dla dziecięcia w postaci pewnej niezależności od "starych", jaką mogło uzyskać będąc w wieku wczesnoprzedszkolnym i lepszych jednocześnie kontaktów społecznych (tu przypomnę, że dziecię chodzi w zasadzie dopiero od lipca 2007 roku), to ulga, z jaką prowadzi się ten wózek jest wprost nieoceniona. Teraz to mogę wybrać się z Myszką na koniec świata.

Na koniec muszę jeszcze napisać o pewnym miłym zdarzeniu.
Nigdy dotąd nie spotkała mnie żadna przykrość z rodzaju tych, o jakich częstokroć słyszałam od rodziców dzieci z niepełnosprawnością. Nigdy też nikt całkiem obcy nie okazał mi jakiejś szczególnej życzliwości. Raczej z obojętnością się spotykałam, ewentualnie z niezdrowo zaciekawionymi ludzkimi spojrzeniami. A tu w tamten piątkowy wieczór zaskoczenie totalne ze strony pewnego nieznajomego, który podszedł do nas, gdy już wychodziłyśmy z marketu i zapytał, czy może umilić nam przedświąteczny czas pomocą finansową. Do domu wróciłam w radosnym nastroju, ale wcale nie z powodu zaoferowanej pomocy. To rozmowa z tym człowiekiem o dobrotliwym spojrzeniu, ciepłym uśmiechu, emanującym pozytywną energią i z łatwością znajdującym dobre słowo sprawiła takie czary.
Wiem, że gdyby otaczali nas tylko tacy ludzie, jak ów mężczyzna, nudno by było, ale za to jak cudownie.

Panie Robercie - dziękuję serdecznie.

Pozdrawiam wszystkich cieplutko i życzę udanego tygodnia,
Marta.

Zaduszki

2009-11-02T18:37:00.001+01:00

Mój chrześnik i chrzestna mojej Asi i Agnieszki...
Na zawsze w moim sercu...

Marta

2009-11-01T00:21:00.002+01:00

"Nie stój nad moim grobem i nie płacz...
mnie tam nie ma, ja nie śpię..."

Asia właścicielką nowej bryki ;)

2009-10-29T20:02:00.004+01:00

Górale chyba na nowo muszą uczyć się przewidywania pogody, bo piękną polską jesień jeszcze nam obiecywali na koniec października, a tymczasem za oknami zwykła jesienna słota, odstraszająca od wyściubiania nosa z domu.
Zresztą my od dzisiaj i tak być może przez czas jakiś siedzieć w domu będziemy, bo Asia obudziła się dziś z mocno podwyższoną temperaturą. Jutro przed południem tylko wybieramy się do przychodni, którą zresztą darowałabym sobie, gdyby nie wizja rozpoczynającego się weekendu. Łatwiej z receptą do apteki się udać, niż szukać w te wolne dni pediatry.
Muszę dodać, że to jutrzejsze wyjście będzie wyjątkowe i Myszka, mimo że osłabiona, doczekać się go nie może. Bo jutro Asik zaliczy pierwszą jazdę nową bryką. Po domku radzi sobie całkiem nieźle, ciekawe, jak jej pójdzie w terenie. Dziecię cieszy się, podkreślając od wczoraj "nareszcie nie jestem dzidziusiem". Szkoda, że nie widzieliście tego błysku w oczach, gdy przedstawiciel Medortu z wózkiem do domu wkroczył. Tak, tego właśnie mojemu dziecku trzeba było.

Pozdrawiam,
Marta.

My także korzystamy z funduszy unijnych

2009-10-26T23:03:00.007+01:00

Niektórzy z Was wiedzą, że od niemal pięciu lat jesteśmy rodziną zastępczą. Nasza rola powoli dobiega końca. Nasza Ania w lutym skończy 18 lat i w dniu jej urodzin automatycznie wygaśnie postanowienie sądu. Tymczasem od września jesteśmy systematycznie szkoleni przez MOPS w ramach projektu finansowanego z funduszy unijnych. Znajomi śmieją się, że pewnie szykuje nam się siurpryza w postaci wmanewrowania nas w kolejną rodzinę zastępczą, ale tym razem specjalistyczną.
W planach mamy pisanie programu usamodzielniania Ani pod okiem pracownika MOPS-u z działu rodzin zastępczych i to niebawem, bo już w listopadzie. O innych nie wiem nic. I nie jestem pewna, czy chciałabym się dowiedzieć.
Czuję się już zmęczona tą niesamowitą odpowiedzialnością za przyjęte do rodziny dziecko i problemami (wcale nie wychowawczymi), jakie w minionych latach z tego powodu na nas spadły. Ot, choćby sprawa wypowiedzenia Ani umowy najmu na mieszkanie pozostałe jej po śmierci mamy. Finał co prawda korzystny był, ale ile nerwów, nieprzespanych nocy i pieniędzy nas to kosztowało to tylko my wiemy. Męczą też krzywdzące opinie, że zdecydowaliśmy się na ten krok, bo niezłą pensję za to dostaję, gdy tymczasem niespokrewniona rodzina zastępcza (a taka właśnie jesteśmy) nie pełni swej funkcji zawodowo, więc nie pobiera z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Jest ustanawiana przez sąd rodzinny i przed nim składa sprawozdania z opieki nad dzieckiem.
A z drugiej strony, gdy patrzę na Asika wychowywanego między dorosłymi w sumie tylko, to myśl o przyjęciu do rodziny dzieciątka w podobnym wieku jest dość kusząca.
Szkolenia rozpoczęły się wyjazdem integracyjnym kilkunastu wytypowanych rodzin zastępczych na weekend do Bochni. Poza wykładami zwiedzaliśmy zamek w Nowym Wiśniczu, kopalnię soli, a podczas gdy ja spędzałam niedzielne przedpołudnie z Asią w Centrum Aktywnego Wypoczynku "Borek" Jurek skorzystał ze...SPA.
Oto kilka fotek z tego wyjazdu. Ani na nich nie znajdziecie, bowiem w tym czasie cały tydzień spędzała na wyspie Wolin na warsztatach filmowych.

Zamek w Nowym Wiśniczu

W zamkowym muzeum

Obiad w hotelowej restauracji

Przez cały pobyt Asia była otoczona wianuszkiem starszych dziewczynek, które non stop spierały się o pierwszeństwo pchania jej wózka i pomagania jej w razie potrzeby

W parku zabaw

Ja, Asia i jej starsza siostra, Agnieszka

Pełna radocha

To by było tyle na dziś.

Pozdrawiam serdecznie,
Marta.

Marzy mi się lato

2009-10-25T06:27:00.004+01:00

Moja rodzinka śpi smacznie skwapliwie korzystając z dodatkowej godziny snu, a ja walczę z pojawiającym się regularnie raz na miesiąc koszmarnym, kilka dni trwającym bólem głowy. To już piąty z rzędu, więc wg wszelkich prawideł dziś wreszcie powinnam odetchnąć z ulgą, czego zresztą właśnie na dzień dzisiejszy życzę sobie serdecznie. Wybieramy się bowiem na piękną uroczystość moich teściów - 50 rocznicę ślubu. Miło byłoby tylko jubilatom uwagę poświęcić.
Szczerze mówiąc nie żałuję takich nieprzespanych nocy. W ciągu dnia niewiele czasu mam stricte dla siebie z uwagi na liczne obowiązki, a wykradanie go na to, co lubię i chcę choc przez kilkanaście chwil w ramach odsapki robić, zwykle kończy się sprawami niecierpiącymi zwłoki. Moich domowników oczywiście, w pełni samodzielnych i niezależnych dopóki nie zaszyję się w swojej dziupli.
Noc to cisza, spokój i ukojenie duszy po rozemocjonowanym dniu, chwile sprzyjające refleksjom. Z radia sączą się przeboje mojej młodości, herbata w szklance paruje...Uwielbiam. Zresztą ja nie skowronek a sowa jestem i nocą znacznie lepiej funkcjonuję.
Ranki miewam fatalne. Szczególnie takie jak dzisiejszy - paskudny, bo mglisty, dżdżysty i ponury. Oj, ciężko zastartować wówczas z gebą rozjaśnioną uśmiechem i jedna myśl mnie w takich chwilach ogarnia - ja chcę lata! Z przekory, bo generalnie za nim nie przepadam.
A skoro już przy lecie jestem, to robiąc sobie porządki w zakładkach natrafiłam na dawno nieodwiedzaną stronkę, czyli całkiem już zapomnianą. I znalazłam na niej taką letnią właśnie fotkę, którą prezentuję poniżej.

Fota ta została kiedyś tam, obok paru innych, zakwalifikowana do banku zdjęć. Tak dla sprawdzenia swoich umiejętności je przesłałam. Dziś zastanawiam się, kiedy uda mi się robić lustrzanką zdjęcia równie dobre co przeciętnym kompaktem. Hmmm...

Pozdrawiam serdecznie i życzę miłej niedzieli,
Marta.

Co tam w szkole, panie dziejku?

2009-10-24T19:47:00.002+02:00

Jest OK. Asia nieodmiennie chętnie spędza w niej czas, a to bardzo dobry znak i oby sytuacja taka trwała aż do końca edukacji. Mniej chętnie wykonuje polecenia nauczycielek i nie zawsze chce się jej skrupulatnie wypełniac zeszyty ćwiczeń, ale jest bez porównania lepiej niż w zerówce. Za to moja praca z Asikiem w domu przebiega bezzgrzytowo, a wysiłek dziecięcia nie tylko przez matkę jest dostrzegany i nagradzany.

Nic tak nie motywuje do pracy jak wyrażana w różny sposób pochwała, prawda?

Pzdr.

Freski "naplecne" ;)

2009-10-24T18:26:00.005+02:00

I znów zbyt długo nic nie pisałam. Aż żal, bo sporo fajnackich powiedzonek Asika mi umknęło, ale co zrobić, gdy ciągle czasu na bloga mi brakuje?
Mam nadzieję, że niektóre przypomnę sobie i uraczę Was nimi, a tymczasem pokażę Wam radosną twórczość dziecięcia uprawianą ostatnimi czasy z wielkim upodobanien na...plecach ojca.

Pozdrawiam cieplutko,
Marta.

Miło o miłym wspomnieć, gdy za oknem szaruga...

2009-10-11T07:57:00.005+02:00

Poranek dziś paskudny. Taki typowy dla listopada - jest buro, mgliście, deszczowo i zimno, a na najbliższe dni synoptycy zapowiadają pierwsze opady śniegu. Brrr!
Asik smacznie jeszcze śpi, zabawnie w kłębek zwinięta, a spod kołdry wyglądają tylko jej rozwichrzone włoski. Pewnie braki z tygodnia roboczego odsypia.
Popołudnia stanowczo za krótkie są po prostu i wieczór zbyt szybko nadchodzi. Zanim Myszka wtuli się w podusię zwykle jest już ok. 21-ej, czasem dopiero ok. pół do dziesiątej, a jeszcze bezapelacyjnie przed snem poczytać matka musi. W taki oto sposób dziecię odpływa w ramiona Morfeusza znacznie, znacznie później niż kiedyś, a że kolejne dni wcześnie z konieczności zaczyna, to nie wzbudza zdziwienia owo odsypianie. Ja zaś mogę całkiem leniwie zastartować, pierwszy kubek herbaty wypijając bez pośpiechu, co między weekendami raczej się nie zdarza, a przy okazji uzupełnić choć odrobinę blogowe zapiski.

Tym razem malutkie wspomnienie ślubu naszych przyjaciół w postaci foteczki naszych dzieciaków, którzy całkiem nieźle na weselu się bawili.

Pozdrowionka cieplutkie,
Marta.

Spotkanie integracyjne

2009-10-10T20:17:00.004+02:00

W przeddzień ślubowania, popołudniu, spotkaliśmy się w szkole - cała pierwsza "a", jej wychowawczynie i my, rodzice. To była pierwsza okazja, by wszyscy poznali się i to podczas przedniej zabawy pod hasłem "kraina bajek".
Część wrześniowych wieczorów upłynęło nam na czytaniu przed snem (poraz kolejny już zresztą) najpopularniejszych bajek pochodzących z tomu "Klasyka dziecięca", na których wychowało się już tak wiele pokoleń. Z ich treścią bowiem miały być powiązane zabawy i quiz.
To nasze spotkanie miało rzeczywiście integracyjny charakter. Panie tak je zorganizowały, by rodzice zamiast siedzieć przy stolikach i szeptać przy kawie aktywnie uczestniczyli w zabawach z dziećmi. Wspólnie odwiedziliśmy kilka bajek, wykonując różne zadania. M.in. przemieniliśmy się w Kopciuszków i by móc na bal pojechać musieliśmy oddzielić do osobnych pojemników: dzieci kasztany, żołędzie i orzechy laskowe, a rodzice groch, drobniutką fasolkę i soczewicę. Ile radości było, gdy dzieciaki grubo przed nami uwinęły się z robotą, to ho ho. A ile śmiechu było podczas zabawy, która polegała na tym, że ustawiliśmy się w regularnej kolumnie, jako określone postacie (ich nazwy były umieszczone na wylosowanych wcześniej karteczkach)podróżujące do zamku karetą zaprzęgniętą w 17 koników (dzieci). Pani Marta czytała bajkę i za każdym razem, gdy padła nazwa postaci, rodzic w nią wcielony musiał obiegnąć całą kolumnę, karetę znaczy się, dookoła, gdy mowa zaś o konikach była musiały one głośno ihahać. Istotnie bardzo śmiesznie wyglądali "starzy" biegający truchcikiem jeden za drugim.
Na koniec był poczęstunek. Nie tylko cukierasy, czekoladki i ciasta upieczone przez mamy, ale także kanapki wyczarowywane na bieżąco przez dzieci z różnych pysznych, przygotowanych wcześniej, składników .
Nie napisałam, oczywiście, o wszystkim, co działo się tamtego popołudnia. W każdym razie było ono bombastycznie, jak orzekła Asia. Nam, tzn. mnie i Jurasowi, także się podobało, a cała nasza trójka zgodnie orzekła, że nie mamy nic przeciwko kolejnym takim spotkaniom integracyjnym.

A oto jedna z zabaw - ubieranie Czerwonego Kapturka. To nic, że ta bajkowa dziewczynka zyskała dość modernistyczny image ( w każdej z czterech grup zresztą). Ważne, że wszyscy świetnie się przy tym bawili.

Pani Marto, pani Agnieszko!
Dziękujemy ślicznie i prosimy o jeszcze.

Pozdrawiam serdecznie i do następnej notki,
Marta.

Ślubowanie

2009-10-10T13:35:00.003+02:00

Ten uroczysty dzień był wczoraj i rozpoczął się zwariowanie.
Po pierwsze matce zachciało się zmian na blogu i noc zarwała solidnie szukając dwóch błędów w html, żeby wszystko poprawnie się wyświetlało. No i w efekcie nie obudziła się na tyle wcześnie, by spokojnie wraz z córką do wyjścia się wyszykować.
Córka, na szczęście, została wystawiona za bramę na czas i jak tylko kierowca ją zgarnął do auta, matka mogła wreszcie sobą się zająć, ale już tyle szczęścia nie miała. Zostało jej tylko pół godziny na ubranie się itd i dojście do szkoły, a tu jeszcze - jak na złość - telefon żądał odebrania rozmowy. Dobrze, że złorzecząc co prawda na nieznanego, któremu zachciało się wydzwaniać o tak wczesnej porze odebrałam jednak. Okazało się, że moje eleganckie dziecko tuż przed wejściem do szkoły bruku sięgnęło i bielutkie rajtki przestały takimi być, bo w nocy lało jak z cebra. No i wyszło na to, że dobrze się stało, że w domu jeszcze byłam.
Gdy dotarłam do szkoły z czystymi rajtkami w torebce dzieciaki były już na sali gimnastycznej. Tylko, do diaska! gdzie ona jest? Szkoła jest taka ogromna, że bez dokładnej znajomości jej topografii zgubić się można, a ja na tej sali byłam jeden raz tylko i to w dodatku rok temu. Na szczęście napatoczyła się jedna z czterech pań dyrektorek, która wybierała się tamże, więc z radością przyłączyłam się do niej. Radość szybko ustąpiła zniecierpliwieniu, bowiem pani dyrektor szła w tempie sugerującym rozpoczęcie uroczystości nie o 8:30, a co najmniej pół godziny później. Wreszcie uff! jesteśmy u celu. Wyłuskałam Asię z tłumu dzieciaków stojących już na środku i jakoś, w miarę dyskretnie, udało mi się ją przebrać. Wprawdzie nie udało mi się przeprowadzić akcji bez komplikacji, ponieważ w tym rozgardiaszu, potrącana przez przeciskających się na sam przód rodziców, "przykleiłam" do własnych rajstop rzepa od Asiolkowego butka, ale co tam. Najważniejsze, że elegancja córki została uratowana.

Zwarzony upadkiem humor także.

Przedstawiciele klas pierwszych ślubują w imieniu wszystkich pierwszaków.

I czemu ten parkiet jest taki śliski?

Pełnoprawna pierwszoklasistka.

Na spotkaniu w klasie pani Marta rozdała dzieciakom legitymacje szkolne i dyplomiki pamiątkowe. Zapowiedziała także, że już w poniedziałek przekonają się, co to znaczy być pełnoprawnym szkolniakiem i jaka z niej jest jędza. Ha ha ha, myślałby kto.

Pozdrawiam Was serdecznie,
Marta.

Symetrycznie ;)

2009-10-02T23:47:00.004+02:00

Asia wróciła dziś ze szkoły zasłaniając buziak łapką. Czyżby nieżyt żołądka, pomyślałam, i dziecię ledwo do domu dojechało? Jednak, na szczęście, nic z tych rzeczy.
Myszka ma się świetnie i na dodatek fajnie wygląda. ;)

Ząbek, pieczołowicie przez panią Agnieszkę zawinięty w kawałeczek cynfolii pochodzącej z czyjejś kanapki, w domu został z niej z należytą troską wydobyty i wsunięty pod poduszkę. Ma ostatnio Wróżka Zębuszka spore inwestycje w domku z zielonym dachem. ;)

Pozdrówka serdeczne,
Marta.

Pierwsze fotki z lustrzanki

2009-10-02T14:45:00.004+02:00

Kilka dni temu znalazłam wreszcie chwilkę, by sobie popstrykać Pentaxem. Na tzw. czuja, bo instrukcji jak dotąd nie udało mi się nawet pobieżnie przejrzeć. Jednak nawet nienajgorsze fotki mi wyszły. Rybka jest surowa (dosłownie i w przenośni, hi hi), Asiolek ciut wyostrzony.

No to do następnej notki, a tymczasem życzę Wam milutkiego i słonecznego weekendu,
Marta.

Wróżko Zębuszko, przybywaj!

2009-10-01T23:53:00.004+02:00

Dzień za dniem plecie się jak króciutkie warkoczyki. Szybko znaczy się. Chyba znów, podobnie jak w ciągu kilku ostatnich lat, ani się obejrzę, a nadejdzie czas bożonarodzeniowych przygotowań. Na razie jednak nie zaprzątam sobie tym głowy pomimo tego, że tu i ówdzie już pojawiają się akcenty tych świąt, np. w Galerii Krakowskiej. Jeszcze zdążę oddać się świątecznej krzątaninie bez reszty.
Na razie przyzwyczajam się do coraz dłuższych wieczorów, co szczerze przyznam z trudem mi przychodzi i marnym pocieszeniem dla mnie jest, że nie ja jedyna już tęsknię za latem, czy chociażby wiosną. Dobrze zatem, że od miesiąca nie wyrabiam na zakręcie, bo przynajmniej widmo typowego jesiennego przygnębienia się oddala. A jak kurs na prawko skończę, to wynajdę sobie kolejne zajęcie, byle w dobrym stanie ducha przetrwać do pierwszych wiosennych promieni słońca.

U Asi już wszystko w porządku. Szkoła jest super, a szczególnie świetlica, w której spędza z konieczności nieco czasu, bo spotyka się tam z niektórymi kolegami i koleżankami z zerówki. Zadania domowe odrabia chętnie i nawet dodatkowy zeszyt ćwiczeń, o podwyższonym stopniu trudności, nie okazał się chybionym zakupem. Zdrówko dopisuje, ale ostatnio pociągała troszkę nochalem, więc czym prędzej wkroczyłam z Kidabionem. Mam nadzieję, że to on ochronił Asika w zeszłym roku przed choróbskami i w tym tak samo będzie. Bo przecież "zima się zbliża, prawda mamusiu? i znów na nartach będę jeździła", tęskni moja córcia za ekstremalnym jak dla niej sportem, a ja mdleję już na samą myśl o wyciągu krzesełkowym. Tylko pozazdrościć Myszce odwagi.

A tak oto prezentuje się od wczoraj moje dziecię:

Asik jest moim pierwszym dzieckiem, które straciło dwa mleczaki jednego dnia.

Pozdrawiam Was serdecznie i do następnej notki,
Marta.

Kilka słów o szkole i wózku aktywnym

2009-09-25T08:35:00.007+02:00

Jesienne słońce już nie praży, ale ciągle miło przygrzewa i fajnie współgra z moim nastrojem, bo w duszy też cieplutko. Dzień za dniem umykają wprawdzie w zastraszającym tempie, ale za to każdy z nich przynosi coś pozytywnego i serce radującego.
To nic, że pani Agnieszka znów zapełnia dzienniczek Asi uwagami, że nie chce na lekcji pracować. To nie mój problem. Ja mogę tylko z Asią rozmawiać.
W domu Myszka pracuje chętnie, z zapałem odrabiając zadane lekcje, wiem więc, że to nie w niej samej tkwi szkopuł, a w podejściu do niej. Irytuje mnie za to, że pani na karb lekceważenia i braku szacunku składa Asikowe zasłanianie uszu rączkami, gdy do niej mówi. Wiem, że tak się zdarza czasami, w domu też tak bywa. Wiem też, że najprawdopodobniej długo jeszcze takie sytuacje będą miały miejsce, ponieważ jest to uwarunkowane wadą, z jaką Asia przyszła na świat. Dzieci z wodogłowiem zwykle są nadwrażliwe na hałas, co już pani tłumaczyłam, prosząc, by nie brała tych - mało kulturalnych w przypadku dzieci zdrowych - gestów. Może w końcu pani zechce to zrozumieć? Tak jak to, że Asia w czwartki i piątki spóźnia się do szkoły nie z powodu mojej niefrasobliwości, a dlatego, że kierowca przyjeżdża po nią dopiero o 7:50 (lekcje w tych dniach rozpoczynają się o 7:45). Pani została poinformowana o tym na początku roku i przykre jest, gdy wyrzuty z powodu owych spóźnień robi Asi... Nie mnie oceniać panią, ale moje dziecię co i rusz powtarza, że the best to tylko pani Marta jest. No i jeszcze pani Monika (psycholog szkolny), z którą ma zajęcia raz w tygodniu i których niezmiennie doczekać się nie może.
W zeszłym tygodniu poraz pierwszy zawiozłam (niestety) Asika na zbiórkę gromady zuchowej. Bardzo się jej spodobało to, co dzieciaki robią w zuchówce z druhną i druhem, więc mam kolejny powód do radości. Sama wiele lat działałam w tym ruchu (prowadziłam nawet drużynę zuchową w macierzystej podstawówce) i zawsze marzyło mi się, by moje dzieci także przeżyły taką przygodę. Witek i Ula kilka lat należeli do szczepu harcerskiego, Agnieszka nigdy nie chciała, a co do Asi...cóż...wydawało mi się to niemożliwe. A jednak trafiłyśmy na tak zwyczajnie życzliwych młodych ludzi, że owo niemożliwe stało się jednak realne. Super.

W poprzedniej notce wyraziłam swą radość z powodu coraz dłuższych dystansów, jakie Asik pokonuje całkiem samodzielnie. Bo to rzeczywiście jest powód do świętowania nawet. Niemniej jednak zawsze stałam na stanowisku, że w pewnym momencie może okazać się, że wózek aktywny trzeba będzie jednak dziecku kupić. Taki moment, moim zdaniem, nadszedł już dość dawno, ale Jurka nie mogłam do tej idei przekonać. Na szczęście w końcu dotarło do niego, że nie tylko ja nie mam sił już, by pchać spacerówkę, ale przede wszystkim Asia musi czuć się komfortowo, a nie jak dzidziuś, że potrzebuje niezależności i że nie może nadwyrężać nóżek, które podczas wycieczek, dalszych wyjść i spacerów męczą się i boleć zaczynają, i potrzebują wówczas odciążenia na kilkanaście minut.
Wczoraj był u nas przedstawiciel Otto Bocka. Jesteśmy już po testach, tzn. Asia jest, a i zamówienie zostało złożone. Teraz "tylko" 5 400 musimy wykombinować w jakiś magiczny sposób, bo na subkoncie ledwo stóweczka wisi. Dobrze, że sprzedawca na rekę nam poszedł i otrzymamy fakturę z przedłużonym do 90 dni terminem płatności, bo jest szansa, że do nowego roku uda się nam zebrać potrzebną kwotę.
Za trzy do sześciu tygodni Asia stanie się szczęśliwą posiadaczką takiej oto bryczki:

Pozdrawiam Was serdecznie i życzę słonecznego łykendu,
Marta.